LOGIN“อึก...ยังไม่ทันทำอะไรก็ตอดหนักขนาดนี้แล้ว เงี่ยนมากหรือไ
กำจัดกระสุนอย่างนั้นเหรอใช่แล้ว เพราะทีมดำชอบเอาแต่ยิง จึงถูกล่อหลอกให้ยิงจนกระสุนหมดเมื่อมาถึงหน้าป้อมปราการ วายุจึงไม่เหลือกระสุนสักนัด แต่ไม่สำคัญอีกแล้ว ธงแดงอยู่แค่เอื้อมแต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้ขึ้นป้อมปราการ สีชมพูคนที่ห้าก็ปรากฏตัว“เอาจริงดิ นึกว่าออกจากสนามไปแล้วนะเนี่ย”“อย่าประมาทกันสิ ใช้สมองมากกว่าใช้กำลัง มันก็จะเหนื่อยน้อยหน่อยนะ”บุรินทร์เล็งปืนใส่วายุที่ทำท่าจะวิ่งหนีอย่างอารมณ์ดี เหลือกระสุนอีกสองนัด ระยะแค่นี้ยิงไม่พลาดอยู่แล้วพรุ่งนี้จะไปนอนนวดทำสปาให้สบายตัวไปเลยในเสี้ยววินาที กระสุนสียิงเข้าเป้าบนชุดป้องกันอย่างจัง สีชมพูถูกสาดลงบนชุดของฝ่ายตรงข้ามกระจายไปทั่วบุรินทร์คงจะดีใจกระโดดตัวลอยไปแล้ว ถ้านั่น...เป็นชุดของวายุทีมดำคนสุดท้ายที่ยิงปืนก็ไม่แม่น วิ่งก็ไม่เร็ว แถมกระสุนหมดไปนานแล้ว ได้แต่แอบซุ่มหลบเงียบๆ อยู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นมาน้องโจ๊กมาจากไหนไม่รู้ พุ่งเอาตัวเข้ามารับกระสุนสีแทนวายุได้อย่างทันท่วงที สร้างความตื่นตะลึงให้กับทุกคนอย่างยิ
อือหือ...ทีมติ๋มๆ เงียบๆ ไม่คิดว่าจะกวาดคะแนนได้เพียบขนาดนี้ทีมสีชมพูยอมรับว่าตัวเองมีพละกำลังน้อยกว่า จึงวางแผนเอาชนะเกมส์ทุกแมตซ์ด้วยความรอบคอบ ไม่เน้นหวือหวา แต่เน้นมั่นใจและหัวหน้ากลยุทธไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คุณบุรินทร์ผู้จัดการแผนกพัฒนาธุรกิจคนนั้นอย่างไรหนอย ถึงจะเป็นบี ยุก็ไม่ยอมแพ้ให้หรอกนะ!แล้วก็มาถึงเกมส์สุดท้าย ไม่น่าเชื่อว่าคะแนนทีมดำเป็นรองอยู่เล็กน้อยไม่สามารถเสมอได้ จะต้องชนะเกมส์นี้เท่านั้นทีมดำถึงจะได้ถ้วยรางวัลไปครอบครองแต่ก่อนจะเริ่มเกมส์ ก็มีการประกาศรางวัลพิเศษอีกเล็กน้อย“ผู้บริหารใจดีเห็นว่าทีมทั้งสองทุ่มเทจริงจังอย่างกับแข่งกีฬาโลก ก็เลยจะแจกรางวัลพิเศษให้กับหัวหน้าทีมที่ชนะ โดยให้เลือกระหว่าง แพคเกจนวดสปาผ่อนคลาย หรือ ห้องพักพูลวิลล่าส่วนตัว เอ้า! ปรบมือให้กับผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการด้วยจ้า!”วายุและบุรินทร์ได้ยินดังนั้นก็หูผึ่ง ทั้งสองที่อยู่ห่างกันคนละฝั่งประสานมองตา ทำท่าประหนึ่งว่ากำลังคุยโทรจิตกัน‘อยากนวด’
