Semua Bab ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Bab 61 - Bab 70

ณ ชายแดนเขตรอยต่อของป่าชั้นในและป่าชั้นกลาง ในช่วงเวลาที่เฉินหมิงกำลังเดินทางเพื่อไปยังจุดนัดหมาย ช่วงเวลานี้เขาได้เดินทางมาแล้วประมาณ 2 ชั่วยาม ก็มาถึงชายแดนเขตรอยต่อป่าชั้นในและป่าชั้นกลาง ขณะที่กำลังจะข้ามแดนไปยังป่าชั้นกลาง จู่ๆ ก็มีกลุ่มชายชุดดำที่ปกปิดใบหน้าด้วยคาถาอาคม ทำให้ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของพวกเขา “เจ้าคือเฉินหมิงใช่หรือไม่” ชายชุดดำที่เหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน “เป็นข้าเอง ... พวกเจ้าต้องการสิ่งใด” ใบหน้าของเฉินหมิงนิง ไม่ได้ดูหวาดกลัวกับกลุ่มชายชุดดำเลยแม้แต่น้อย เขาอยู่กับที่ เอามือไพล่หลัง มองไปยังชายชุดดำทั้ง 4 คน ที่กำลังจ้องมองเขากลับเช่นกัน ถึงแม้เขาจะถามกลับถึงสิ่งที่กลุ่มชายชุดดำต้องการ แต่เขารู้เจตนาของชายกลุ่มนี้ดี เพราะเจตนาที่ชายกลุ่มนี้แสดงออกมามันชัดเจน ไปสังหารสะท้อนออกรอบกายของกลุ่มชายชุดดำ และที่สำคัญ เขาพอที่จะรู้ว่าใครเป็นคนส่งชายกลุ่มนี้มาหาเขา และจากการประเมินของเฉินหมิง ชายกลุ่มนี้อยู่ในระดับขั้นจ้าวสงคราม 3 คน และขั้นราชันย์สงคราม 1 คน (ให้เกียรติข้าถึงขนาดนี้เชี่ยว!) เฉินหมิงม

ยามโฉ่ว (01.00 – 02.59 น.) ซึ่งเป็นในช่วงเวลาเดียวกันกับที่เฉินหมิงพบชายชุดดำทั้ง 4 ในช่วงเริ่มต้น เว่ยซินเหลียน ที่กำลังดูแผนที่สมุนไพรที่เพิ่งได้รับมาจากระบบ “อือ ... มันน่าจะอยู่แถวๆ นี้นี่นา” เว่ยซินเหลียนที่กำลังค้นหาสิ่งที่เขาต้องการ แต่ก็ยังหาไม่พบ เขาเอาแผนที่ออกมากางดูอีกครั้ง “มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า หญ้าเซียน ก็ควรจะอยู่แถวๆ นี่นะ” สายตาที่กวาดมองไปรอบ ไม่นานเขาก็เห็นสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งขดตัวอยู่ระหว่างโขดหินขนาดใหญ่ ข้างลำธาร มันได้ยินเสียงฝีเท้าของมนุษย์ มันเริ่มขยับตัวและตั้งคอชูชั้นขึ้น จ้องมองมายังเว่ยซินเหลียน ด้วยดวงตาที่ไม่เป็นมิตร “งูเหรอ? นึกว่าอะไรซะอีก” เว่ยซินเหลียนมองไปยังเจ้างูเหมิง ที่มีลักษณะคล้ายงูหลาม เขาไม่ใช่คนที่จะกลัวงูเลย แถมยังชอบงูเสียอีก ดังนั้นจึงไม่ได้ตกใจอะไรมาก และรู้สึกว่าเจ้างูตัวนี้น่ารัก ถึงแม้ว่าเจ้างูเหมิง ที่เป็นสัตว์วิญญาณระดับสาม และระดับพลังวิญญาณของมันก็ต่ำกว่าเขา แต่เขาก็ไม่ได้ประมาทแต่อย่างใด เพราะตั้งแต่เข้ามาสู่โลกใบนี้เขายังไม่เคยต่อสู้จริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง หากพลาดท่าตายไป ชีวิตน้อยๆ ของเขาจะทำอย่าง

“คุณชายเว่ย! คุณชายเฉิน! พวกท่านทั้งสอง” ไป๋หลิง และจางจุน ก็ตกใจกับภาพที่ปรากฏ ทั้งสามทำตาโต อ้าปากข้าง “เดี๋ยวๆๆๆ พวกเจ้ากำลังคิดอะไร ... มันแค่แอคซิเดนท์เท่านั้น” เว่ยซินเหลียนเริ่มเห็นอาการแต่ละคน ก็รู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่จึงพูดเพื่อดึงสติ (แอคซิเดนท์) เฉินเจียลี่ทวนคำที่ไม่เข้าใจเบาๆ แต่ไม่ได้ถามออกไป ส่วนคนอื่นๆ ไม่ได้ใส่ใจเพราะมัวแต่ตกใจกับภาพที่เห็น ใบหน้าที่ยังอึ้งกับการที่ถูกริมฝีปากของอีกฝ่ายกระทบกับแก้มตนเอง กลิ่นเฉพาะของเว่ยซินเหลียน เฉินเจียลี่สัมผัสได้ ความร้อนจากริมฝีปากของอีกฝ่ายเขาก็สัมผัสได้ มันช่างแปลก และไม่เข้าใจ หัวใจของเขาสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว ทั้งๆ ที่เขาเองเป็นผู้ฝึกจิต และถือได้ว่าการฝึกของเขานั้นเข้าสู่ระดับฌานที่สูง แต่เพราะเหตุใด ถึงเกิดการสั่นไหวกับการละเล่นแบบเด็กๆ ของคนผู้นี้ได้ ขณะที่ทุกคนกำลังทำท่าล่อเว่ยซินเหลียน “หยุดเลยนะ พวกเจ้า ...” เว่ยซินเหลียนมองไปยังเหล่าสหาย จากนั้นก็หันไปทางเฉินเจียลี่ “คุณชายเฉิน ข้าขอโทษด้วยมัวแต่เล่นสนุก ทำให้ท่านตกใจแย่เลย” เว่ยซินเหลียนทำหน้ายอมรับผิดกับเฉินเจียลี่ และทำมือคารวะเขา

