ANMELDENTeilen
แค้น
Veröffentlichungsdatum:
20.09.2026 13:59:52
Aktuellstes Kapitel
บ่วงแค้นผลาญด้ายแดง แต่งให้ข้าได้หรือไม่ (จบ)
จ้าวลี่เชียนดูแคลนการกระทำของหวังเทียนซวี่อย่างยิ่ง บุกรุกห้องสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน นี่หรือว่าที่กษัตริย์ในอนาคตของแคว้นเหลียง หากอาณาประชาราษฎร์ได้มาเห็น ก็ไม่รู้จะยังยกย่องชื่นชมได้อยู่หรือไม่ “หม่อมฉันคิดว่าระหว่างพวกเราไม่ได้สนิทสนมถึงขั้นต้องมีการกล่าวลา บุกรุกจวนผู้อื่นยามวิกาล ทั้งยังเป็นห้องนอนของหญิงสาว รัชทายาทควรหาคำอธิบายที่ดีกว่านี้ หรืออันที่จริงพระองค์ไม่ใช่รัชทายาทแต่เป็นโจรผู้ร้าย” หวังเทียนซวี่ยิ้ม ไม่สะทกสะท้านต่อคำพูดของหญิงสาว “เป็นโจรผู้ร้ายแล้วอย่างไร คุณหนูจ้าวกล้าตะโกนเรียกคนมาจับข้าหรือไม่เล่า” “เหตุใดหม่อมฉันจะไม่กล้า” หวังเทียนซวี่ผายมือเชิญพลางส่งสายตาท้าทาย “ข้าจะนั่งอยู่ตรงนี้รอให้คนมาจับ หากบิดามารดาของคุณหนูจ้าวถามหาคำอธิบาย ข้าก็เพียงขอรับผิดชอบด้วยการแต่งเจ้าเป็นพระชายารัชทายาท กลัวก็แต่ใครบางคนจะไม่ยินยอม” จ้าวลี่เชียนยิ้มไม่ถึงดวงตา สะกดอารมณ์กรุ่นโกรธในใจแล้วว่า “หม่อมฉันมิกล้าอาจเอื้อมตำแหน่งพระชายารัชทายาท ยังคงเป็นคุณหนูหลี่ที่คู่ควรเหมาะสม คนหนึ่งไร้ยางอาย อีกคนเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาชั่ว
บ่วงแค้นผลาญด้ายแดง แต่งให้ข้าได้หรือไม่
จากแดนเหนือถึงเมืองหลวงแคว้นเหลียง เส้นทางมีทั้งสบายและลำบาก ครึ่งเดือนผ่านไป ในที่สุดเสี่ยวฉู่ก็ถึงจุดหมายปลายทาง ลงจากรถม้าด้วยสภาพอิดโรย สาบานว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่นางออกจากแดนเหนือ หน้าจวนแม่ทัพใหญ่ เสี่ยวฉู่ยืนสำรวจอาณาเขตที่แม้มองจากภายนอกก็รู้ว่ากว้างขวางใหญ่โต ชื่นชมจ้าวลี่เชียนที่สามารถละทิ้งชีวิตคุณหนูสุขสบายไปอยู่อย่างเรียบง่ายในอารามไป๋อวิ๋น หลังแจ้งธุระกับทหารยามหน้าประตู ไม่นานก็มีสาวใช้คนหนึ่งออกมาต้อนรับ พานางเข้าไปด้านในจวน “แม่นาง ถึงเรือนของคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้หันมาพูดกับเสี่ยวฉู่ ผายมือไปยังประตูทางเข้าเรือน ยังไม่ทันได้พูดขอบคุณสาวใช้นำทาง จู่ ๆ ก็มีคนพุ่งตัวออกมาจากประตู “เสี่ยวฉู่” จ้าวลี่เชียนกอดเสี่ยวฉู่ด้วยความดีใจที่อีกฝ่ายมาหา เมื่อหายตกใจและรู้ว่าคนที่กอดตนเองแน่นคือจ้าวลี่เชียน เสี่ยวฉู่ตบหลังนางเบา ๆ พูดว่า “เชียนเอ๋อร์ ข้าหายใจไม่ออกแล้ว” ได้ยินดังนั้น จ้าวลี่เชียนคลายวงแขนผละตัวออกมา ยิ้มเขิน “ขอโทษด้วย ข้าดีใจมากไปหน่อย เจ้าราวกับรู้
บ่วงแค้นผลาญด้ายแดง ชิงชัง (จบ)
