ชนะรางวัล

          “พี่สี่ ท่านว่าเสียงพิณของคุณหนูจ้าวจะไพเราะหรือไม่” หวังเทียนชิงเอ่ยถามหวังเทียนซวี่ อยากรู้ว่าความสามารถของคนงามจะยอดเยี่ยมเหมือนหน้าตาหรือไม่

          หวังเทียนซวี่ไม่ตอบ คลึงจอกสุราในมือเล่น ดวงตาทอดมองร่างระหงของจ้าวลี่เชียนค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดลานแสดง ทั้งที่เพิ่งเข้าวังครั้งแรก ร่วมงานเลี้ยงที่มีแต่ชนชั้นสูง ไฉนเขาถึงไม่เห็นความประหม่าของนาง แม้แต่แววตาหวาดหวั่นไม่มั่นใจก็ไม่มีให้เห็น นางมีความสามารถจริง หรือเพียงเขียนเสือให้วัวกลัว*เท่านั้น

          หลี่ม่านโถวกลับมานั่งที่ ยิ้มสาแก่ใจ รอเหยียบย่ำซ้ำเติมจ้าวลี่เชียนหลังบรรเลงเพลงพิณแสนบาดหูออกมา

          “นางคือคนที่ทำร้ายเจ้าที่ร้านหรูเซียงหรือ” บุรุษที่นั่งข้างหลี่ม่านโถวเอ่ยถาม

          “เจ้าค่ะ” ครั้นเห็นสายตาที่บุรุษผู้นั้นมองจ้าวลี่เชียนก็ให้ขัดเคืองใจ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “นางคือคนที่ทำร้ายน้องสาวท่าน ดังนั้นหยุดความคิดที่มีเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่มีวันปล่อยให้พี่ชายไปยุ่งเกี่ยวกับศัตรู ต่อให้เป็นการหยอกเย้าเล่น ชื่นชมเสร็จโยนทิ้งก็ตาม”

          คนเป็นพี่ชายเลิกคิ้ว กลิ่นอายเหี้ยมเกรียมบนร่างค่อย ๆ ชัดเจนจนหลี่ม่านโถวต้องขยับห่าง “หากพี่ชายต้องการ เจ้าคิดว่าสามารถหยุดพี่ชายได้หรือ ในชีวิตเจิ้งกั๋วกงซื่อจื่อยังไม่เคยมีสิ่งใดที่ต้องการแล้วไม่ได้มาก่อน” เห็นแววตาหวาดกลัวในตัวน้องสาว เขาหัวเราะออกมา ยกมือขึ้นลูบศีรษะนาง “พี่ชายล้อเล่น ข้ารักเอ็นดูเจ้าถึงเพียงนี้ จะกล้าทำเรื่องขัดใจเจ้าได้อย่างไร”

            เจิ้งกั๋วกงซื่อจื่อหลี่จวิ้น เป็นบุตรชายของเจิ้งกั๋วกงหลี่หยวน หน้าตาหล่อเหลาคมคาย นิสัยโหดเหี้ยมเย็นชา ฆ่าคนไร้ปรานี คนส่วนใหญ่จึงไม่ค่อยอยากล่วงเกิน รวมถึงน้องสาวสุดที่รักอย่างหลี่ม่านโถวด้วย

            เนื่องจากมารดาอายุสั้น บิดาก็ไม่ค่อยมีเวลาให้ หลี่จวิ้นในฐานะพี่ชายจึงต้องเลี้ยงดูน้องสาวตั้งแต่เด็ก ความรักความผูกพันที่เหมือนมีกันสองคนส่งผลให้เขารักและถนอมหลี่ม่านโถวมาก หากใครกล้าแตะต้องนาง ต่อให้เป็นเพียงปลายผม จุดจบก็ไม่เคยมีคำว่า ‘ดี!’

            เมื่อสัมผัสความอำมหิตในตัวหลี่จวิ้นไม่ได้ หลี่ม่านโถวจึงกล้าตวัดตาส่งค้อน พูดแง่งอน “พี่ชายแกล้งข้าอีกแล้วนะ”

            หลี่จวิ้นหัวเราะ ถึงจะบอกว่าไม่ทำเรื่องขัดใจหลี่ม่านโถว ท้ายที่สุดในใจก็ยังมีเศษเสี้ยวความปรารถนาในตัวจ้าวลี่เชียน ความงามของนาง จะมีบุรุษสักกี่คนต้านทานได้

            บนลานแสดง แสงแดดสีทองลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาตกกระทบร่างจ้าวลี่เชียน ขับเน้นลวดลายปักบนชุดของนางให้โดดเด่นยิ่งกว่าเดิม เสียงฮือฮาของคนดังขึ้นด้านล่าง ถูกทั้งคนงามและชุดของนางทำให้ตกตะลึง