“ข้าจะใช้เพลิงวิญญาณจากยันต์วิเศษนี้ ...นี้เรียนว่า ยันต์เพลิงพิฆาต” เว่ยซินเหลียนหยิบแผ่นยันต์ออกมา มากกว่า 20 แผ่นได้ ทุกคนที่เห็นต่างก็รู้สึกสงสัย มองหน้ากัน “มันใช่ได้ผลจริงๆ หรือท่านพี่เว่ย” กู่ซินหยานรู้สึกไม่อยากที่จะเชื่อ “ได้สิ เดี๋ยวข้าจะทดลองให้ดูก่อน” เว่ยซินเหลียนไม่พูดเปล่า เขาหยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมา ใช้มือข้างที่ไม่ถนัดคีบยันต์แผ่นนั้นให้ตั้งตรง ปากบริกรรมคาถา พร้อมกับมืออีกข้างที่ทำท่าทางวาดไปมาในอากาศ และชี้ไปยันต์แผ่นนั้น เปลวไฟสีฟ้าครามสว่างขึ้นจากส่วนบนของยันต์เพลิงพิฆาต จากนั้นเขาก็ส่งมันพุ่งตรงไปยังอากาศที่เป็นทิศทางตรงข้ามกับเถาวัลย์อสูร ทุกคนเห็นสิ่งที่เว่ยซินเหลียนแสดง ต่างก็ทึ่งในสิ่งที่เขาทำมันขึ้น เขาไม่รอช้า อธิบายถึงแผนการต่อทันที “ข้าจะใช้ไฟนี้ขับไล่มันให้ออกห่างจากต้นไม้นั้น เพื่อเปิดช่องให้พวกเจ้าได้เข้าไปเก็บผลไม้อสูร” เขาชี้ไปที่ต้นไม้ที่เป็นเหมือนสิ่งยึดเหนี่ยวของเถาวัลย์อสูร และเป็นที่ผลไม้อสูรปรากฏ “... จากนั้น ซินซิน แม่นางไป๋ และคุณชายจาง ก็เข้าไปทางช่องว่างที่ข้าเปิดทางให้” เว่ยซินเหลี่ยนหันไปทางกู่ซินหยาน ไป๋หลิง และจางจุน “

“ท่านไม่รู้สึกว่ามันเงียบผิดปกติหรือไง? ... และอีกอย่างสมุนไพรที่มีค่าขนาดนี้ยังอยู่รอดปลอดภัยไม่มีใครเก็บมัน นั่นแสดงว่ามันต้องมีอันตรายอะไรสักอย่าง เราต้องระวังไว้ก่อน” เว่ยซินเหลียนเอ่ยออกมา จากการคาดเดาของเขามันน่าจะเป็นอย่างนั้นแน่นอน ไม่มีอะไรได้มาอย่างง่ายได้!!! “อือ ... จริงอย่างที่ท่านว่า” ไป๋หลิงฉุกคิดได้ ด้วยความดีใจที่นางเห็นสมุนไพรที่ต้องการเพื่อนำสมุนไพรนี้ไปรักษาโรคพิษให้กับบิดาของนาง นางจึงไม่ได้ระวังและไม่ได้คิดอะไรให้รอบคอม เพราะมัวแต่ดีใจจนเกินไป “ถูกของคุณชายเว่ย เราควรเตรียมตัวกันก่อน อย่าได้รีบร้อน” เฉินเจียลี่เอ่ยขึ้นเช่นกัน “ท่านพี่เว่ยคิดเห็นเช่นไร?” กู่ซิงหยานถามถึงสถานการณ์ที่ชวนน่าสงสัย “ก่อนอื่นเราต้องจัดการสิ่งหนึ่งก่อน เราถึงจะเข้าไปเก็บดอกเซียนอมตะนี้ได้” เว่ยซินเหลียนเอ่ยขึ้นมายิ่งชวนสงสัยว่ามีอะไรที่สามารถป้องกันไม่ให้เข้าใกล้ดอกเซียนอมตะได้ “สิ่งอื่นที่ท่านพี่เอ่ยถึงคือสิ่งใด?” เฉินหมิงทำเป็นสงสัย เขาเริ่มรู้สึกว่าพี่ชายของเขามีอะไรพิเศษ และความลับมากเหลือเกิน ยิ่งถ้อยคำที่กล่าวออกไม่ยิ่งพิกลไม่เหมือนใครในดินแดนนี้