“เชียนเอ๋อร์ ตอบรัชทายาทสิ” “หม่อมฉันไม่ชอบรัชทายาทจริงเพคะ” คำตอบของจ้าวลี่เชียนทำคนเป็นพี่ชายตัวแข็งทื่อ ร่ำร้องในใจว่า แย่แล้ว... ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสาม หวังเทียนซวี่กับจ้าวลี่เชียนจ้องหน้ากัน ส่วนจ้าวหลิงเซียวหลั่งเหงื่อเย็นเต็มแผ่นหลัง “รัชทายาทโปรดอภัย น้องสาวกระหม่อมเล่นไม่รู้จักหนักเบา ทำรัชทายาทขุ่นเคืองพระทัยแล้ว” ไม่มีการตอบกลับจากหวังเทียนซวี่ จ้าวหลิงเซียวเริ่มว้าวุ่น คาดไม่ถึงว่าจ้าวลี่เชียนจะกล้าล่วงเกินเบื้องสูง เรื่องชอบไม่ชอบเขาไม่มีสิทธิ์บังคับนางอยู่แล้ว แต่อย่างน้อยก็ช่วยเก็บไว้ในใจ พูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้อยากให้สกุลจ้าวหายสาบสูญไปจากแคว้นเหลียงหรืออย่างไร “ในเมื่อรัชทายาทได้คำตอบที่ต้องการแล้ว หม่อมฉันขอตัว” น้องสาวข้า เจ้าหนีเอาตัวรอดง่ายเกินไปหรือไม่ จ้าวหลิงเซียวปาดเหงื่อบนใบหน้า ในหัวคิดหาวิธีคลายความไม่พอใจของหวังเทียนซวี่ “คุณหนูจ้าวอย่าเพิ่งรีบร้อนจากไปสิ ข้ามีเรื่องอยากสนทนากับคุณหนูสักครู่” หันไปหาจ้าวหลิงเซียว “ในสวนบรรยากาศดี ข้าอยากดื่มสุรากุ้
บ่วงแค้นผลาญด้ายแดง ชิงชัง
จ้าวลี่เชียนออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ด้านนอกหลังจากพักรักษาตัวอยู่ในห้องจนหายดี หลายวันมานี้ตั้งแต่ผู้เป็นย่า บิดามารดา รวมถึงพี่ชาย ต่างแวะเวียนมาถามไถ่อาการของนาง หากวันไหนไม่มาก็จะส่งของบำรุงราคาแพงมาให้ โชคดีตำแหน่งที่ถูกแทงไม่ใช่จุดสำคัญ ร่างกายจึงกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว “เสี่ยวจู ไฉนสองวันมานี้ข้าถึงไม่เห็นดอกอวี้หลันวางบนโต๊ะเล็กข้างเตียงเลย” จ้าวลี่เชียนเอ่ยถามขณะเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ของจวน นางจำได้ว่าตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา ทุกเช้าจะมีดอกอวี้หลันวางบนโต๊ะเล็กข้างเตียงเสมอ ทว่าสองวันมานี้ไม่เห็นเลย “ดอกอวี้หลัน? ใช่ที่คุณหนูให้บ่าวเก็บลงกล่องทุกวันหรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวจูถามกลับ จ้าวลี่เชียนพยักหน้า “จวนของเราไม่มีดอกอวี้หลัน เจ้าไปเก็บมันมาจากที่ใด” “บ่าวไม่ได้เป็นคนเก็บมาให้คุณหนูนะเจ้าคะ คงเป็นสาวใช้ในเรือนกระมัง” หัวคิ้วจ้าวลี่เชียนขมวดเข้าหากัน “จะใช่ได้อย่างไรในเมื่อข้าลืมตาขึ้นมาก็เห็นมันแล้ว นอกจากเจ้า ข้าไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามาในห้องก่อนข้าตื่น สำคัญสุดคือในจวนไม่มีดอกอวี้หลัน พวกสาวใช้ตื่นขึ้นมาก็มีงาน
บ่วงแค้นผลาญด้ายแดง แค้น
