All Chapters of ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Chapter 121 - Chapter 129

129 Chapters

121 เวลาเป็นสิ่งสำคัญ

ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ... เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเบาๆ ในห้องสี่เหลี่ยม “อือ ...” เสียงแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยินดังขึ้น เว่ยซินเหลียนลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตายังคงพร่ามัว เพดานสีขาวสะท้อนกับแสงจากหลอดไฟส่องสว่างจ้า จนต้องกะพริบตาถี่ๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาหลับตาอีกครั้ง และพยายามลืมตาแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ความรู้สึกมึนงงปะปนไปกับความเจ็บปวด เสียงพึมพำออกมาเบาๆ “อือ ... อา ... หมิง” เขาพยายามขยับตัวแต่ก็ขยับไม่ได้ แม้แต่เปลือกตาที่ว่าเบายังไม่เหมือนมีแผ่นเหล็กมากดทับมันไว้ เสียงฝีเท้าดังแว่วใกล้เข้ามามากขึ้น แม้แต่ตัวเขาก็ยังไม่สามารถขยับตัวได้ เขาได้ยินแต่เสียงที่ฟังดูคุ้นเคย แต่ก็ไม่คุ้นเคย ทั้งเสียงของบุรุษ และเสียงของสตรี “คนไข้ได้สติแล้วค่ะคุณหมอ!” เสียงผู้หญิงวัยกลางคนหนึ่งดังขึ้นข้างๆ พร้อมกับเสียงเดินไปรอบๆ ตัวเขา “อือ ... เดี๋ยวแจ้งญาติคนไข้ด้วยนะครับ” เสียงผู้ชายที่ดูอ่อนโยนดังขึ้นมาตาม “ค่ะ” จากนั้นเขาก็ก่อนที่เขาหมดสติไป จวนสกุลเว่ย “อาหมิง ... อาหมิง!” เว่ยซินเหลียนที่นอนไม่ได้สติอยู่ในเรือนนอนของตน “อาหมิง!! ... ฮือ...” เงื
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

122 ออกเดินทาง

รุ่งเช้า วันใหม่ ณ จวนสกุลเว่ย ภายในห้องโถงของเรือนหลัก บิดาของเขาที่นั่งข้างลูกชาย พร้อมด้วยญาติๆ และบรรดาบ่าวรับใช้ในจานที่พร้อมเพรียงมาส่งเขา ทุกคนเข้าใจว่าเว่ยซินเหลียนยังคงต้องกลับไปฝึกฝนบ่มเพาะต่อ และครั้งนี้ที่กลับมาก็เพื่อมาเยื่ยมบิดาและครอบครัวเท่านั้น “ท่านพ่อ นี่ยาตันเย่า มันเป็นยาที่สามารถยืดอายุขัยและฟื้นฟูพลังชีวิตได้เป็นอย่างดี และนี้ก็เป็นยันต์วิเศษ มันจะช่วยปกป้องท่าน และทุกคนในจวนสกุลเว่ยของเรา” เว่ยซินเหลียนยื่นขวดยาให้บิดา “ท่านต้องดูแลตัวเองดีๆ ลูกอกตัญญู ไม่สามารถอยู่ดูแลท่านได้ ... พวกเจ้าก็ด้วย ข้าฝากดูแลท่านพ่อของข้าด้วย” เว่ยซินเหลียนพูดออกมาจากใจจริงๆ ถึงแม้ตัวเขาจะข้ามมิติเข้ามา และไม่ใช้ลูกแท้ๆ ของครอบครัวนี้ แต่ร่างที่เขาอาศัยอยู่ก็ถือได้ว่าเป็นบุตรโดยกำเนิด และบิดาคนนี้ก็ถือเป็นบิดาที่ดีที่เดียว เขาจะไม่อาลัยเลยคงเป็นไปไม่ได้ และนั้นก็ทำให้เขานึกถึงป๊าม๊าเขาเช่นกัน (ป๊า ม๊า พวกท่านทั้งสองสบายดีไหม?) ตั้งแต่มาอยู่ที่นี้เขาไม่รู้ว่าสถานการณ์ในโลกเดิมจะเป็นอย่างไร “อย่าพูดอย่างนั้น เจ้าถือเป็นความหวังของสกุลเว่ยเรา แม่เจ้าที่อย
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

