Semua Bab ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Bab 91 - Bab 100

ช่วงเวลาเดียวกัน เฉินหมิงที่ได้ยินเสียงหัวเราะของเว่ยซินเหลียนก็พลันตกใจ “ท่านพี่ ... ท่านมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร!!!” “ไม่ต้องถามมากความ ... พวกเราไปกันเถอะ” เว่ยซินเหลียนเอ่ยกับเฉินหมิง และก่อนที่พวกเขาจะหายไป เว่ยซินเหลียนยังทิ้งคำพูดให้กับไป๋เจียลู่ “ข้าอุตส่าห์ไว้ใจท่าน แต่ท่านกลับไม่รักษาสัจจะ ท่านทำข้าผิดหวังจริงๆ ข้าลงโทษท่านเท่านี้ หวังว่าท่านจะเข้าใจ ข้าหวังว่าท่านจะเปลี่ยนแปลงตัวเองและเป็นคนที่ดีขึ้น” หลังสิ้นประโยค ข่ายอาคมของยันต์เคลื่อนย้ายพริบตาที่เว่ยซินเหลียนเตรียมการไว้ก็นำพาเขาและเฉินหมิงไปยังเป้าหมายของในทัน ดวงตาของไป๋เจียลู่เบิกโพลง “มันเป็นไปได้อย่างไร!? เจ้าหลุดจากการจับกุมของข้า โดยที่ข้าไม่รู้ตัวได้อย่างไรกัน!?” เขาไม่อยากจะเชื่อว่ามนุษย์ที่มีระดับการฝึกฝนเพียงแค่นี้จะหลุดลอดเนื้อมือของเขาไปได้ เขามองไปที่มือข้างที่เคยใช้บีบคอเว่ยซินเหลียน พร้อมกับมองไปยังด้านหน้าที่ตอนนี้มันว่างเปล่าไม่มีใครอยู่ตรงนี้แล้ว ไป๋เจียลู่นึกถึงใบหน้าของชายที่หัวเราะเขา และยังบอกว่า //นี้เป็นการลงโทษ// “ลงโทษอย่างนั้นหรือ?” ไป๋เจียลู่ที่ไม่เคยพลาดท่าใครม

เว่ยซินเหลียนฉุกคิดเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จากนั้นเขาก็ตวัดมือข้างหนึ่งไปที่กระเป๋าเก็บของ ยันต์ 4 แผ่นขนาดเท่าฝ่ามือก็ลอยออกมา เขาส่งมันไปยังเตาหลอมโอสถ ทั้ง 4 ทิศ แผ่นยันต์ทั้ง 4 ปิดผนึกลงระหว่างฝาและตัวเตาอย่างพอดิบพอดี แสงสีแดงทองที่เป็นลวดลายอักษรโบราณพลันเปล่งประกาย และพลังปราณของธรรมชาติรอบๆ ถ้ำ รวมทั้งภายนอกเริ่มถูกดึงเขามายังเตาหลอมโอสถ ยันต์ที่เว่ยซินเหลียนเรียกออกมาคือ ยันต์ฟ้าดิน มันเป็นยันต์ที่สามารถดูดซับพลังของธรรมชาติได้ เมื่อเกิดการกระตุ้นด้วยพลังปราณพลังของยันต์ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เว่ยซินเหลียนเตรียมยันต์นี้ไว้ไม่ใช่นำมาเพื่อการนี้แต่อย่างใด เขากะจะนำมาช่วยเพิ่มพลังให้กับตัวเขาหากเขาได้รับบาดเจ็บ และหากยันต์นี้ดึงพลังของธรรมชาติได้ และยาหยวนอินก็ต้องการพลังปราณ นั้นแสดงว่า ยันต์นี้น่าจะช่วยเขาเพิ่มพลังเข้าไปในเม็ดยา และช่วยให้เขากลั่นยาได้สำเร็จ คิดได้ดังนั้น เว่ยซินเหลียนจึงใช้ยันต์ฟ้าดินเข้ามาช่วย และมันดูท่าจะได้ผลดีที่ดี สีหน้าของเว่ยซินเหลียนมีรอยยิ้มผุดขึ้น เมื่อเห็นพลังที่ส่งเข้าไปในเม็ดยาเริ่มเปล่งประกาย จากเม็ดสีน้ำตาลเริ่มเห็นเป็นสีเหลืองทอง แต่นี

