All Chapters of ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Chapter 41 - Chapter 50

รุ่งเช้าวันใหม่ เว่ยซินเหลียนเข้ามาสู่โลกนิยายมาเป็นวันที่ 6 แล้ว เช้านี้เป็นเช้าที่เว่ยซินเหลียนจะลงเขาไปซื้อของที่เขาต้องการ เขาออกมายืนหน้าห้องพักของตนเอง จากนั้นก็มองซ้ายมองขวาเพื่อหาเพื่อนร่วมเดินทางของเขาที่กันเอานัดไว้ "อยู่ไหนกันนา ... " ขณะที่เขากำลังมองหาคนที่นัดไว้ เขาก็เห็นบุรุษหนุ่มรูปงาม หากบอกว่าหล่อก็พร้อมที่จะตะโกนออกมาว่า //แม่งคนอะไรโคตรหล่อเลยวะ// ขนาดเขาเป็นผู้ชายด้วยกันยังรู้สึกอิจฉาให้ความหล่อของคนคนนี้ไม่ได้ รูปร่างที่สมส่วน ดูแล้วน่าจะสูงมากกว่า 185 เซนติเมตร เพราะขนาดเขาสูงที่ 180 เขายังแลดูเตี้ยกว่าบุรุษที่กำลังเดินมาทางเขาด้วยซ้ำ เส้นผมดำยาวเป็นมัน จัดแต่งทรงตามแบบสมัยนิยม สวมที่ครอบผมได้อย่างลงตัว ใบหน้าคมคาย สันจมูกที่รับกับใบหน้า ช่างหล่อเสียนี้กระไร ไม่นานที่เว่ยซินเหลียนกำลังยืนชมความหล่อเหล่าของบุรุษที่กำลังเดินมาทางเขา และมาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าเขา (ยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งโคตรจะหล่อเลยวะ คนอะไรจะเป็นลูกรักพระเจ้าได้ขนาดนี้วะ) เว่ยซินเหลียนที่มัวแต่คิด และไม่นึกว่าชายคนดังกล่าวจะเดินมาหยุดที่ตรงหน้าเขา "ท่านพี่ขอ

"อะ ... นี้คุณชายท่านนี้คือใครหรือท่านพี่เว่ย ... แล้วอาหมิงของเราละ" กูซินหยานถามหาเด็กชายตัวน้อยที่บอกว่าจะไปกับพวกเขาด้วย พร้อมมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นคนที่นางถามหา "ฮ่ ฮ่า ฮ่า ... " เสียงหัวเราะของเว่ยซินเหลียนดังขึ้น "ท่านพี่เว่ยหัวเราะทำไหม ... ข้าแค่ถามหาคนเองนะ ตลกตรงไหนมิทราบ" กู่ซินหยานรู้สึกไม่ชอบธรรมที่ถูกหัวเราะอย่างไม่ทราบสาเหตุ "ก็คนที่เจ้าถามหา และคนที่เจ้าถามว่าเขาเป็นใคร คนคนนั้นก็คือคนคนเดียวกันนะสิ ... คนนี้คืออาหมิ" เว่ยซินเหลียนตอบคำถามของเขา พร้อมผายมือมาที่บุรุษหนุ่มรูปงามนามว่าอาหมิง "ไม่แปลกใจที่เจ้าจำเขาไม่ได้ พี่ก็จำเขาไม่ได้เช่นกัน ... ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เว่ยซินเหลียนพูดทีเล่นทีจริงพร้อมหัวเราะเสียงดังใส่สตรีที่อยู่ตรงหน้า ที่ตอนนี้นางทำหน้าฉงน พร้อมกับเมื่อรู้ว่าคนที่นางถามหานั้น คือบุรุษหนุ่มรูปงามที่เธอถามว่าเขาคือใคร "ฮะ!!! อาหมิง ... " กู่ซินหยานชี้มือไปที่บุรุษรูปงามที่ดูสง่าผ่าเผย สูงใหญ่กว่าท่านพี่เว่ยเสียอีก "เอา เอา พวกเจ้าสองคนทำความรู้จักกันเสียใหม่ เดี๋ยวพี่ไปตามเพื่อนร่วมขบวนไปด้วยอีกคน ทีมพวกเราจะขาดคนคนนี้ไปไ

หลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งสี่คนก็เตรียมที่ตัวออกจากโรงเตี๊ยมเพื่อจะไปหาซื้อของตามที่ตนได้ตั้งเป้าหมายไว้ "คุณชายเฉิน ท่านพอจะแนะนำร้านที่สามารถหากระดาษที่จะเขียนยันต์ได้หรือไหม?" เว่ยซินเหลียนถามขึ้น "ร้านเหมาปี่ (พู่กันจีน) ไปทางนี้" เฉินเจียลี่ตอบสั่นๆ พร้อมชี้มือไปยังทิศทางที่ร้านตั้งอยู่ "ถ้างั้นข้ารบกวนเจ้าชวนนำทางได้หรือไม่" เว่ยซินเหลียนมองไปยังผู้ที่รู้ว่าร้านนั้นตั้งอยู่ที่ไหน "อือ ... " เขาไม่พูดมาก แต่เดินนำคนทั้งสามไปทันที "อาหมิงเจ้าอยากได้อะไรหรือเปล่า เดี๋ยวพี่ซื้อให้" เว่ยซินเหลียนหันไปถามบุรุษที่เดินข้างเขา "ท่านพี่เว่ย ท่านไม่ถามข้าบ้างล่ะว่าข้ายากจะได้อะไรหรือเปล่า" กู่ซินหยานรู้สึกเสียเปรียบเฉินหมิง ที่เห็นเว่ยซินเหลียนเอาใจแต่น้องชายที่ตอนนี้ฝตัวโตเท่าบ้านได้แล้ว "ได้ๆๆ พี่จะซื้อให้เจ้าด้วย แล้วเจ้าอยากได้อะไรล่ะ" เว่ยซินเหลียนอดที่จะอมยิ้มกับความขี้ใจน้อยของเด็กสาวไม่ได้ "ข้ายังไม่ต้องการอะไรขอรับท่านพี่" เฉินหมิงบอกออกไป "ส่วนข้าตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะซื้ออะไร เดี๋ยวเจอสิ่งที่อยากได้ค่อยบอกท่านพี่เว่ยนะเจ้า

ตามถนนของเมืองเหลียนฮวา (เมืองดอกบัว) "อีกไม่กี่วันจะเป็นเทศกาลหยวนเซียว[5] แล้ว พวกเราหาซื้อของไปทำโคมไฟดีหรือไม่ท่านพี่เว่ย" กู่ซินหยานพูดขึ้น เมื่อนึกถึงเทศกาลที่มีความงดงามจากโคมไฟ นางเคยลงมาท่องเที่ยวสมัยเป็นเด็ก มารดาและบิดาของนางพานางลงเขามาเที่ยวชมเทศกาลนี้ในตอนที่นางเป็นเด็กเล็กๆ ในหมู่บ้านใกล้ๆ สำนักซิงซิว ตอนนั้นบิดาของนางยังไม่ได้เป็นเจ้าสำนัก จึงมีเวลาพานางเที่ยวเล่น แต่ตอนนี้นางกลับถูกส่งตัวมาเรียนที่สำนักฟ้าดิน และบิดาของนางก็ยุ่งกับกิจของเจ้าสำนัก จึงไม่มีเวลาว่างให้นางเหมือนเมื่อก่อน ส่วนท่านแม่ของนางก็เช่นกัน เมื่อบิดาไม่มีเวลาให้ นางก็กักตัวฝึกวิชาจนตอนนี้ก็ยังไม่ยอมออกจากชาญเลย เทศกาลหยวนเซียว หรือเทศกาลโคมไฟ เป็นการฉลองในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 1 ชาวบ้านจะแขวนโคมไฟประดับประดาตามท้องถนนเต็มไปหมด ในค่ำคืนหยวนเซียวนี้ ผู้คนก็จะแต่งตัวสวยงามออกมาชมโคมไฟกัน หนุ่มสาวก็พลอยถือโอกาสนี้นัดพบกัน เพื่อแสดงความรักที่มีต่อกัน ดังนั้นเทศกาลนี้ก็ถือเป็นวันแห่งความรักไปด้วย ร้านค้ามากมายจะทำการค้าขายในเทศกาลนี้เพื่อให้ผู้คนที่เดินเที่ยวชมโคมไฟได้เลือกซื้อของ

ที่ห้องพักของเจ้าสำนักฟ้าดิน "ท่านอาจารย์เจ้าสำนัก ศิษย์น้องโม้หยาง มาถึงแล้วขอรับ" ศิษย์สายในเดินเข้ารายงาน พร้อมกับเด็กหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมกับเขา "คารวะท่านอาจารย์เจ้าสำนัก" โม้หยางทำความเคารพเฉินผิง "เจ้ามาก็ดีแล้ว ... เจ้าเป็นเพื่อนร่วมห้องของเฉินหมิงใช่หรือไม่" "ใช่ขอรับ" "ข้าอยากทราบว่าช่วงที่เฉินหมิงบ่มเพาะ เจ้าเห็นความผิดปกติอันใดเกิดขึ้นหรือไม่?" "อือ ... ข้าไม่ทราบได้ขอรับท่านเจ้าสำนัก ช่วงที่เฉินหมิงทำการบ่มเพาะ เขาปิดด่านอยู่ที่เรือนโอสถขอรับ รุ่งเช้าในแต่ละวันเขาถึงจะกลับมายังห้องพักขอรับ" โม่หยางตอบตามความจริง "อือ ... บ่มเพาะที่เรือนโอสถเหรองั้นรึ? ... งั้นเรื่องยาก็น่าจะเป็นเรื่องจริง ... " เฉินผิงบ่นพึมพำกับตัวเอง พร้อมใช้มือลูบคางตัวเองไปมา เหมือนคนที่กำลังใช้ความคิด "ข้ามีเรื่องไว้วานเจ้าสักเรื่อง" "ท่านเจ้าสำนักมีเรื่องอันใด โปรดบอกข้าได้เลยขอรับ หากข้าสามารถช่วยได้ก็พร้อมยินดีขอรับ" โม้หยางขันอาสาทันทีเมื่อเห็นเจ้าสำนักให้ความสำคัญกับตัวเอง "ข้าต้องการให้เจ้าจับตาดูเฉินหมิง ข้าสงสัยว่าเขาจะฝึกวิช