123 ออกเดินทาง 2

ภายในห้องสี่เหลี่ยม หลอดนีออนบนเพดานสว่างจ้า บริเวณพื้นห้องถูกจัดวางอุปกรณ์ทางการแพทย์สมัยใหม่ สายระโยงระยางถูกต่อเข้ากับร่างของผู้ป่วยที่นอนอยู่บนเตียง ปี๊บ... ปี๊บ...ปี๊บ... ปี๊บ...ปี๊บ... ปี๊บ... เสียงเครื่องวัดชีพจรดังสม่ำเสมอประสานกับเสียงลมหายใจของผู้เฝ้าไข้ เว่ยซินเหลียนนอนอยู่บนเตียง เขาเริ่มขยับตัวไปมา เหงื่อผุดตามหน้าผาก พร้อมกับเสียงที่เปล่งออกมา แต่แหบแห้ง “อือ ... อา ... หมิง...” เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับกระซิบ แต่ก็มากพอที่จะทำให้สองร่างที่นั่งอยู่ข้างเตียงสะดุ้งตื่น “ซินเอ๋อร์ ลูกแม่! ลูกฟื้นแล้ว!” ม๊าเรียกลูกชายที่กำลังส่งเสียงด้วยความดีใจไม่แม้กัน “คุณลูกเราฟื้นแล้วจริงๆ ใช่ไหม?” ผู้เป็นภรรยาถามสามีด้วยความไม่เชื่อ ม๊าของเขาที่นั่งข้างๆ รีบลุกขึ้นมากุมมือลูกชายแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย “อือ ... อาเหลียน ลูกเราปลอดภัยแล้ว” ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความหวังความผู้เป็นพ่อเป็นแม่ที่เห็นลูกชายเพียงคนเดียวของพวกเขาฟื้นจากการเป็นนอนมาหลายวัน จากนั้นป๊าเขาก็กดออดเรียกพยาบาล เว่ยซินเหลียนขยับเปลือกตาด้วยความยากลำบาก ก่อนจะลืมขึ้นช้าๆ สายตาเขา
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

124 ทำตามความฝัน

เกสต์เฮาส์ หลังเล็กๆ ที่มีป้ายทางเข้าที่ถูกเขียนชื่อว่า ซูฟูมู่[3] ทางเข้าเกสต์เฮาส์กว่าจะถึงตัวบ้านลึกพอสมควร เกือบกิโลหนึ่งได้ สองข้างทางมีการปลูกต้นท้อที่กำลังเริ่มชูช่อเตรียมผลิบาน มองเลยออกไปจะเห็นทุ่งหญ้าสลับกับทุ่งดอกไม้หลากสี บรรยากาศดูอบอุ่น ร่มรื่น “ซินเอ๋อร์ ถึงแล้วลูก” เสียงม๊าผมปลุกผมทางด้านหลัง ขณะที่รถกำลังแล่นเข้าสู่เขตบ้าน ใช่แล้วบ้านผม คือ เกสต์เฮาส์นั้นเอง “อือ ... ครับม๊า” ผมขยี้ตาตื่น มองสองข้างทางที่เต็มไปด้วยต้นท้อที่กำลังเตรียมผลิบาน ผมลดกระจกลง ยื่นมือออกไปสัมผัสกับอากาศด้านนอกที่กำลังเย็นสบาย กลิ่นสายลม แสงแดด ดอกไม้ลอยเข้ามาแตะจมูก ผมสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกๆ คิดถึงบรรยากาศก่อนที่ผมจำเดินทางไปทำงานที่ไทเป 10 ปีแล้วสินะ 10 ปีเต็มที่ผมจากบ้านไปนานขนาดนี้ ถึงแม้จะกลับมาเยี่ยมได้ปีละครั้ง แต่ก็อยู่ได้ไม่นาน หากดูระยะทางจากบ้านผมไปยังเมืองที่ผมทำงาน ระยะทางไม่ถึง 200 กิโลเมตรด้วยซ้ำ การขนส่งที่สะดวกในยุคนี้ผมสามารถกลับบ้านได้ทุกอาทิตย์ แต่ผมก็ไม่สามารถทำมันได้ เพราะใครล่ะ! ผมเหลือบมองคนที่กำลังขับรถพาผมกลับบ้าน ใช่แล้ว หัวหน้านั้นล่ะท
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more