ภายในเตาหลอมโอสถสวรรค์ มันมีขนาดใหญ่พอสมควร ที่สามารถให้คนสองคน อย่างเช่นเฉินหมิงและเว่ยซินเหลียนสามารถอยู่ภายในนี้ได้อย่างสบายๆ เพราะเตาหลอมนี้สามารถขยายขนาดได้หลายเท่าตัว เฉินหมิงวางเว่ยซินเหลียนนอนราบกับพื้น ขณะที่เขายังยืนอยู่ มือของเขาโบกสะบัดไปด้านหน้า เสื้อผ้าของเว่ยซินเหลียนพลันหายวับไปภายในพริบตา เผยให้เรือนร่างของเว่ยซินเหลียนที่บอบบาง หากมองในมุมของเฉินมิง ที่เทียบกับตนเอง เว่ยซินเหลียนบอบบางขึ้นเยอะ ตามจริงเว่ยซินเหลียนไม่ได้ผอมแห้งแต่อย่างใด เขาถือเป็นบุรุษที่มีร่างกายเป็นปกติไม่ได้สูงใหญ่มากจนเกินไป มีเพียงเฉินหมิงเท่านั้นที่มีร่างกายบึกบึน ใหญ่โตมากกว่าบุรุษทั่วไป เมื่อเฉินหมิงมองเห็นรูปร่างของเว่ยซินเหลียนอย่างเต็มตาใบหน้าของเขากลับแดงระเรื่ออย่างไม่รู้ตัว ผิวพรรณที่ดูขาวแต่อมชมพู พร้อมกับมีเม็ดเล็กๆ ที่อยู่อกซ้ายและขวาเป็นสีชาด ชวนให้มองยิ่งหนัก เมื่อสายตามองต่ำลงมาระดับเอวเสียงหัวใจก็เต็มเร็วกว่าที่ควรจะเป็น ลูกกระเดือกของเขาขยับไปมาอย่างลืมตัว เพียงเวลาไม่นานที่สำรวจเรือนร่างของบุรุษที่นอนราบอยู่ตรงหน้า เขาพลันมองเห็นเกล็ดน้ำแข็งเริ่มก่อตัวขึ

เว่ยซินเหลียนเมื่อถูกอุ้มมือของเฉินหมิงกอบกุมแก่นกาย ความไวในสัมผัส และความซาบซ่านแผ่เข้ามาตามรูขุมขน ยิ่งมือนั้นเริ่มบีบเบาๆ และรูดเปลือกหุ้มแก่นกายของเขาขึ้นลง เสียงครางจากลำคอของเว่ยซินเหลียนดังออกมาให้ได้ยิน เขาบิดตัวไปมาภายใต้อ้อมกอดของเฉินหมิงที่มืออีกข้างกอดที่ท้ายทอยของเขาไว้แน่น ภายใต้ความเสียวซ่านที่ถูกป้อนเข้าใส่ เสียงอู้อี้ในลำคอดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้เขาเก็บความรู้สึกไว้ไม่อยู่ ครางเสียงดังมากขึ้น ลมหายใจที่แรงและถี่ของทั้งคู่ส่งผ่านถึงกันภายใต้ไออุ่น เฉินหมิงต้องการสัมผัสผิวกายของเว่ยซินเหลียนอย่างเต็มที่ และต้องการให้อีกฝ่ายสัมผัสร่างกายของเขาเช่นกัน ด้วยพลังปราณของเขา อาภรณ์บนร่างกายเขาพลันหายไปในพริบตา ร่างที่อบอุ่นและแข็งแรงของเฉินหมิงแนบชิดกับกายของเว่ยซินเหลียน เฉินหมิงถอนจูบออก ทั้งที่ไม่ต้องการ แต่หากไม่ทำเช่นนี้เขาก็ไม่สามารถมองเขาผู้ชายที่อยู่ใต้ร่างของเขาได้ชัด ผิวพรรณที่แดงระเรื่อ ปากที่บวมเจ่อ ดวงตาที่มีน้ำหล่อลื่นเต็มทั้งสองดวง ชวนให้เขาวาบหวาม อารมณ์ที่ปรารถนาของเขาเต็มไปด้วยราคะ เว่ยซินเหลียนที่มองบุรุษที่อยู่ด้านบน ใบหน้าหล่

ภายนอกป่าทมิฬ ณ บริเวณลานหินของค่ายกลเทพเจ้ามังกร สำนักต่างๆ ที่กำลังวุ่นวาย เนื่องจากจำนวนผู้ที่กลับออกมาจากป่าทมิฬเริ่มทยอยกันออกมามากขึ้น สำนักต่างๆ เริ่มตรวจสอบลูกศิษย์ลูกหาของตนว่าที่กลับออกมามีใครบ้าง ส่วนผู้ที่เสียชีวิตพวกเขาจะรับรู้ได้ด้วยตะเกียงวิญญาณของแต่ละคน หากมันมอดดับแสดงว่าคนเหล่านั้นได้พบจุดจบ เสียงจอแจของเหล่าศิษย์สำนักต่างๆ ต่างดังออกมา บทสนทนาไม่แตกต่างกัน เพราะต่างคนต่างพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่พบเจอในป่าทมิฬ “นั้นเขา เขาออกมาแล้ว!!!” เสียงของถังเฟยหลงดังขึ้นบริเวณเรือเหาะของสำนักถัง เขาตั้งตารอคนผู้นี้ตั้งแต่ที่พวกเขาออกมาจากป่าทมิฬเมื่อ 2 วันที่แล้ว ใบหน้าเผยรอยยิ้มสดใสเมื่อเจอคนที่เฝ้ารอ “ศิษย์พี่ถัง ท่านจะไปไหน?” ถังเฟยหลงหันมามองศิษย์น้องร่วมสำนักคนสนิท “จี้หม่า ข้าก็ไปตามหาหัวใจนะสิ ถามได้” ถังเฟยหลงพูดออกมาอย่างไม่ต้องคิดมาก ทำเอาจี้หม่าพูดไม่ออกได้แต่เหาะตามลูกพี่ตนเองไป เขารู้ว่าศิษย์พี่ของเขาหมายถึงใคร เพราะตั้งแต่ออกมาจากป่าทมิฬมา เขาก็ต้องทนฟังลูกพี่รำพึงรำพันถึงแต่คนผู้นี้ และตอนที่เขาเห็นบุรุษผู้นี้กลับออกมา ลูกพี่เขาต้องอยู่ไม