All Chapters of ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Chapter 111 - Chapter 120

เฉินผิงรู้สึกทึ่งในความเฉลียวฉลาดของเว่ยซินเหลียน เสียงตบมือพลันเกิดขึ้น และพูดชมไปในที “เจ้าฉลาดมากจริงๆ หลอกให้พวกข้าพูดในสิ่งที่เจ้าต้องการได้ ถือว่าไม่ธรรมดา แต่เสียดายข้าไม่สามารถเก็บเจ้าไว้ข้างกายเพื่อใช้ประโยชน์ได้ เพราะเจ้าถือเป็นตัวอันตรายไม่แพ้เจ้าเด็กหมิงนั้น ... อีก 3 วันโทษตายของเจ้าก็จะมาถึง ... วันนี้ข้าแค่ต้องการมาดู ว่าเจ้าจะใช้ความฉลาดของเจ้าเพื่อรักษาชีวิตตนเองหรือไม่ แต่เจ้าก็ทำให้ข้าผิดหวัง!” เฉินผิงกล่าวเสร็จ มองหน้าอู๋จือเซวียนแวบหนึ่ง “เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่” จากนั้นเขาก็เดินนำออกจากห้องคุมขังของเว่ยซินเหลียนไป ผู้คุมก็ทำหน้าที่เดินมาลงกลอนประตู และเดินกลับไปประจำยังตำแหน่งเดิม เว่ยซินเหลียนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เขาชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง ก้มมองมือตนเอง ที่มีแผ่นหยกปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ รอยยิ้มพลันผุดขึ้นที่มุมปาก “ตัวร้ายก็มักจะมีนิสัยเหมือนกันเกือบทุกเรื่องสิน่า คิดว่าตัวเองฉลาด และควบคุมทุกอย่างได้แล้ว มักจะคายตะขาบออกมา ฮึ! ดีที่ข้าคิดแผนนี้ขึ้นมาได้” พึมพำกับตัวเองเสร็จ ก็เก็บแผ่นหยกเข้าไว้ในแขนเสื้อ ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้น

ภาพฉายซ้ำฉากในวันนั้น เฉินผิง //เจ้าเหลือเวลาอีก 3 วันเท่านั้น ข้าจะพูดกับเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย หากเจ้ายังดื้อดึงอยู่เช่นนี้ ข้าก็ไม่สามารถรับประกันชีวิตของเจ้าได้// เฉินผิง //เจ้าน่าจะรู้ดีว่าเจ้าไม่มีทางเลือกอื่น// เฉินผิง //ขอเพียงเจ้ายอมทำตามที่ข้าบอก เรื่องของเจ้าข้าจะยกโทษให้ ข้ายังจะรับเจ้าเป็นศิษย์สายใน// เว่ยซินเหลียน //ท่านเจ้าสำนักเฉิน ข้าจะช่วยอะไรท่านได้ ท่านเพียงแค่ต้องการกำจัดอาหมิงและข้าก็เท่านั้น ท่านรู้ว่าข้าไม่สามารถหาคัมภีร์อะไรนั้นให้ท่านได้ เพราะคัมภีร์นั้นอยู่กับอาหมิง แต่ท่านยังยืนกรานที่จะให้ข้าช่วยหามันให้ได้ หากท่านอยากให้ข้ารอด ท่านจะทำเช่นนี้ไปทำไม? // เฉินผิง //เจ้าถือเป็นคนฉลาด แต่เสียดายที่เจ้าใช้ความฉลาดไม่เป็น// รอยยิ้มชั่วร้ายของเฉินผิง ทำเอาศิษย์ทั้งหลายต่างรู้สึกหวาดกลัว เว่ยซินเหลีย //ข้าจะฉลาดหรือไม่ มันสำคัญอะไรเลย เพราะถึงอย่างไรท่านก็ยังต้องการฆ่าข้าอยู่ดี ...ท่านไม่มีการไต่สวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น จับกุมข้า และนำมาคุมขังในทันที แค่นี้ข้าก็พอรู้ สำหรับอาหมิงข้าพอเดาได้ว่าท่านต้องการกำจัดเขาเพราะเป็

ตอนที่เฉินหมิงเข้ามาที่สำนักใหม่ๆ เขาได้รับความเอาใจใส่จากท่านอาจารย์หญิง แต่ด้วยพรสวรรค์ของเขา และความลึกลับ นั้นกลับทำให้เฉินผิงเล่นงานเขา เพื่อคนหาสมบัติวิเศษในตัวเขา แต่ก็ไม่พบอะไร จนอาจารย์หญิงของเขาจากไป เขาก็ถูกส่งไปเป็นเด็กฝ่าฝืน ยกน้ำ จนกระทั่งเว่ยซินเหลียนเข้ามาในชีวิตเขา เขาก็กลับมามีกำลังใจอีกครั้ง และครั้งนั้นเขาปกป้องอาจารย์หญิงไม่ได้ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน!!! เว่ยซินเหลียนมองไม่เห็นร่างของเฉินหมิง แต่เขารับรู้ถึงความโกรธของอีกฝ่ายได้ “เอาเรื่องนั้นไว้ก่อน ข้าต้องช่วยเจ้าคืนความบริสุทธิ์ ... อาหมิง หากเจ้าพ้นผิด ตัวข้าก็พ้นผิด เจ้าไม่อยากให้ข้ามีจุดยืนที่สง่างามรึ?” เว่ยซินเหลียนสัมผัสความอบอุ่นจากมือที่กุมเขาไว้ ถึงเขาจะมองไม่เห็นแต่ด้วยความสูงของเฉินหมิง และพวกเขายืนประจันหน้ากัน ทำให้เขารู้ว่าดวงตาของอีกฝ่ายอยู่ระดับใด สายตาของทั้งคู่ประสานกัน “อีกอย่างหากข้าไม่อยู่แล้ว ข้าก็ไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนมาว่าเจ้าได้” เว่ยซินเหลียนยกเหตุผล ทำเอาเฉินหมิงพูดอะไรไม่ออก แววตาเจือด้วยน้ำใส่ๆ แต่เว่ยซินเหลียนมองไม่เห็นมัน “ท่านจะไปไหน ท่านถึงจะไม่อยู่กับข้

