All Chapters of ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Chapter 71 - Chapter 80

“ข้าก็รู้ว่าเจ้ามันร้ายนะสิ เจ้าฆ่าโม้หยาง และเจ้า ... ข้าต้องตายก็เพราะเจ้า เจ้าต้องการให้ข้าตาย!!!” เว่ยซินเหลียนตะโกนใส่หน้าเฉินหมิง เขาไม่สามารถควบคุมจิตใจของตนเองได้แล้ว พิษของเถาวิญญาณดูดกลืนทำให้เขาเกิดความกลัว และรู้สึกถึงอันตรายจากชายผู้นี้ ก่อนหน้านี้เขายังเป็นเหมือนเด็กผู้ชายวัยใส น่ารัก แต่ตอนนี้เขากลายเป็นชายหนุ่มที่ดูลึกลับเหมือนตัวร้ายของเรื่องจริงๆ ชายคนนี้มีความลับเยอะจนน่ากลัว และยังทำให้เขาถูกใส่ร้ายจนถึงแก่ความตาย!!! เฉินหมิงตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เขาจับไปที่ไหล่ทั้งสองของเว่ยซินเหลียน ยื่นใบหน้าเข้าใกล้มากขึ้น “ท่านรู้ ... เรื่องของโม้หยาง” แต่เมื่อเขาทบทวนประโยคที่เว่ยซินเหลียนเอ่ย “เรื่องของโม้หยาง ใช่ เป็นข้าเอง ... ไม่เกี่ยวกับท่าน เขาทำตัวเองทั้งนั้น ... ส่วนท่าน ข้าไม่มีวันคิดที่จะทำร้ายท่าน แล้วข้าจะสังหารท่านได้อย่างไร” เฉินหมิง กล่าวออกมา ขณะคุกเข่า ประชิดตัวเว่ยซินเหลียน เว่ยซินเหลียนที่นั่งก้มจ้ำเบ้า มองเขาอย่างหวาดกลัว “ ... ปล่อยข้า!!! ข้ายังไม่อยากตายอยู่ที่นี้ ข้าจะกลับบ้าน ข้าจะกลับบ้าน!!!” เว่ยซินเหลียน ที่พยายามดิ้น แต่ก็ไม่มีแรง

“ท่านพี่” เฉินหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจที่เห็นเว่ยซินเหลียนได้สติกลับมา เขาคลายอ้อมกอด และดันเว่ยซินเหลียนให้เผชิญหน้ากับเขา เฉินหมิงสำรวจใบหน้าของบุรุษที่อยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้างดงามนี้ ยิ่งริมฝีปากที่บวมแดง ยิ่งดึงดูดเขามากขึ้นไปอีก เขาไม่อยากที่จะเชื่อว่าเขากับท่านพี่จะ .... เฉินหมิงสัญญากับตัวเอง ... เขาจะไม่ปล่อยคนคนนี้ไปไหนทั้งนั้น หรือหากเว่ยซินเหลียนจะไปไหนเขาก็จะติดตามไปด้วย (ท่านพี่เป็นของข้า!!!) “ท่านพี่ได้สติแล้ว” เฉินหมิงดูดีใจจนเว่ยซินเหลียนรู้สึกว่านี้ไม่ใช่การแทรกแสง “อือ ... ข้าได้สติแล้ว” เว่ยซินเหลียนเอ่ยออกมาเบาๆ เขาพยายามพูดต่อ แต่ ... “เจ้า …” ไม่รู้จะพูดอะไรดี เขาไม่อยากจะเชื่อว่าตัวร้ายอย่างเฉินหมิงจะทำอย่างนี้กับเขา แล้วเขาดันตอบสนองซะด้วย!!! คำพูดขายหายไป เฉินหมิงจึงเอ่ยถามในสิ่งที่เว่ยซินเหลียนหวาดกลัว “ท่านพี่ยังคิดว่าข้าจะทำร้ายท่านได้จริงๆ อย่างนั้นหรือ ...” “ข้า ... ไม่รู้ ...” เว่ยซินเหลียนก้มหน้าไม่รู้ว่าจะพูดอะไร “ข้ารู้ว่าท่านรับรู้ความรู้สึกของข้า ... ท่านไม่ต้องการพูดอะไรกับข้าบ้างหรือ” เฉินหมิงหยั่งเชิง “ข้า