125 คะนึงหา

ปีครึ่งผ่านมา เกสต์เฮาส์ซูฟูมู่ ที่มีคำต่อท้ายเพิ่มเติมว่า โรงเตี๊ยมหมิงเหลียน ชื่อนี้ผมอยากเก็บไว้เป็นความทรงจำถึงใครบางคนที่ผมไม่สามารถพบเขาได้แล้วในชาตินี้ เกสต์เฮาส์ซูฟูมู่ และโรงเตี๊ยมหมิงเหลียน ใกล้จะได้ฤกดิ์เปิดตัว ฉลองการขยายกิจการ ทั้งลดทั้งแจก ทำให้ผม ป๊า ม๊า และพนักงานของเราง่วนจนมือเป็นระวิง แค่เปิดตัววันแรก ก็มีบริษัทขอจัดกิจกรรมจนที่พักเต็มหมด บวกกับฤดูนี้เป็นฤดูของการท่องเที่ยวด้วย ยิ่งทำให้เมืองบ้านเกิดผมคึกคักพอดู กิจการเกสต์เฮาส์ช่วงที่ต่อเติม ทางผมไม่ได้ปิดกิจการแต่อย่างไร ยังคงเปิดปกติ แต่ก่อนที่จะฉลองการขยายกิจการหลังปรับปรุงมาเป็นเวลาปีครึ่ง ผมก็ปิดปรับปรุงตกแต่งให้พร้อมในวันเปิดตัวโปรเจคใหม่ แต่ปิดเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น และพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันฉลองการขยายกิจการและเปิดตัวโรงเตี๊ยมหมิงเหลียนแล้ว แขกเจ้าแรกที่จะมาพักก็เป็นใครไปไม่ได้ ก็เจ้านายเก่าผมนะสิ คุณเฟิงอี้หลุนเล่นสนับสนุนอย่างนี้ผมรักตายเลย!!! แถมยังแนะนำบริษัทอื่นเข้าพักด้วย เห็นบอกว่าเป็นบริษัทที่เพิ่งร่วมลงทุนกันนะ อี้หลุนบอกว่าอยากแนะนำให้ผมรู้จักด้วย ตอนนี้ผม
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more