ใช่! เรื่องที่บุรุษผู้หนึ่งที่ปลอมตัวเป็นศิษย์พี่พวกเขา เข้ามาชิงตัวบุรุษผู้หนึ่งในสำนัก แถมยังเป็นบุรุษที่มีรูปโฉมงดงามราวสตรี ผู้ที่ทุกคนต่างก็ชื่นชมในใบหน้านี้ของเขา แม้แต่สภาพในตอนที่ถูกคุมขังยังปิดบังความงามของเขาเอาไว้ไม่อยู่ ยิ่งพวกเขาได้เห็นถึงสติปัญญาของเว่ยซินเหลียน ความก้าวหน้าทางด้านการบ่มเพาะ เหล่าศิษย์ทั้งหลายต่างชื่นชมในความสามารถนี้ ติดที่เจ้าสำนัก หรือเรียกอีกว่าอดีตเจ้าสำนักต้องการกำจัดศิษย์ผู้นี้ที่มีความโดดเด่นเกินไป ทำให้พวกเขาไม่สามารถแสดงออกถึงความชื่นชมนั้นได้ อู๋จื่อเซวียนพูดต่อ “ข้ายังสงสัยเลยว่าครั้งก่อนท่านลอดจากอุ้มมือของข้าได้อย่างไร คุณชายเว่ยต้องตอบคำถามข้อนี้ของข้าด้วยรู้ไหม?” “อะ! ใช่แล้ว ครั้งก่อนข้าหลุดจากอุ้มมือเจ้าได้อย่างไรนะหรือ!” เว่ยซินเหลียนพลันนึกขึ้นได้จากคำพูดนี้ “ขอบใจเจ้ามาก หากเจ้าไม่พูด ข้าก็ลืมไปเสียสนิทเลย” เว่ยซินเหลียนลืมไปจริงๆ จะไม่ให้ลืมได้อย่างไรล่ะ ก็เล่นอยู่ในสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน อู๋จื่อเซวียนทำหน้างุนงง แต่ยังคงควบคุมเว่ยซิเนหลียนไว้ตลอดเวลา เขาไม่เชื่อว่าเว่ยซินเหลียนจะหนีรอดอีกครั้ง “

เหตุการณ์ตั้งแต่ที่เว่ยซินเหลียนถูกจับกุมตัว จนเจ้าสำนักเฉินถูกสังหาร ผู้อาวุโสใหญ่ถูกทำร้ายจนจิตตันถูกทำลาย จากสถานการณ์ที่ตกเป็นรอง กลับพลิกผัน ไม่ใช่แค่เฉินหมิงที่แกล้งพูดว่าเขากลัวเว่ยซินเหลียน แต่ทุกคนในที่นี้ต่างก็รู้สึกหวาดกลัว พวกเขาไม่รู้เลยว่าเว่ยซินเหลียนที่เป็นเพียงแค่ศิษย์สายนอกจะมีพลังและความสามารถที่จะจัดการกับผู้ที่มีพลังสูงขนาดสามารถสังหารเจ้าสำนักและทำร้ายผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักได้ “ใช่! … มันต้องเป็นปีศาจแน่นๆ เว่ยซินเหลียนคือปีศาจ!” เสียงตะโกนดังก้องออกมาจากมุมหนึ่งของบรรดาศิษย์สายนอก เว่ยซินเหลียนจำเสียงนั้นได้ เขาหันไปทางต้นเสียง “ฮึ! … เจ้าอีกแล้วนะ ... จางจุน” สายตาของเว่ยซินเหลียนบ่งบอกว่าเอาเรื่อง เขาไม่เคยที่จะโกรธใครเท่านี้มาก่อน แม้แต่ไป๋เจียลู่เขาก็ไม่ได้โกรธขนาดนี้ แต่นี่ “ไอ้เจ้านี้! … ทำไม่ชอบหาเรื่องข้าจริงๆ สิน่า” เว่ยซินเหลียนแทบอยากจะสบถคำหยาบออกมามากกว่านี้ เขาชี้ไปยังคนต้นเหตุที่ทำให้เขาและเฉินหมิงต้องมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ “อาหมิงจัดการมันที” เฉินหมิงทำตามดังใจ ในพริบตาเขาก็เคลื่อนที่มาอยู่ข้างจางจุน พร้อมกับลากเขากลับมายังที่ที