โลกที่เว่ยซินเหลียนจากมานั้น มันเป็นโลกที่ไม่มีการแบ่งชายหญิง ความรักสามารถเกิดได้ในทุกเพศ และเขาก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับความรักของคนยุคใหม่ เพียงแค่ว่า .... เขาไม่เคยมีคนรักที่เป็นคนเพศเดียวกันมาก่อน และเขาก็ไม่เคยมองเพศเดียวกันแบบคนรักด้วย ปกติเขามองแต่สาวสวยๆ น่ารักๆ และนั้นมันก็น่ามองด้วย ใครเขาจะมองหนุ่มหล่อแล้วมีอารมณ์กันล่ะ ให้ตายเถอะ! เฉินหมิงได้ยินประโยคที่ไม่ได้ปฏิเสธเสียทีเดียวของเว่ยซินเหลียน พลันตอบรับด้วยรอยยิ้มโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ เว่ยซินเหลียนเห็นอย่างนั้นจึงหาเรื่องออกจากประเด็นที่น่าอึดอัดนี้ เขามองไปยังคนทั้งสี่ที่ยังสลบอยู่ “อือ พวกเขาจะฟื้นตอนไหน?” “ใกล้แล้วล่ะ” เฉินหมิงพูดยังไม่ทันขาดคำ ไป๋หลิง และจางจุนก็เริ่มได้สติ ทั้งคู่ใช้มือคลำไปที่ตนคอของตนที่รู้สึกเจ็บ พร้อมกับมองหน้ากันและกัน พวกเขาเห็นเฉินหมิงและเว่ยซินเหลียนที่นั่งอยู่ข้างกัน “คุณชายเว่ย คุณชายเฉินหมิง นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” จางจุนเอ่ยถามทันที เขารู้สึกอ่อนแรง มึนงง และเจ็บที่ต้นคอของตน แต่เขาก็รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเองบ้าง จนกระทั่งสลบ แต่เขาไม่รู้ว่าสลบไปได้อย่างไร “พวกท่านถูกพ

“อือ อย่างนี้นี่เอง” เฉินเจียลี่พูดขึ้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่เกิดเรื่อง กู่ซินหยานก็ทำท่าทางเข้าใจเช่นกัน ยกเว้นเฉินหมิงที่เหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ยังคงสงสัย “บ้านเกิดของท่านพี่” เขาเอ่ยออกมาเบาๆ ได้ยินเฉพาะเขาคนเดียว และมองไปยังบุรุษที่กำลังพูดถึงบ้านเกิดตนเอง “เอาล่ะๆ นี้ก็ค่ำแล้ว เราจัดการกับที่หลับที่นอนกันก่อน แล้วค่อยทำอาหารกันและวางแผนในการทำภารกิจในวันพรุ่งนี้” เว่ยซินเหลียนพยายามตัดบทเพื่อไม่ให้ทุกคนถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก “ข้ามีที่นอนมาด้วยแค่สองชุดเอง ตอนแรกกะนอนคนละหลังกับอาหมิง แต่พวกเจ้าเล่นไม่พกอะไรกันมาเลยนอกจากอาวุธ ... งั้นให้ซินซินนอนหลังนี้ ตรงนั้น ... ส่วนหลังนี้ข้านอน อือ...” เว่ยซินเหลียนมองรอบๆ ภายในถ้ำอีกครั้ง “ข้านอนตรงนี้ ... ส่วนคุณชายเฉิน และอาหมิง พวกเจ้านอนฝั่งนั้น” เฉินหมิงและเฉินเจียลี่ที่ถูกไล่ให้ไปนอนฝั่งตรงข้าม ก็ไม่ได้พูดอะไร ต่างก็เดินไปยังพื้นที่ของตน ที่เว่ยซินเหลียนจัดแจง จากนั้นก็เลือกจุดที่จะเอนหลังพักผ่อน เว่ยซินเหลียนจัดแจงที่นอนเสร็จ เขาก็เตรียมทำอาหาร เขานำเนื้อที่ถูกหั่นมาเป็นอย่างดี พร้อมกับไม้ที่ใช้สำหรับเสียบเน

ขณะที่ความเงียบเข้าครอบงำ กู่ซินหยานก็ร้องขึ้น “ท่านพี่เว่ยไปไหนข้าไปด้วย” “ข้าก็จะไปด้วย” เฉินเจียลี่พูดเสียงเรียบ ภายในใจเขายังคงสับสน แต่ก็ต้องการที่จะติดตามเว่ยซินเหลียนไป ความรู้สึกของเขาที่มีต่อคนคนนี้ มันทำให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เฉินเจียลี่ต้องการที่จะรู้จักเว่ยซินเหลียนให้มากขึ้น และที่สำคัญเขารู้จักท่านแม่ของเขา!!! เฉินเจียลี่เป็นบุตรชายที่ไม่มีพี่น้อง และไม่มีสหายตั้งแต่เยาว์วัย เขาถูกปลูกฝังให้ตั้งใจฝึกฝนวิชาและพลังปราณตั้งแต่ยังเล็ก ช่วงวัยเด็กของเขานั้นควรจะได้วิ่งเล่นกับเพื่อนๆ ในวัยเดียวกัน และได้ใช้ชีวิตเหมือนเด็กทั่วไป ที่มีบิดามารดาคอยดูแล ตั้งแต่จำความได้ เขาก็หาได้มีช่วงเวลาเหล่านั้นไม่ เมื่อเขาเห็นเว่ยซินเหลียนดูแลเฉินหมิง เขาก็มีความรู้สึกอิจฉา แต่หาใช่ริษยา เขาก็แค่ต้องการคนที่มาดูแลเขาเช่นกัน!!! “ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ไปพร้อมกัน ไปกันเป็นกลุ่มหากเกิดอันตรายจะได้ช่วยกันได้ไง ดีไหมอาหมิง!” เว่ยซินเหลียนเอ่ยออกมา มองไปยังเฉินหมิง สายตาบอกความนัยโดยไม่ต้องพูดว่า นายห้ามขัด!!! “อือ ...” เฉินหมิงตอบรับอย่างไม่ค่อยเต็มใจ (สำ