“ทุกคนนนน! ลงรถแล้วเชิญทางนี้เลยค่า มานั่งพักดื่มน้ำเย็นๆ กันก่อนนะคะ”รถทัวร์ขนาดใหญ่จอดเรียงรายอยู่ในรีสอร์ทติดทะเลแห่งหนึ่งเสียงโทรโข่งจากฝ่ายสวัสดิการดังมาเป็นระยะ เชิญชวนให้คณะที่มาถึงเข้าไปในห้องโถงใหญ่ซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนักผู้คนมากมายใส่เสื้อคล้ายกันแต่ต่างสี พากันเดินลงมาจากรถด้วยสีหน้าสดใสสนุกสนานหลังจากประชุมไตรมาสสุดท้ายของปีจบลง ก็เป็นธรรมเนียมของทุกปีที่บริษัทจะจัดเอาท์ติ้งนอกสถานที่พนักงานทุกคนทุกระดับจะได้ไปเที่ยวพักผ่อนกันอย่างเต็มที่ เพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยกันทำงานหนัก และเป็นการกระชับความสัมพันธ์อันดีของพนักงานอีกด้วยหลังจากได้รับแจกจ่ายกุญแจห้องพัก เอาสัมภาระไปเก็บ ต่อไปก็เป็นกิจกรรมสันทนาการสร้างความสามัคคี“ปีนี้ก็เป็นกีฬาสีอีกเช่นเคย แต่ไม่ต้องออกมาจับสลากให้เสียเวลา แบ่งตามสีเสื้อที่ใส่กันได้เลยจ้า”เสื้อโปโลที่ทุกคนใส่อยู่ตอนนี้ ได้รับแจกก่อนมาเอาท์ติ้ง ให้เลือกสีเลือกไซส์กันตามใจชอบ ไม่คิดว่าจะเอามาใช้เป็นเกณฑ์ในการแบ่งกลุ่มด้วยวายุมองสีเสื้อตัวเองกับบุรินทร์แล้วต้อง
“บี...เหนื่อยมากเลย! กอดหน่อยยยย!”“หยุดเลยนะ! ที่นี่บริษัท ช่วยอย่าทำ...อื้อออ!”วายุหลอกคนพี่ให้มาหาที่ห้องทำงานส่วนตัว ปิดม่าน กดล็อกประตู แล้วก็จู่โจมกอดรัดฟัดเหวี่ยงทันที“พะ...พอแล้ว บอกหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามทำแบบนี้ในที่ทำ...อึ๊!”จากที่คิดว่าแค่กอดแค่หอม แต่อีกฝ่ายต่อต้านนักก็จับจูบซะเลย เหนื่อยจะแย่ ขอชาร์ตพลังหน่อยก็แล้วกันคนทั้งบริษัทต่างรู้ดีว่าเจ้าคนตัวโตคลั่งรักคุณผู้จัดการแผนกคนนี้มากแค่ไหนวันวันเอาแต่เรียกหาสามเวลาด้วยเหตุผลไร้สาระ คิดถึงบ้าง อยากเห็นหน้าบ้าง ต้องการกำลังใจบ้าง หรือถ้าพอมีเวลาก็ไปป่วนหาอีกฝ่ายให้โดนด่าเปิงออกมาจนเป็นที่ขบขันของทุกคนไปซะอย่างนั้นที่ผ่านมาบุรินทร์รู้ว่าวายุเป็นเด็กเส้น แต่ไม่คิดว่าจะเส้นใหญ่ขนาดเป็นลูกชายของคุณนายเกียวคราแรกที่รู้ความจริงก็รู้สึกผิดที่คิดว่าชายหนุ่มเพ้อเจ้อพูดไปเรื่อย และออกจะเกร็งๆ ทำตัวไม่ถูก ที่อยู่ๆกลายมาเป็นแฟนทายาทนักธุรกิจหมื่นล้านไปซะได้ทว่าวายุยังคงทำตัวเหมือนเดิม อีกทั้งยังกลับไปใช้ชีวิตเรียบง่ายด้ว
