Semua Bab ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Bab 101 - Bab 110

ทั้งสี่เหาะลงบนเรือเหาะ ณ ลานกลางของเรือเหาะ มีม้านั่งสำหรับเหล่าบรรดาลูกศิษย์นั่งพัก เมื่อทั้งสี่คนเลือกที่นั่งสำหรับพักรอการเดินทางกลับสำนัก พวกเขาก็เริ่มพูดคุยเรื่องราวของหลายวันที่ผ่านมาและประสบการณ์ที่พวกเขาได้ร่วมเดินทางกันในป่าทมิฬ ไป๋หลิง กู่ซินหยาน แม้กระทั่งเฉินเจียลี่ พวกเขาทั้งสามต้องการที่จะขอบคุณเฉินหมิงที่ช่วยเหลือพวกเขา และส่งพวกเขากลับออกมาอย่างปลอดภัย และชื่นชมเว่ยซินเหลียนที่มีความสามารถ และช่วยเหลือพวกเขาเช่นกัน เพราะจากการเดินทางในป่าทมิฬครั้งนี้ พวกเขาทั้งสามรู้แล้วว่ายังมีบุคคลที่เก่งกว่าพวกเขาอยู่อีกมาก และผู้ที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาในตอนนี้ก็มีความสามารถสูงกว่าพวกเขาเช่นกัน ดังนั้นทั้งสามคนจึงจำเป็นต้องพยายามฝึกฝนตนเองให้เป็นผู้ที่แข็งแกร่งขึ้นไปอีก เวลาผ่านไป 1 ชั่วยามได้ ทั้งสี่คนที่กำลังสนทนากัน เว่ยซินเหลียนก็เหมือนจะมองหาสหายที่ขาดหายไป “เอ๋ ตั้งแต่ออกมา ข้าก็ไม่เห็นคุณชายจางเลย” “เขาอยู่ข้างในห้องโน้นนะ” กู่ซินหยานชี้มือไปทางด้านในตัวเรือเหาะ “เห็นบอกว่าต้องการฝึกฝนและรับพลังจากผลไม้อสูรนะ” ไป๋หลิงเสริม “อือ ... เห็นอย่างนี้คุณช

ห้องโถงกลางภายในเรือเหาะ สำนักฟ้าดิน เว่ยซินเหลียนเดินเข้ามาพร้อมกับอู๋จื่อเซวียน เขาเห็นเฉินผิงเจ้าสำนัก ที่นั่งอยู่ตรงกลาง ข้างซ้ายมีผู้อาวุโสใหญ่ ทางขวามือมีจางจุนยืนอยู่ “ข้าเว่ยซินเหลียนศิษย์สายนอก ขอคารวะท่านเจ้าสำนัก ... ไม่ทราบว่าท่านเจ้าสำนักต้องการพบข้ามีเรื่องอันใด?” เว่ยซินเหลียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย พร้อมสายตาที่มองที่ยังจางจุนที่มีความรู้สึกไม่ปกติ ความรู้สึกแปลกๆ พลันเกิดขึ้นในใจ (ต้องมีอะไรสักอย่าง ... ผิงอันช่วยข้าด้วย) เสียงในหัวของเว่ยซินเหลียนพลันกระตุ้นให้ผิงอัน ที่ตอนนี้มันอัพเกรดตัวเองกลายเป็นกำไลมังกรวิญญาณสวรรค์ มีความสามารถในการอ่านใจผู้อื่นได้ เสียงแรกที่เขาได้ยินคือ (คุณชายเว่ยข้าต้องขออภัยท่านด้วย) นั้นคือเสียงในหัวของอู๋จื่อเซวียน แต่เอ๋! …. เสียงที่ออกมาจากความคิดของศิษย์พี่เขาทำไมถึงต้องขออภัยข้า แล้วทำไมเสียนี้ถึงไม่เหมือนเสียงที่เปล่งออกมาเป็นคำพูดเลย เหมือนเป็นเสียงจากคนละคน ยังไม่ทันที่เว่ยซินเหลียนจะทันได้คิดอะไรต่อ “ศิษย์น้องข้าต้องขออภัยเจ้าด้วย นี้เป็นคำสั่งของเจ้าสำนัก” รอบนี้ไม่ใช่เสียงในหัวของศิษย์พี่เขา แต่