126 คะนึงหา 2

ในขณะเดียวกัน ระหว่างเว่ยซินเหลียนและเฉินหมิง “อือ ... ข้ารู้ ข้ารู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเจ้า อาหมิง” เว่ยซินเหลียนตอบรับพร้อมยิ้ม “และข้าก็รับมันได้ทุกอย่างที่เป็นเจ้า ... ข้ารักเจ้าอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน” คำสารภาพออกมาจากปากผู้ชายทั้งแท่งอย่างเขา “ท่านรู้ว่าข้าเป็นใคร ทำอะไรอย่างนั้นหรือ!?” เฉินหมิงเหมือนจะดีใจจากคำสารภาพของอีกฝ่าย แต่ก็อดที่จะรู้สึกใจหวิวและสงสัยประโยคเหล่านี้ไม่ได้ (นี่เกิดอะไรขึ้น ท่านพี่ทำไมถึงพูดคำเหล่านี้ออกมา!?) “รับนี้ ให้มันเป็นตัวแทนข้า ช่วยปกป้องเจ้าแทนข้า” ผิงอัน ลอยออกจากแขนของเว่ยซินเหลียนเข้าหาแขนของเฉินหมิง “นี่ท่าน! ...” เฉินหมิงมองกำไลผิงอัน สลับกับมองเว่ยซินเหลียน “ท่านกำลังทำอะไร ... เกิดอะไรขึ้น” เว่ยซินเหลียนยิ้ม ใกล้ถึงเวลาของเขาแล้ว แต่เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้มากกว่านี้ ถึงอยากจะบอกเล่าทุกสิ่งอย่างให้คนตรงหน้าฟัง ก็ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้ เพราะระบบเริ่มขัดขวางเขาแล้วนะสิ เขาจึงได้แต่พูดอ้อมๆ และตอนนี้ระบบก็เริ่มนับค่าพลังงานจากตัวเขาแล้ว เมื่อค่าพลังงานของเขาลดลงเหลือศูนย์ เขาก็จะจากโลกนี้ไป “อาหมิง
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more

127 คะนึงหา 3

ศาลาไม้หลังเล็ก ข้างทุ่งสวรรค์ โรงเตี๊ยมหมิงเหลียน เสียงของการทำกิจกรรมของแขกที่เข้ามาพักภายในโรงแรมของผมได้ทำผมตื่นจากการนอนหลับยามบ่ายของวัน “อือ ...” เสียงบิดขี้เกียจของผม “ฝันถึงนายอีกแล้ว” น้ำตาของผมไหลออกมาเอง เมื่อฝันถึงเขาคนนั้น “นายคิดถึงเขาคนนั้นอีกแล้วสินะ” เสียงที่คุ้นหูดังขึ้น “พี่อี้หลุนเองเหรอ?” เจ้านายเก่าผมเอง “นั่งก่อนครับ” “อือ ครับยังคงคิดถึงอยู่จริงๆ นั่นล่ะ” ผมยอมรับ ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงดีนี่นา... “ทีมงานมากันครบแล้วหรือครับ?” ผมเปลี่ยนเรื่องคุย “นายอยากไปพบน้องๆ สักหน่อยไหมล่ะ” “ได้สิครับ” ผมและเจ้านายที่กำลังเดินไปยังลานกิจกรรมที่ไม่ได้ไกลจากศาลาไม้หลังเล็กมากนัก ที่จริงตลอดระยะเวลาปีครึ่งมานี้ เจ้านายตามตื๊อผมไม่หยุด ผมจึงจำใจบอกไปว่าผมไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว เพราะผมมีคนที่ผมรักไปแล้ว ส่วนเขาคนนั้นเป็นใครผมไม่ได้บอก เจ้านายรู้เพียงว่าผมไปเจอเขาไม่ได้เพราะเขาอยู่ไกลมาก รักที่ห่างไกลย่อมเป็นอุปสรรค “ถึงแม้โลกนี้จะมีเครื่องมือสื่อสารที่สามารถพูดคุยกันได้ในทุกๆ ที่ โลกนี้มียานพาหนะที่สามารถเดินทางไปยังสถานที่ใดก็ได้
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more