“ขอยืดเวลาประเมินงานเพิ่มอีกหนึ่งปีได้มั้ย ยุจะทำให้คนที่นั่นยอมรับให้ได้ ไม่ใช่แค่ในฐานะลูกชายของคุณนายเกียว แต่ต้องยอมรับในฐานะผู้บริหารรุ่นต่อไปที่จะมากำกับดูแลกิจการของอาณาจักร ‘เกียรติตุลยากร’ ด้วยถ้าทำไม่ได้ ยุจะถือว่าตัวเองไม่มีคุณสมบัติ ยอมเป็นแค่พนักงานต๊อกต๋อยตลอดไป ม้าก็ฝากความหวังไว้ที่ไอ้โยแทนก็แล้วกัน”ชายหนุ่มประกาศกร้าว นี่มิใช่การขัดขืนเอาแต่ใจหรือพูดจาท้าทายพ่อแม่ ทว่านี่คือคำมั่นในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่งที่มีความตั้งใจอย่างแรงกล้าเขาต้องการจะพิสูจน์ให้ทุกคนรู้ว่าวายุคนเดิมได้เปลี่ยนไปแล้วโดยเอาความมั่นคงทั้งชีวิตเป็นเดิมพันแต่ที่มากไปกว่านั้น ที่วายุยอมทุ่มเทขนาดนี้ ก็เพราะอยากทำให้คนรักภาคภูมิใจวันนี้ทุกคนยังกังขาในความสามารถของวายุ ส่งผลให้ความน่าเชื่อถือของบุรินทร์ที่เป็นผู้สนับสนุนและให้โอกาสเขาต้องถูกลดทอนลงอย่างช่วยไม่ได้แต่วายุจะทำให้ความคิดของทุกคนต้องเปลี่ยนไป เขาจะทำให้ทุกคนเห็นว่าบุรินทร์นั้นมองคนไม่ผิดเมื่อถึงวันที่ตัวเขาได้รับคำชื่นชม บุรินทร์จะต้องได้รับคำชื่นชมที่มา
วายุมองดูคฤหาสน์ใหญ่โต สวนสวยร่มรื่น สระว่ายน้ำหรูหรา ที่จอดรถไม่ต่างกับโชว์รูม หนึ่งในนั้นมีรถสปอร์ตสุดหรูคันโปรดของเขาจอดเงาวับอยู่ด้วยชายหนุ่มไปเรียนเมืองนอกหลายปี เกิดติดใจการใช้ชีวิตอิสระ จึงใช้ความฉลาดเรื่องเรียนมาเป็นข้ออ้างในการไม่ต้องกลับบ้านที่ผ่านมาเที่ยวเตร็ดเตร่ใช้เงินตามใจ เป็นตัวของตัวเองโนสนโนแคร์ มีปัญหาก็ให้พ่อแม่จัดการ ไม่เคยเอาภาระความคาดหวังของที่บ้านมาใส่ใจทว่า...วันนี้ เขากลับบ้านอย่างสมัครใจ ด้วยความคิดที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง“ได้ฤกษ์กลับมาสักทีนะเจ้าลูกตัวดี”คุณนายเกียวเอ่ยทักเมื่อเห็นวายุเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นริมบ่อปลาคาร์ฟ“ม้าหวัดดีครับ พ่อหวัดดีครับ”อือหือ มือไม้อ่อน มารยาทดีขึ้นเป็นกอง สร้างความแปลกใจให้กับคุณนายเกียวอย่างยิ่งพ่อที่นั่งอยู่ข้างกันคิดถึงลูกชายไม่น้อย รีบกวักมือเรียก“มานั่งตรงนี้สิลูก กินอะไรมารึยัง”“ยัง แต่ยุมาคุยแค่แป๊บเดียว เดี๋ยวไปแล้ว”คุณนายเกียวได้ยินดังนั้นก็คิ้วขมวด วางแก้วน้ำชาแล้วรีบเอ่ยถาม
![ผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






