All Chapters of เพลิงพ่ายพิศวาส: Chapter 31 - Chapter 40

ช่วงเวลาในค่ำคืนนี้มันช่างยาวนานนักในความรู้สึกของเธอ ความเย็นของสายฝนที่ตกลงต้องตัวเธอทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นจนฟันกระทบกัน แต่ไม่ว่าสายฝนจะตกลงมาหนักแค่ไหนก็ตาม ณิชชาพัชร์ยังคงปักหลักอยู่ตรงที่เดิมไม่ขยับเขยื่อน ทั้งที่ขาของเธอสั่นและเริ่มอ่อนแรง กฤษฎายืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปนเปกันไป ทั้งสะใจ สมเพช ปนเวทนา ความสงสารได้แล่นเข้ามาในหัวใจของเขา แต่เขารีบสลัดความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไป และย้ำเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าจะต้องไม่มีความปรานีให้กับศัตรูเช่นเธออย่างเด็ดขาด ในเมื่อเธอเป็นคนทำลายชีวิตของน้องชายเขา ดังนั้นเขาก็จะทำร้ายเธอให้เจ็บปวดทุรนทุรายไม่ต่างกัน เขายืนมองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชาอยู่สักพักก็เดินกลับเข้าห้องพักไป แต่พยายามอย่างไรก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ หลับตาลงครั้งใดก็เห็นแต่ภาพของณิชชาพัชร์ยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนัก กฤษฎานอนพลิกไปพลิกมาอยู่นานกว่าจะหลับ ฝนตกหนักยาวนานตลอดทั้งคืนและเพิ่งจะมาหยุดตอนรุ่งสางนี่เอง เช้าวันต่อมากฤษฎาเดินออกจากที่พักเพื่อจะไปทำงานที่รี่สอร์ต เขาไม่ได้หันมาให้ความส

สองชั่วโมงถัดมาอ้อได้เดินกลับมาดูณิชชาพัชร์อีกครั้ง และก็พบว่าเจ้านายสาวของตนเองนั้นทรุดตัวลงกับพื้นและสลบไป อ้อรีบวิ่งตรงไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งของณิชชาพัชร์ด้วยความตกใจ พร้อมทั้งยกศีรษะของเจ้านายสาวมาวางไว้บนตักของตนเอง เธอสำรวจบาดแผลตามร่างกายของหญิงสาวถึงได้ทราบว่าณิชชาพัชร์นั้นมีไข้สูง อ้อตะโกนร้องขอความช่วยเหลือแต่ในช่วงจังหวะนั้นไม่มีผู้ใดเดินผ่านมา ด้วยความใจร้อนทำให้อ้อประคองศีรษะของณิชชาพัชร์วางไว้บนพื้นทราย และก็รีบวิ่งไปตามคนมาช่วยเหลือ ระหว่างทางอ้อได้พบกับพ่อและลูกน้องของพ่ออีกสองคน จึงได้บอกเล่าเรื่องนี้ให้บุคคลทั้งสามฟัง ทั้งหมดรีบวิ่งตรงไปยังสถานที่ที่ณิชชาพัชร์นอนสลบอยู่ จากนั้นก็พาตัวหญิงสาวกลับเข้าไปที่ห้องพัก อานนท์หันไปสั่งลูกน้องคนสนิทให้ไปจัดการตามที่กฤษฎาสั่ง เกี่ยวกับการพาไอ้โชติและลูกน้องของมันออกไปจากเกาะนี้อย่าให้มีอะไรผิดพลาด เมื่อลูกน้องทั้งสองเดินจากไปอานนท์ได้หันกลับมาถามลูกสาวถึงอาการของณิชชาพัชร์ “อาการของคุณพัชร์เป็นอย่างไรบ้าง” “ไข้ขึ้นสูงมากเลยจ้ะพ่อ ฉันว่าพ่อรีบไปตามหมอที่ประจำอยู่ที่รีสอ