128 ไม่พบกันนาน

มุมหนึ่ง ด้านข้างหลังสุดของลานกิจกรรม ชายรูปร่างสูง สวมหมวกแก๊ป สวมเสื้อแขนยาวผ้าร่มคลุมโทนสีดำ “คุณ ... ยังคงเหมือนเดิมเลย” ชายคนดังกล่าวยกมือข้างหนึ่งขึ้นเพื่อกระชับปีหมวกด้านหน้า รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า ระหว่างข้อมือที่แขนเสื้อลู่ลง ทำให้เห็นกำไลลูกปัดสีนิลแกะสลักเตาหลอมโอสถลายมังกรทอง ล้อมหินสีนิล “อ้าว ... คุณเรย์ ไปยืนอยู่ตรงนั้นทำไมครับ มาครับ ทางนี้ ...” เสียงของเฟิงอี้หลุน เรียกชายที่สวมเสื้อแขนยาวผ้าร่มคลุมโทนสีดำเข้าไปหา “ก่อนที่เราจะสนุกจนลืมเวลา พวกเราคงรู้แล้วว่า บริษัทเราได้ร่วมลงทุนผลิตชิปความจำสำหรับเกมออนไลน์ที่กำลังดังในขณะนี้ ดินแดนสวรรค์ พันธะวิญญาณ หรือ เฮเวนส์ โดเมน สปิริต โบนด์ (Heaven's Domain: Spirit Bond) ที่เป็นผลงานของบริษัทเอเธอเรียล เกต สตูดิโอ (Ethereal Gate Studios) ผมขอแนะนำคนสำคัญของานในวันนี้คุณ เฉินหมิงหลง ประธานบริษัทและผู้ร่วมก่อนตั้งบริษัท คุณ โจวลู่ และ คุณ กู่เจียเฉิน ทั้งสามคนเป็นเพื่อนร่วมรุ่นที่ร่วมก่อตั้งบริษัทเกมออนไลน์” เฟิงอี้หลุนแนะนำสามหนุ่มสุดหล่อที่มาร่วมงานในวันนี้ให้พนักงานบริษัทของเขาได้ทราบ ทำเอาสาวๆ ใจเต้น หน้า
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more

129 ไม่พบกันนาน (จบ)

“นายจะถามกลับทำไม ปล่อยได้แล้ว!” ผมที่เห็นรอยยิ้มกวนทีนแล้วของขึ้นพยายามเอาตัวเองออกจากอ้อมกอด “แล้วคุณจะถามอะไรผมล่ะ?” เขายังคงกวนผม และไม่ยอมปล่อย “ฉันถามว่านายเป็นใคร!” ผมที่ยังคงต้องการคำตอบ “อยากรู้ว่าผมเป็นใคร ... อือ... แค่สิ่งที่ผมให้ไปยังไม่ชัดเจนพอ ... อือ?” รอยยิ้มแทนคำตอบ เขาจับข้อมือของผมที่ถือกำไลผิงอันไว้แน่น จ้องหน้าผม “ถ้าอย่างงั้นก็ ...” สิ้นประโยคนี้ เข้าเล่นจู่โจมผมทันที ทำเอาผมตั้งตัวไม่ทัน ริมฝีปากของเขาประกบริมฝีปากผม ร่างกายของเขาสูงใหญ่กว่าผม แรงก็มากกว่า ผมตัวสูงก็จริงแต่ตัวบาง การกอดของเขาจึงเหมือนรวบผมไว้ได้ทั้งตัว ผมพยายามขัดขืนการจูบที่ไม่ทันตั้งตัว แต่ ... กลิ่นกายของเขามัน!!! ผมไม่ได้ลิ้มรสจูบมานานแค่ไหนกันเนี่ย แค่โดนผู้ชายที่เหมือนกับเขาคนนั้นแทบจะทุกอย่างจู่โจมแค่นี้ ก็ทำเอาผมตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาเสียแล้ว คนที่เพิ่งปรากฏตรงหน้าผมไม่ถึง 10 นาทีแค่นี้ เล่นเอาผมอ่อนระทวยไปไม่เป็น รสจูบที่แสนวาบหวามส่งมอบให้ผมจนปากผมบวม และเริ่มหายใจถี่ เขาจึงยอมถอนจูบนั้นออก ผมมองหน้าคนที่เพิ่มจูบผมไปหมาดๆ เขาจ้องมองผมกลับด้วย
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more
PREV
1
...
8910111213
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status