            “เชียนเอ๋อร์งดงามไร้ที่ติจริง ๆ หากเสียงพิณของนางสะกดใจทุกคนในงานได้อีก เกรงว่าหญิงงามอันดับหนึ่งปีนี้คงมีการเปลี่ยนแปลง” ซูซื่อพูดกับบุตรสาวตนเอง

            เซี่ยหว่านเก็บสายตามาจากจ้าวลี่เชียน “หลี่ม่านโถวจองหองหยิ่งยโส ทะนงตนว่าไม่มีใครเหนือกว่า ถ้าเชียนเอ๋อร์ทำให้นางสัมผัสความพ่ายแพ้ได้ ลูกขอหัวเราะเสียมารยาทสักหน”

            ซูซื่อเข้าใจอารมณ์ของเซี่ยหว่าน ในเมืองหลวงมีคุณหนูไม่กี่สกุลหรอกที่ชื่นชอบหลี่ม่านโถวจริง ๆ นอกนั้นคือใส่หน้ากากเสแสร้งทั้งนั้น บรรดาฮูหยินก็เช่นเดียวกัน ไม่มุ่งหวังอำนาจจวนเจิ้งกั๋วกงมาสนับสนุนวงศ์สกุล มีหรือจะอยากแต่งนางเข้าบ้าน

            ในขณะที่สองแม่ลูกสนทนากัน เซี่ยเหวินนั่งเงียบไม่พูดจา สองตาจดจ้องใครบางคน สีหน้ายุ่งยากลำบากใจ

            เสียงพิณดังขึ้นเมื่อนิ้วของจ้าวลี่เชียนเคลื่อนไหวบนสาย ความไพเราะไต่ระดับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สะกดวิญญาณของคนที่ได้ฟังให้เคลิบเคลิ้มหลงใหล เหล่าผีเสื้อหลากสีค่อย ๆ บินมารวมตัว จากนั้นเข้าไปโอบล้อมร่างจ้าวลี่เชียน เกิดเป็นภาพผีเสื้อร่ายรำรอบเทพธิดา

            จ้าวลี่เชียนแย้มยิ้ม ตรึงทุกสายตาไม่ให้ละจาก จวบจนจบบทเพลง รอบด้านยังคงเงียบกริบ ไม่มีเสียงปรบมือหรือคำชื่นชม

            เนิ่นนานกว่าทุกคนจะดึงสติกลับมาจากมนตร์สะกดในเพลงพิณของจ้าวลี่เชียน

            “เยี่ยม! ยอดเยี่ยม ข้าไม่เคยฟังเพลงพิณที่ไพเราะถึงขึ้นชวนผีเสื้อออกมาร่ายรำได้เช่นนี้มาก่อน คุณหนูจ้าว ประโยคที่ว่า ‘มีความสามารถด้านเพลงพิณเล็กน้อย’ ถือเป็นการถ่อมตัวมากจริง ๆ” ฮองเฮาตรัสชื่นชม สายพระเนตรที่ทอดมองจ้าวลี่เชียนเรียกได้ว่าแตกต่างจากคุณหนูสกุลอื่น

            “ทูลฮองเฮา ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณมารดาของหม่อมฉันที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจส่งอาจารย์ที่ดีไปให้ความรู้ หม่อมฉันถึงได้พอมีความสามารถบ้าง ส่วนเรื่องชวนผีเสื้อออกมาร่ายรำ หม่อมฉันขอสารภาพตามตรงว่าได้มีการใช้อุบายเล็กน้อย” ปลดถุงหอมข้างเอวออกมา “เครื่องหอมในถุงหอมใบนี้ปรุงขึ้นมาเป็นพิเศษ ยามแสงแดดกระทบนาน ๆ กลิ่นหอมจะเข้มข้นขึ้น สามารถดึงดูดผีเสื้อที่อยู่รอบ ๆ ได้ นับว่าเป็นโชคดีของหม่อมฉันที่ด้านหลังสถานที่จัดงานเลี้ยงเป็นสวนดอกไม้ ผีเสื้อที่ตามกลิ่นเครื่องหอมมาจึงมากมายเป็นพิเศษ” พูดจบก็มีผีเสื้อหลายตัวบินมาเกาะถุงหอม ช่วยยืนยันคำพูดของจ้าวลี่เชียนให้น่าเชื่อถือ

* เขียนเสือให้วัวกลัว เป็นสำนวนหมายถึง ทำอย่างใดอย่างหนึ่งให้อีกฝ่ายเสียขวัญหรือเกรงขาม