บททั้งหมดของ เพลิงพ่ายพิศวาส: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ก็กำลังซักผ้าอยู่น่ะสิ” “แล้วทำไมฟองมันถึงได้มากมายขนาดนี้ คุณพัชร์ใส่ผงซักฟอกลงไปมากน้อยแค่ไหนคะ” “ก็เกือบหมด...ไม่ใช่สิประมาณครึ่งหนึ่งของที่อ้อให้มา” “อะไรนะคะ! คุณพัชร์ซักผ้าเพียงแค่ไม่กี่ชิ้นเอง แล้วทำไมถึงใส่ผงซักฟอกลงไปเยอะขนาดนั้นละคะ” อ้อพูดพร้อมกับเดินไปหยิบกล่องที่ใช้บรรจุผงซักฟอกที่ตนเองนำมาให้หญิงสาว ปรากฏผงซักฟอกมันได้อันตรธานหายไปเกินครึ่ง “ก็ฉันไม่รู้นี่ว่ามันควรจะต้องใส่มากน้อยแค่ไหนก็เลยใส่ลงไปครึ่งหนึ่ง” “อ้อถามจริง ๆ คุณพัชร์ไม่เคยซักผ้ามาก่อนเลยหรือคะ” “ฉันไม่เคยต้องทำงานพวกนี้เพราะปกติแล้วจะมีคนทำให้” “มาค่ะเดี๋ยวอ้อช่วย คุณพัชร์เล่นใส่ผงซักฟอกลงไปมากขนาดนี้ จะต้องล้างกี่น้ำฟองถึงจะหมดละคะ” อ้อลงมือช่วยณิชชาพัชร์ซักผ้าปากก็สอนหญิงสาวไปด้วย ถึงการกะประมาณผงซักฟอกให้พอกับผ้าที่จะต้องซักในแต่ละครั้ง “จริงสิคะทำไมน้ำมันถึงได้นองพื้นบ้านแบบนั้นละคะคุณพัชร์ อ้อเกือบลื่นหัวฟาดพื้นดีนะที่ประคองตัวไว้ได้ทัน แต่ก็เกือบจะลงไปนอนวัดพื้นเหมือนก

กฤษฎาพูดพร้อมกับเดินตรงเข้าไปกระชากข้อมือเธอให้เดินออกมาจากห้อง ก่อนจะเหวี่ยงตัวเธออย่างแรง ณิชชาพัชร์ไม่ทันระวังตัวจึงเสียหลักถลาล้มลงไปกับพื้น เธอเจ็บจนน้ำตาแทบร่วงแต่ก็ยังไม่วายปากดีพูดจาโต้ตอบเขากลับไป “ความจำเสื่อมหรือไงคุณ ถึงจำไม่ได้ว่าตัวคุณเองนั่นแหละที่สั่งให้ฉันช่วยงานป้าจุรี” ณิชชาพัชร์พูดพร้อมกับพยุงตัวลุกขึ้นยืน “แต่ผมเคยสั่งคุณไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามไม่ให้คุณเข้าไปในห้องนั้น อยากเจ็บตัวนักหรือไงถึงได้กล้าขัดคำสั่งของผม” “ห้องนั้นมันมีความลับอะไรนักหนาฉันถึงเข้าไปไม่ได้ ก่อนที่คุณจะมาอยู่ที่นี่ฉันก็เดินเข้าออกห้องนั้นอยู่เป็นประจำ ไม่เห็นการันต์เขาจะว่าอะไรฉันเลย” ไม่รู้อะไรทำให้ณิชชาพัชร์ตอบออกไปแบบนั้น ชื่อของการันต์ที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาวนั้น ทำให้กฤษฎาบันดาลโทสะเขาตรงเข้าไปเขย่าตัวเธออย่างแรงโดยไร้ความปรานี “หยุดพูดถึงรันต์เดี๋ยวนี้นะ” “ฉันไม่หยุด” “ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าพยายามเอ่ยถึงเขาให้ผมได้ยิน” “ทำไมฉันจะพูดถึงเขาไม่ได้” “เพราะชื่อของนาย

