All Chapters of ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Chapter 81 - Chapter 90

ที่จริงเขาก็พอรู้ว่าชายคนนี้ออมมือให้เขาอยู่ เพราะไม่งั้นเขาคงตายก่อนเพื่อนอย่างแน่นอน และตอนนี้ชายคนดังกล่าวไม่รั้งพลังไว้แล้ว มันระเบิดพลังเต็มที่ เว่ยซินเหลียนพยายามปล่อยพลังเพื่อตั้งรับ ม่านพลังของเขาสามารถยันพลังนั้นเอาไว้ได้ชั่วคราว แต่เขาก็ต้องใช้พลังสุดความสามารถ จนทำให้เขาต้องถอยร่นไปข้างหลังหลายก้าว พร้อมกับใช้เข่าข้างหนึ่งยันฟื้นเอาไว้ แต่ก็ยันได้ไม่นาน พลังของเขาที่ถูกใช้จนใกล้จะหมดแล้ว และเขาก็เริ่มจะอ่อนแรง ชายชุดดำเริ่มเสริมพลังตัวเอง ส่งพลังไปยังเว่ยซินเหลียนมากขึ้น สองแขนของเว่ยซินเหลียนยันพลังนั้นอีกครั้ง แต่ตอนนี้เขาแทบจะไม่เหลือพลังปราณในกายแล้ว และเขาก็ไม่สามารถยันพลังนั้นได้อีกต่อไป แต่เขาก็สู้จนสุดใจ เลือดเริ่มไหลออกตรงมุมปากมากขึ้น เมื่อม่านพลังของเขาเริ่มแตกร้าวเสมือนแก้วที่กำลังจะแตก เปรี๊ยะ!!! เสียงแตกร้าวเกิดขึ้น… ม่านพลังแตกเป็นเสี่ยงๆ พลังของคู่ต่อสู้ส่งตรงมายังเขา เว่ยซินเหลียนคิดว่าเขาต้องตายอย่างแน่นอน เขาพยายามต้านพลังนั้น แต่กลับไม่เหลือพลังปราณในร่างกายเลย ดวงตาเขาเบิกโพลง มองไปยังพลังนั้น และเหลือบมองบุรุษที่อยู่ถัดจากชายชุด

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม “ท่านพี่ข้ามีเรื่องข้องใจ อยากจะถามท่าน” เฉินหมิงเอ่ยขึ้นขณะเดินลึกเข้าไปในภายในถ้ำ ทางเดินที่กว้างพอสมควรทำให้ทั้งสองคนไม่ต้องเดินเบียดกัน แสงไฟที่เกิดจากพลังปราณของเฉินหมิงเป็นตัวนำทางและให้ความสว่างแก่ทั้งสอง “อือ ... ถามมาสิ” “ท่านต้องการกลั่นยาเม็ดหยวนอินให้ข้ารึ?” เฉินหมิงสงสัย “อือ ... ก็ไม่เชิง” เว่ยซินเหลียนเหมือนจะรู้ว่าเฉินหมิงสงสัยอะไรบางอย่างในตัวเขา “ก็ไม่เชิง อย่างนั้นรึ หมายความว่าอย่างไร?” เฉินหมิงที่ยังคงไม่เข้าใจในข้อความ ความสงสัยฉายออกมาทางแววตา “อันที่จริงข้าต้องการกลั่นยานี้ให้ตนเองด้วย หากข้าสามารถกลั่นยาหยวนอินได้สำเร็จพลังของข้าก็จะเพิ่มขึ้น และเพื่อเป็นการตอบแทนเจ้า ข้าก็ไม่รู้ว่าจะให้อะไรเจ้าดี ดังนั้นยานี้ข้าก็จะมอบมันให้เจ้าด้วย” เว่ยซินเหลียนเดินไปพูดไป เฉินหมิงที่ตั้งใจฟัง เว่ยซินเหลียนกล่าวต่อ “... ถึงแม้ว่าข้าจะรู้ว่าเจ้ามีพลังปราณสูงกว่าที่ยาหยวนอินจะช่วยเจ้าได้แล้ว แต่ข้าก็ต้องการที่จะมอบมันให้เจ้าอยู่ดี เพราะหากจะให้ข้ากลั่นยาที่ดีกว่านี้คงต้องรออีกนานเลยทีเดียว” เว่ยซินเหลียนหันมามองหน้าเฉินหมิง ดูเขาไม่ป

