ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ... เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเบาๆ ในห้องสี่เหลี่ยม “อือ ...” เสียงแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยินดังขึ้น เว่ยซินเหลียนลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตายังคงพร่ามัว เพดานสีขาวสะท้อนกับแสงจากหลอดไฟส่องสว่างจ้า จนต้องกะพริบตาถี่ๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาหลับตาอีกครั้ง และพยายามลืมตาแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ความรู้สึกมึนงงปะปนไปกับความเจ็บปวด เสียงพึมพำออกมาเบาๆ “อือ ... อา ... หมิง” เขาพยายามขยับตัวแต่ก็ขยับไม่ได้ แม้แต่เปลือกตาที่ว่าเบายังไม่เหมือนมีแผ่นเหล็กมากดทับมันไว้ เสียงฝีเท้าดังแว่วใกล้เข้ามามากขึ้น แม้แต่ตัวเขาก็ยังไม่สามารถขยับตัวได้ เขาได้ยินแต่เสียงที่ฟังดูคุ้นเคย แต่ก็ไม่คุ้นเคย ทั้งเสียงของบุรุษ และเสียงของสตรี “คนไข้ได้สติแล้วค่ะคุณหมอ!” เสียงผู้หญิงวัยกลางคนหนึ่งดังขึ้นข้างๆ พร้อมกับเสียงเดินไปรอบๆ ตัวเขา “อือ ... เดี๋ยวแจ้งญาติคนไข้ด้วยนะครับ” เสียงผู้ชายที่ดูอ่อนโยนดังขึ้นมาตาม “ค่ะ” จากนั้นเขาก็ก่อนที่เขาหมดสติไป จวนสกุลเว่ย “อาหมิง ... อาหมิง!” เว่ยซินเหลียนที่นอนไม่ได้สติอยู่ในเรือนนอนของตน “อาหมิง!! ... ฮือ...” เงื
Last Updated : 2026-10-12 Read more