ตงฟางต้าหลงมองบุตรชายด้วยสายตาเศร้าหมอง แม้แต่เฉินหมิงยังมองออก “ลูกพ่อ ข้าต้องขอโทษเจ้าและแม่ของเจ้า ข้าไม่ได้ตั้งใจทอดทิ้งพวกเจ้า แต่ด้วยเหตุแห่งแดนสวรรค์ ข้าผู้เป็นไท้จื่อในช่วงเวลานั้น จำจากพวกเจ้าทั้งคู่ไปเพื่อสืบทอดตำแหน่งเทียนจวิน หากข้าไม่กลับไปแดนสวรรค์จะเกิดความโกลาหล และผลกระทบจะส่งมายังโลกมนุษย์” ตงฟางต้าหลงส่งสายตาอาดูรมายังบุตรชายของเขา มือที่ยื่นออกมาเพื่อสัมผัสศีรษะของบุตรชาย แต่ก็หากได้สัมผัสโดนส่วนใดไม่ เนื่องจากภาพที่ปรากฏเป็นเพียงห้วงจิตเท่านั้น “แม่เจ้าเป็นมนุษย์ ข้าไม่สามารถพานางขึ้นแดนสวรรค์ได้ และเจ้าก็ไม่ใช่สายเลือดบริสุทธิ์จึงไม่สามารถพาเจ้ามาได้ในทันที มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ข้าจะสามารถปลุกพลังเทพเจ้ามังกรให้เจ้าได้ เพื่อให้เจ้ามีพลังมากพอที่จะกลับขึ้นมายังแดนสวรรค์แห่งนี้” ตงฟางต้าหลงมองผู้เป็นบุตรชายด้วยสายตาแห่งความหวัง “หมิงหลง ลูกพ่อ ข้าถือได้ว่าเป็นพ่อที่ไม่ดี เป็นสามีที่ไม่สามารถปกป้องภรรยาของตนได้ เมื่อประชาชนของข้าที่ยังคงเฝ้ารอข้า ข้าจะทิ้งพวกเขาไปได้อย่างไร มันเป็นหน้าที่ที่ข้าไม่อาจปฏิเสธได้ ข้าหวังว่าเจ้าจะให้อภัยข้า กลับมาหา

“อาหมิงถูกอาจารย์หญิงพาเข้าสำนัก และไม่ได้เรียนรู้อะไรจากสำนักเลย แถมตอนที่นางเสียชีวิตไป ชีวิตของอาหมิงก็สุดแสนจะรันทด ถูกเนรเทศให้ไปอยู่ห้องเก็บฟืน แต่อาหมิงก็มีการบ่มเพาะรวดเร็วจนน่าตกใจ รวมถึงร่างกายของเขาก็เปลี่ยนแปลงอย่างก้าวกระโดด นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้คนพวกนั้นมองว่า คัมภีร์ไร้อักษรเป็นสิ่งที่ทำให้อาหมิงแข็งแกร่งขึ้น อือ...” สิ่งที่เว่ยซินเหลียนคิด ไม่ได้แตกต่างจากสิ่งที่เฉินผิงคิดเลยจริงๆ รวมไปถึงจางจุนที่คิดว่าเฉินหมิงและเว่ยซินเหลียนที่มีระดับการฝึกฝนสูงกว่าตนเป็นเพราะต้องมีอะไรพิเศษมาช่วยอย่างแน่นอน และเมื่อเฉินหมิงให้เขามาเป็นพยานให้เรื่องพลังของทั้งคู่ที่สูงกว่าคนในระดับเดียวกัน เขาก็เชื่อตามที่เฉินผิงกล่าวอ้างอย่างไม่สงสัยสิ่งใด “ดูท่าคนพวกนั้นจ้องสมบัติของอาหมิงให้ได้” ขณะที่เว่ยซินเหลียนกำลังเรียบเรียงความคิด เพื่อหาทางออกให้กับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ เสียงประตูห้องคุมขังเขาก็เปิดออก ผู้ที่ก้าวเข้ามา คือเฉินผิง ศิษย์พี่อู่ เว่ยซินเหลียมองคนอีกสองคนที่เดินตามหลังมา คำพูดดูถูกเหยียดหยามของเว่ยซินเหลียนถูกสาดออกไปทันที “อือ ... เพื่อนเนรคุณ กับไอ้เจ้าเด็กข

ช่วยบ่ายของวันเดียวกัน หลังจากที่เฉินผิงเจ้าสำนักฟ้าดินกลับจากคุกกลางของสำนัก ภายในห้องโถงเจ้าสำนักฟ้าดิน ขณะที่เฉินผิงเพิ่งจะนั่งลงบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งของตน อู๋จื่อเซวียนหยุดยืนอยู่กลางห้องโถง โค้งศีรษะ พร้อมกับกล่าวประโยคที่ทำให้เฉินผิงสายแววโกรธขึ้นมา “ท่านอาจารย์ โทษของศิษย์น้องแค่หลงผิด โปรดละเว้นโทษตายของศิษย์น้องด้วยขอรับ” “เจ้าเป็นศิษย์ที่ข้าไว้วางใจมากที่สุด แต่ทำไมเจ้าต้องทำให้ข้าผิดหวัง” แววตาไม่แยแสของเฉินผิงมองไปยังศิษย์เอกของตน “ข้ารู้ว่าว่าท่านต้องการกำจัดเฉินหมิง แต่ศิษย์น้องอาจจะไม่ทราบจริงๆ ว่าคัมภีร์ไร้อักษรนั้นอยู่ที่ใด หากเราให้เวลาศิษย์น้องในการร่วมค้นหา ไม่แน่ว่า ศิษย์น้องอาจจะมีประโยชน์กับเราในอนาคตก็เป็นได้ ขอให้ท่านอาจารย์โปรดทบทวนด้วย” อู๋จื่อเซวียนยกเหตุผลขึ้นมาอ้าง “ท่านอา ต้องลงโทษเขาให้ถึงตายเลยรึ?” ถังเฟยหลงที่จับพลัดจับผลูเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ รู้สึกว่าเรื่องนี้ได้กลายเป็นเรื่องใหญ่ไปแล้ว เมื่อเขารู้ว่าเฉินผิงต้องการกำจัดเฉินหมิงและเว่ยซินเหลียน ใจจริงเขาไม่ได้ต้องการให้เว่ยซินเหลียน หรือใครต้องตาย เขาเพียงต้