ณิชชาพัชร์เดินเล่นตามหาดทรายขาวละเอียดในคืนพระจันทร์เต็มดวง แสงจันทร์ที่สาดลงอาบพื้นทรายเห็นเป็นประกายแวววาวสวยงาม สายลมเย็นโชยมาปะทะตัวเธอบางเบา เธอรู้สึกว่ามีคนเดินตามเธอมาจึงหันกลับไปมอง โชติและลูกน้องของมันเดินย่างสามขุมตรงมาหาเธอ พวกมันพยายามที่จะข่มขืนเธอ แต่เธอต่อสู้และดิ้นรนขัดขืน ปากก็ร้องห้ามพวกมันและตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจากเขา “อย่านะ...อย่าเข้ามา...คุณกฤษคะช่วยพัชร์ด้วย...พวกมันจะข่มขืนพัชร์” เพราะพิษไข้ทำให้เธอละเมอ และพูดความในใจออกมามากมาย ณิชชาพัชร์แยกแยะไม่ออกว่าสิ่งที่เธอเผชิญอยู่นั้นมันคือเรื่องจริงหรือเป็นเพียงแค่ความฝัน กฤษฎาจะคอยเข้ามาอยู่ดูแลณิชชาพัชร์ตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ และจะกลับออกไปในตอนเช้ามืด ที่ต้องทำเช่นนี้เพราะเขาไม่ต้องการให้ใครจับได้ว่า เขาเป็นคนดูแลหญิงสาวในช่วงเวลากลางคืน กฤษฎาทำแบบนั้นทุกคืนและตั้งใจว่าจะดูแลเธอจนกว่าอาการของเธอจะพ้นขีดอันตราย หรือจนกว่าเธอจะรู้สึกตัว โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนพบเห็นการกระทำของเขา ในขณะที่พัชราภากำลังจะเดินมาถึงห้องนั่งเล่นนั้น เธอเห็นนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่และลูกน้องของเข

วันต่อมาอานนท์เดินมาที่บ้านพักของเจ้านายหนุ่ม เพื่อมาตามลูกสาวไปกินมื้อกลางวันด้วยกัน เมื่ออ้อเห็นหน้าพ่อของตนเองจึงเอ่ยปากทัก “พ่อมาทำอะไรที่นี่ ถ้าจะมาตามหาคุณกฤษละก็ ขอบอกว่าคุณกฤษไม่ได้กลับมาที่นี่นะ” “ข้ารู้แล้วแต่ที่มาเพราะแม่เอ็งให้ข้ามาตามเองไปกินข้าว” “เที่ยงแล้วหรือพ่อ” “แค่สิบเอ็ดโมงครึ่ง” “รอให้หมอมาตรวจอาการคุณพัชร์ก่อนได้ไหม อีกสักพักหมอก็คงจะมาหรอก รายนั้นมักจะมาตรงเวลาเสมอ” อานนท์พยักหน้าก่อนจะถามถึงอาการของเจ้านายสาว “วันนี้อาการของคุณพัชร์เป็นอย่างไรบ้าง” “ก็ยังไม่รู้สึกตัวเหมือนเดิมนั่นแหละจ้ะพ่อ...แต่ว่าไข้ลดแล้วนะ อาการไม่หนักเหมือนเมื่อสองสามวันแรก ช่วงนั้นฉันนอนไม่ค่อยหลับเลยนะพ่อ เพราะเป็นห่วงว่าจะไม่มีใครคอยอยู่ดูแลคุณพัชร์ตอนช่วงเวลากลางคืน” “ใครบอกเอ็งวะว่าไม่มีใครคอยอยู่ดูแลคุณพัชร์ตอนกลางคืน” “ไม่ต้องให้ใครมาบอกฉันหรอกพ่อ ก็เห็นกันอยู่ว่าบ้านนี้มีแต่คุณกฤษกับคุณพัชร์สองคนเท่านั้นที่พักอยู่ที่นี่ แล้วที่ผ่านมาคุณกฤษก็ไม่เคยสนใจ

“เกิดอะไรขึ้น” “คุณพัชร์จำอะไรไม่ได้เลยหรือคะ” ณิชชาพัชร์นึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือความพยายามที่จะทรงกาย ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนผ่าว ซึ่งมีอุณหภูมิเกือบสี่สิบองศา ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดตัวลงและหมดสติไป “ฉันปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัวเลย” “ก็คุณพัชร์หมดสติและล้มลงไป จากนั้นก็ไม่สบายและไม่รู้สึกตัวอยู่หลายวัน” “ฉันหมดสติไปกี่วันหรืออ้อ” “วันนี้เป็นวันที่ห้าค่ะ” “หมดสติไปนานขนาดนั้นเลยหรือ” “ใช่ค่ะ สองสามวันแรกอาการของคุณพัชร์หนักมากเลยนะคะ พวกเรายังกลัวว่าคุณพัชร์จะไม่รอด แต่ก็โชคดีที่คุณปลอดภัย” “เจ้านายของเธอเขาคงไม่ยอมปล่อยให้ฉันตายง่าย ๆ หรอกจริงไหม ฉันยังต้องอยู่เป็นเหยื่อแค้นของเขาไปอีกนาน” “แต่คุณกฤษก็ยอมให้พ่อไปตามหมอที่รีสอร์ตมารักษาคุณพัชร์นะคะ” “รีสอร์ต!” ณิชชาพัชร์พูดด้วยสีหน้าประหลาดใจ เพราะไม่เคยทราบมาก่อนว่ามีรีสอร์ตตั้งอยู่ที่เกาะแห่งนี้ “ใช่ค่ะรีสอร์ตห่มรักไงคะ คุณพัชร์จำไม่ได้หรือคะ”