“คุยธุระเสร็จแล้วหรืออ้อ” “เรียบร้อยแล้วค่ะคุณพัชร์ ป้าสายแกฝากกุ้งกับปลาหมึกสดไปให้แม่จ้ะ” “บรรยากาศที่นี่ดีนะ...อากาศก็ดีฉันชอบ” “อ้อก็ชอบค่ะ ที่นี่ถือได้ว่าเป็นดินแดนแห่งสวรรค์กลางทะเล ใคร ๆ ต่างก็ขนานนามเกาะแห่งนี้ว่าเป็นราชินีแห่งหมู่เกาะทะเลใต้ และการเดินทางมาที่เกาะแห่งนี้จะต้องเดินทางมาทางเรือเท่านั้น เพราะทั้งเกาะถูกโอบล้อมไปด้วยทะเลอันดามัน” นี่เป็นอีกหนึ่งข้อมูลสำคัญที่ณิชชาพัชร์เพิ่งจะรู้ การจะเข้าออกเกาะนี้จะต้องใช้เรือเป็นพาหนะเท่านั้น เพราะทุกด้านถูกล้อมรอบไปด้วยทะเล การที่จะหนีออกไปจากเกาะนี้จึงทำได้ไม่ง่ายนัก เห็นทีเธอคงต้องขอความช่วยเหลือจากใครสักคนเพื่อให้พาเธอหนีออกไปจากที่นี่ แต่มันก็ยากที่จะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากใคร เพราะถ้าคนที่เธอไปขอร้องให้ช่วยพาเธอหนี นำเรื่องนี้ไปฟ้องนายกฤษละก็มันจะเป็นเรื่องยุ่งไปกันใหญ่ เพราะฉะนั้นการที่เธอจะเอ่ยปากขอร้องใครนั้นคงต้องดูให้ดี และต้องมั่นใจก่อนว่าเขาจะยอมช่วยเหลือเธอจริง ๆ รวมถึงจะไม่หักหลังเธอในภายหลัง แต่แค่โจทย์นี้ก็เห็นจะยากแล้ว เพราะเท่าที่สังเกตสายตาของผู้ค

ทันทีที่กฤษฎากลับมาถึงที่พักเขาเดินตรงเข้าไปอาบน้ำชำระสิ่งสกปรก ก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร เมื่อเขาเห็นอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้ต้องเอ่ยถาม ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก “นี่อะไร!” “คุณไม่เคยเห็นไข่เจียวหรือไง” “ไข่เจียวน่ะเคยเห็น แต่ไอ้ที่อยู่ในจานนี้แน่ใจนะว่ามันคือไข่เจียว ผมว่ามันคือไข่ไหม้มากกว่า อาหารง่าย ๆ แบบนี้คุณก็ยังทำไม่เป็นหรือ” กฤษฎาใช้น้ำเสียงแสดงความรำคาญ ที่แม้แต่เมนูง่าย ๆ อย่างเมนูไข่หญิงสาวตรงหน้าก็ยังทำออกมาได้ห่วยมาก “รู้แล้วยังจะมาถามอีก ผู้ชายอะไรชอบตอกย้ำปมด้อยของคนอื่น” ณิชชาพัชร์แอบเบ้ปากและพึมพำออกมาเบา ๆ กฤษฎาลองตักไข่เจียวที่วางอยู่ตรงหน้ามาลองชิมดู เขาทานโดยไม่ได้แสดงสีหน้าผิดปกติแต่อย่างใด “ใช้ได้ไหม” “อยากรู้ก็ลองกินดูสิ” ณิชชาพัชร์ไม่รีรอที่จะตักไข่เจียวในจานมาทานดูบ้าง เมื่อได้สัมผัสกับรสของอาหาร เธอก็แทบอยากจะคายทิ้งทันที “เป็นไงอร่อยไหม” กฤษฎาเป็นฝ่ายถามกลับไปบ้าง หญิงสาวรีบส่ายหน้าไปมาก

กฤษฎาเลือกที่จะทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับความคิดของตัวเอง โดยการเดินเข้าไปกระชากร่างบางขึ้นมา “ถ้าคิดจะมานั่งอ่อยผู้ชายเพื่อบำบัดความใคร่ของเธอคงจะหายากหน่อยนะ เพราะไอ้หนุ่มกลัดมันแถวนี้ไม่ค่อยมี จะมีก็แต่พวกแก่ ๆ ที่มีเมียมีลูกแล้วทั้งนั้น” แรงกระชากที่รุนแรงประกอบกับเสียงทุ้มที่ดังเยาะหยันเธอนั้น ทำให้ณิชชาพัชร์สะดุ้งสุดตัวและมีสีหน้าที่ตื่นตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนไปเป็นความโกรธจัด ที่เขากล่าวหาว่าเธอออกมานั่งรออ่อยผู้ชายทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่ หญิงสาวสะบัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา ในเมื่อเขาอยากกล่าวหาว่าเธอออกมาอ่อยผู้ชาย เธอก็เลยคิดที่จะยั่วยวนเขาตามที่เขาด่าซะเลย โดยเลียนแบบท่าทางจากฉากเลิฟซีนที่เคยเห็นในหนังฝรั่งหรือในละครที่เคยดู “ใครบอกคุณคะว่าแถวนี้ไม่มีไอ้หนุ่มกลัดมัน ในเมื่อฉันเห็นว่ามีอยู่คนหนึ่งซึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้” ณิชชาพัชร์พูดพร้อมกับเดินวนไปรอบตัวเขา เพื่อสำรวจรูปร่างของเขาผ่านเสื้อกล้ามสีขาวแนบลำตัวที่ชายหนุ่มสวมใส่ ก่อนจะกลับมายืนเผชิญหน้าเขาอีกครั้ง ในครั้งนี้ณิชชาพัชร์เข้าไปโอบกอดคลอเคลียเขา โดย