LOGIN“ถ้า...ถ้ายังไม่เชื่อ นายก็ลองตรวจดูเองสิ”<
“อึก...ยังไม่ทันทำอะไรก็ตอดหนักขนาดนี้แล้ว เงี่ยนมากหรือไง” เพียงแค่ความคิดแล่นเข้ามา ร่างกายก็พลันออกอาการ ขนาดคนที่กำลังเสียบอยู่ยังรู้สึกได้ ก็ได้...ถ้าอยากแกล้งนัก เขาก็จะยั่วจนให้ทนไม่ไหวเองก็แล้วกัน ว่าแล้วก็ยกมือที่ยังถูกพันธนาการด้วยของเล่นไปคล้องคอคนร่างโต ขยับเข้าไปหอมแก้มเบาๆด้วยความออดอ้อน ก่อนจะแอ่นก้นแล้วพูดด้วยเสียงกระเส่า “เงี่ยน...บีเงี่ยนมากเลย ยุไม่เงี่ยนเหรอ หื้ม” ได้ยินคนพี่เรียกแทนตัวเองแบบนั้น คนน้องก็อ่อนระทวยย้วยจนหน้าแดงไปเลย เจ้าลิงผมทอง...ถูกคนพี่เอาคืนเสียแล้ว&
“ถ้า...ถ้ายังไม่เชื่อ นายก็ลองตรวจดูเองสิ” สวบ! “อ๊า!!” สองนิ้วหนาสวบเข้าไปในรูจีบโดยที่คนร่างบางไม่ทันตั้งตัว อีกทั้งยังชักเข้าชักออกอย่างไม่เกรงใจ จนอีกฝ่ายร่างบิดไปมาด้วยความเสียดเสียว แจ๊ะ...แจ๊ะ...แจ๊ะ...แจ๊ะ “อ๊ะ...อืมมมม” “อย่าเพิ่งตอดเยอะ เก็บแรงไว้โดนของจริงบ้าง” “อะ...ฮ้า...นายก็...ก็อย่ากดตรงนั้นสิ อื้อ!” “บอกให้ตรวจ ก็กำลังตรวจอยู่นี่ไง อืม...โดนทำอะไร
“ก็ได้ๆ ไม่เอาแบบนั้น งั้นเอาเป็นว่า...เป็นแฟนกับบีก็แล้วกันเนอะ” เฮ้อ... เป็นการขอเป็นแฟนที่เอาแต่ใจและเห่ยมาก ไม่ได้โรแมนติกอย่างที่เคยนึกฝันเอาไว้เหมือนที่ดูในซีรีส์ แต่ไม่คิดว่า...เพียงแค่นี้ก็ทำให้หัวใจแทบจะหยุดเต้นอยู่แล้ว แม้วิธีการจะออกจะยียวนสักหน่อย แต่ประโยคขอเป็นแฟนเมื่อกี้ ฟังแล้วก็ไม่ได้ทำเป็นล้อเล่นเหมือนกับคำว่าผัว ‘ถ้าเจ้านั่นเกิดชอบบีขึ้นมาจริงๆ แบบว่าขอคบด้วย บีจะทำยังไง’ ‘มะ...ไม่รู้สิ แต่ไม่เอาดีกว่า เจ้าบ้านั่นต้องวุ่น
สองวันที่ผ่านมา การกระทำคล้ายกับแกล้งคนพี่ รู้ดีว่าคนพี่มีความต้องการ แต่อดใจไม่ยอมมีอะไรด้วย ตอนเช้าก่อนไปอุตส่าห์แหย่ให้มีอารมณ์ แล้วส่งรูปไปบ่อยๆ เพราะอยากให้คิดถึงแต่ตัวเองจะได้รีบกลับมาหา แถมยังแอบยัดดิลโด้ใส่กระเป๋า เขียนข้อความแสดงความเป็นเจ้าของตัวโตๆ ตั้งใจให้เพื่อนเห็นนั่นอีก ทั้งส่งข้อความและขยันโทรป่วนทุกชั่วโมง นั่นเป็นเพราะวายุกำลังกลัวว่าคนพี่จะไปมีใครอีกคนที่สำคัญไปกว่าตัวเอง ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เจ้าลิงผมทองไม่เคยต้องรู้สึกอะไรเช่นนี้เลยแม้สักครั้งเดียว นี่เป็นครั้งแรกที่คุณหนูลูกเศรษฐี ผู้มีความมั่นใจเต็มร้อย เป็นศูนย์กลางจักรวาล ไม่เคยต้องตามตูดง้อใคร แต่ต้องมานั่งละห้อยเหมือนหมาถูกทิ้ง กังวลคิดถึงอีกคนจนไม่เป็นอันทำอะไรไปสองวันเต็มๆ&
‘ดึกแล้ว คุยอะไรนักหนา รบกวนเวลาคนจะเอากันโว้ย!’ บุรินทร์ยื้อแย่งโทรศัพท์คืนมาได้ก็รีบโทรหาเพื่อน แต่ปลายสายกลับหัวเราะใส่ เห็นเป็นเรื่องตลกไปซะอย่างนั้น ก่อนวางยังแซวว่าเชิญใช้เวลาครอบครัวกันตามสบาย ก้างขวางคอขอไปนอนก่อนละกัน ถึงเพื่อนไม่ถือสา และออกจะเอ็นดูไอ้ลิงนี่อีกต่างหาก ขโมยตัวหวานใจมาตั้งสองวันเต็มๆ คงหวงน่าดู แต่บุรินทร์ไม่ตลกด้วยหรอกนะ “ทำอะไรของนายเนี่ย! ไปพูดกับเพื่อนฉันแบบนั้นได้ยังไง!” “ก็แล้วทำไมล่ะ หัวหน้าเอาแต่สนใจคนอื่นนี่” “ทำตัวงี่เง่าจังวะ โคตรน่ารำคาญ”
“หัวหน้า!!” แค่ประตูรถเปิด เสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังลั่นไปทั้งลานจอด วายุรีบปรี่เข้ามาอย่างกระตือรือร้น ยิ้มตาหยีจนจะเป็นขีดสระอิอยู่แล้ว เฮ้อ...จะดีใจอะไรขนาดนั้น เมื่อเช้า บุรินทร์กับเพื่อนตื่นสายไม่รีบร้อน ออกจากโรงแรมก็หาอะไรอร่อยๆกิน ไปซื้อของชอปปิ้ง เดินเล่นที่โน่นที่นี่ไปเรื่อย ตกเย็นพาเพื่อนมาส่งที่บ้านญาติ เขาจะค้างที่กรุงเทพฯอีกหนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับต่างจังหวัด บุรินทร์อยู่กินข้าวเย็นที่บ้านญาติของเพื่อนตามคำชวน ระหว่างมื้ออาหาร ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นระยะ ที่จริง...ไม่ใช่แค่ตอนนี