ภายในห้องว่างเปล่าไร้เครื่องประดับตกแต่งของอารามไป๋อวิ๋น สตรีท่วงท่าสูงส่งในชุดนักบวชกำลังนั่งสมาธิด้วยจิตสงบนิ่ง กลิ่นอายบริสุทธิ์แผ่ออกมารอบกาย ไม่ว่าผู้ใดได้พบเห็นเป็นต้องเลื่อมใสศรัทธา แม่ชีท่านนี้คือเจ้าอารามไป๋อวิ๋นนามว่าจิ้งอัน เป็นท่านอาจารย์ของจ้าวลี่เชียน ผู้ทำนายทายทักว่านางเกิดมาพร้อมดวงจิตอาฆาต ตลอดชีวิตห้ามโกรธ เกลียด เคียดแค้น มิเช่นนั้นจะเกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ เปลือกตาทั้งสองของแม่ชีจิ้งอันค่อย ๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นระลอกคลื่นสั่นไหวที่ไม่เคยมีมาก่อนตั้งแต่ละทิ้งทางโลกมาออกบวช นั่งปรับลมหายใจพักใหญ่ถึงค่อยกลับมาสงบนิ่งดังเดิม จากนั้นออกจากห้องทำสมาธิมุ่งหน้าสู่หอพระธรรม “ท่านอาจารย์” หญิงสาวคนหนึ่งค้อมตัวคารวะแม่ชีจิ้งอัน “เสี่ยวฉู่ เจ้ารีบเร่งเดินทางไปเมืองหลวงรับตัวเชียนเอ๋อร์กลับมาให้อาจารย์” หญิงสาวที่มีนามว่าเสี่ยวฉู่นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ต่อมาพูดว่า “เชียนเอ๋อร์เพิ่งกลับเมืองหลวงไม่นาน ท่านอาจารย์คิดถึงนางแล้วหรือเจ้าคะ มิใช่ท่านอาจารย์อนุญาตให้นางอยู่กับครอบครัวตามต้องการ ชดเชยระยะเวลาสิบปีที่ต้อ
บ่วงแค้นผลาญด้ายแดง ศัตรูบนทางแคบ (จบ)
เวลานี้สติรับรู้ของจ้าวลี่เชียนค่อย ๆ เลือนราง กลิ่นคาวเลือดเปลี่ยนนัยน์ตาดำให้เป็นสีแดงฉาน ต่อมาเบื้องหน้าของนางดำมืด ถูกพลังบางอย่างเข้าครอบงำควบคุม หลี่ม่านโถวผงะถอยหลังเมื่อจ้าวลี่เชียนเงยหน้าขึ้น เผยดวงตาแดงก่ำราวปีศาจร้ายผุดขึ้นมาจากขุมนรก รอยยิ้มเย็นบนใบหน้านั้นให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกถึงไขกระดูก “เจ้า…เจ้า…” ลำคอคล้ายมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดจนไม่สามารถพูดได้อีก “นางอสรพิษ นิสัยเจ้าไม่เคยเปลี่ยนจริง ๆ สารเลวอย่างไรก็ยังสารเลวอย่างนั้น” เสียงที่พูดเย็นเยียบไม่ต่างจากกลิ่นอายที่โอบล้อมร่าง ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า หลี่ม่านโถวสะกดความหวาดหวั่นในใจ เหตุใดนางต้องกลัวด้วย นอกเหนือจากรูปโฉม จ้าวลี่เชียนมีสิ่งใดเทียบนางได้ “เจ้าว่าใครเป็นอสรพิษ กล้าดีอย่างไรมาด่าว่าข้าสารเลว” เงื้อมือขึ้นจะตบจ้าวลี่เชียนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไหนเลยจะง่ายดายเหมือนครั้งแรก “โอ๊ย!” หลี่ม่านโถวร้องเจ็บเมื่อข้อมือถูกจ้าวลี่เชียนคว้าไว้ จากนั้นบีบอย่างแรง ราวกับต้องการให้กระดูกของนางแหลกละเอียด จ้าวลี่เชียนแค่นเสียงเหยียดหยัน เหวี่ยงหลี
Das könnte dir auch gefallen
หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ257.5K Aufrufeใต้หล้าสยบรัก
จูน196.2K Aufrufeเคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ27.2K Aufrufeท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ127.1K Aufrufeอดีตที่เลือนหาย
ลัยลา184 Aufrufeนักสืบหญิงผู้กุมหัวใจทรราช
สกุลจาง220 Aufrufeสามีเจ้าขา อย่าเย็นชากับภรรยานักเลย
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า122 Aufrufeโบยบินสู่คิมหันต์
เสี่ยวจีจี142 Aufrufe