ขณะที่กำลังเดินไปตอบคำถามของเด็กชั่งซัก อย่างเว่ยซินเหลียนไป เฉินหมิงก็สังเกตว่าเว่ยซินเหลียนเริ่มทนกับไอเย็นไม่ได้ “เดี๋ยวก่อนท่านพี่” เฉินหมิงไม่ได้ตอบคำถาม แต่เรียกเว่ยซินเหลียนให้หยุด “มีอะไร?” เว่ยซินเหลียนหยุด เฉินหมิงที่นิ่งไม่ได้ตอบ เขาถามกลับอีกครั้ง “เจ้าไม่ได้ตอบคำถาม แต่เรียกข้ามีอะไรหรือเปล่า?” เว่ยซินเหลียนหันหลับมา เฉินหมิงยังไม่ตอบอันใดแต่หยุดเดิน พร้อมกับหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเก็บของ มันคือ ... ยาลูกกลอนสีขาวนวลเม็ดหนึ่ง และชุดคลุม “เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ?” เว่ยซินเหลียนถามด้วยความสงสัย “นี่ยาเป่ยหยวน” เฉินหมิงยื่นเม็ดยาให้เว่ยซินเหลียน เว่ยซินเหลียนรู้สึกสงสัยกับการที่เฉินหมิงทำเช่นนี้ มองหน้าแบบไม่ไว้ใจ เฉินหมิงพอจะเข้าใจ “ยาเป่ยหยวน ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้กับร่างกายและจิตใจ และช่วยในการฟื้นฟูพลังหยวน ซึ่งเป็นพลังชีวิตพื้นฐาน มันจะช่วยให้ท่านทนกับสภาพของหุบเขาสวรรค์ได้ และช่วยให้ท่านซึมซับพลังชีวิตได้ด้วย” เฉินหมิงอธิบาย เว่ยซินเหลียนที่รู้สึกหนาว และเริ่มจะทนกับสภาพอากาศไม่ได้จึงเข้าใจในทันที “ขอบใจเจ้ามาก” เขารับยามา และกลืนยานั้นทัน

“หน่อยแน่! ไอ้เจ้านี้ ข้าเป็นถึงบุตรชายคนโตของเจ้าสำนักถัง ใครจะสู้ข้าได้ ... ดี ดี งั้นข้าก็จะไม่ปราณีเจ้า ... จัดการพวกมันสองคน ให้มันได้รู้จัก ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!” เสียงออกคำสั่งดังขึ้นจากถังเฟยหลง เมื่อลูกพี่ใหญ่ออกคำสั่ง ลิ้วล้อทั้งสี่เตรียมพร้อม และพุ่งตรงมาทางเว่ยซินเหลียน และเฉินหมิง ทันทีที่พลังที่ถูกปล่อยจากการร่ายเวท ซึ่งเป็นพลังระดับขั้นที่สามของปราณราชันย์ หรือขั้นกึ่งจักรพรรดิ์สงคราม เมื่อเห็นอย่างนั้น ถังเฟยหลงยิ้มอย่างผู้มีชัย พลังสี่สายพุ่งตรงไปยังคนทั้งสอง “อย่าโทษข้า พวกเจ้ารนหาทีตายเองนะ!” ถังเฟยหลงพูดเหมือนคนมีชัย แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น “เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! ... เจ้า ... เจ้า” ความตกใจแล่นเข้าสู่โซนประสาท ดวงตาตื่นตระหนก นี่มันเกิดอะไรขึ้น ไม่น่าเป็นไปได้!!! สิ่งที่ทำให้ถังเฟยหลง ตกใจ และไม่อยากจะเชื่อ คือ ภาพบุรุษชุดดำที่พวกเขากำลังซัดพลังเขาใส่ ปัดพลังถึงสี่สายด้วยมือเพียงข้างเดียวเท่านั้น ถึงแม้จะตกใจจากภาพที่ปรากฏ แต่เขาจะเชื่อได้อย่างไร และเขาก็โทษลิ่วล้อของตนแทน “พวกแก่ ... มีพลังแค่นี้หรือไง!? รีบๆ จัดการพวกมัน อย่าให้มัน

“ได้สิ พวกเราถือเป็นสหายกันแล้ว หลินจือสวรรค์มีมากพอที่จะแบ่งปัน และข้าก็ไม่ได้ต้องการมันมากมาย แค่อยากได้มาเพื่อกลั่นยาให้อาหมิงน้องชายข้าก็เท่านั้น” เว่ยซินเหลียนพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ และเน้นที่คำว่าน้องชาย ไป๋เจียลู่ รู้สึกอึ้งที่ประโยคที่ดูเป็นมิตรและการเอื้อเฟื้อของชายคนนี้ เขาเฝ้าที่นี่มานาน เขาไม่เคยพบใครที่จะแบ่งปันของวิเศษให้กับคนที่เพิ่งรู้จักมาก่อน แต่ชายคนนี้กลับแตกต่าง แต่ก็ยังไว้ใจไม่ได้ เพราะมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีความซื่อสัตย์ เห็นแก่ตัว ชอบอำนาจและการเข่นฆ่า “อือ ... ฝีมืออ่อนด้อยรึ ...” เฉินหมิงมองหน้าคนที่ทำเป็นอ่อนแอ “ในเมื่อเก็บไม่ได้ ไยท่านถึงได้รออยู่ที่นี่ ไม่คิดหาสมุนไพรอื่นๆ มาทดแทน?” คำถามของเฉินหมิงทำเอาไป๋เจียลู่ มุมหางตากระตุกเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว “สิ่งที่ช่วยข้าได้มีเพียงหลินจือสวรรค์เท่านั้น ข้ามาที่นี่เพื่อสิ่งนี้สิ่งเดียว ไม่ต้องการสิ่งอื่นใด และข้าหวังว่าจะพบผู้กล้า ที่พอจะช่วยข้าได้” “อย่างนั้นหรอกรึ ... หลิงสือสวรรค์เป็นสิ่งที่มีค่า ท่านคิดว่าเหล่าผู้กล้าจะยกมันให้ท่านหรือไม่” เฉินหมิงพูดไป พร