All Chapters of ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Chapter 51 - Chapter 60

ภายในหอกลั่นโอสถ เฉินหมิงที่นั่งขัดตะหมาด เปลือกตาที่ยังคงปิดสนิท เสียงพ่นลมหายใจเบาๆ ถูกพ่นออกมา รอบกายเหมือนมีไอหมอกกระจายอยู่รอบตัว ผิวกายภายนอกที่สามารถสังเกตเห็นเป็นสีทองอ่อนๆ แผ่กระจายไปทั้งตัว สังเกตคล้ายเหมือนเกล็ดมังกร แต่มันก็ปรากฏได้ไม่นานก็เลือนหายไป เฉินหมิลืมตาตื่นขึ้น เขางออกจากการนั่งทำสมาธิ ดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะโตขึ้นอีกขั้น รูปร่างที่กำยำที่เพิ่มขึ้น เหมือนชายชาตรีที่สง่างาม ใบหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปเหมือนบุรุษหนุ่มเต็มตัว แตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่เขายังคงเหมือนเด็กหนุ่มธรรมดาอย่างสิ้นเชิง เฉินหมิงลุกขึ้น พลังลมปราณสีขาวขุ่นขยายตัวออกรอบๆ กาย ผิวที่เปล่งประกายสีทองยังคงอยู่ แววตาเปล่งประกายสีฟ้าคราม มือขวาที่ยื่นออกไปพร้อมหงายฝ่ามือ เพื่อดูว่าผลลัพธ์ที่เขากักตัวตามตลอด 7 วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง เฉินหมิงยิ้มบางๆ ให้ตัวเอง เมื่อเขาเห็นลูกไฟสีฟ้าอ่อน ที่รอบล้อมด้วยสีเขียวมรกต มันกำลังสว่างอยู่ในอุ้มมือขวาเหมือนกำลังมีชีวิต เขาก็พลันนึกให้มันหมุนวนรอบตัวเขา เฉินหมิงมองดูลูกไฟนั้นที่กำลังเริ่มขยับ พลิ้วไหวดังมีลมโบกสะบัดอยู่ในตัว จากนั้นลูกไฟดวงนั้น

ยามซื่อ (เวลา ประมาณ 9.00 – 10. 59 น.) เฉินหมิงที่ชำระกายและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็เดินออกมาจากห้อง โดยมีเว่ยซินเหลียนนั่งรอเขาอยู่ที่ลานกลางของเรือนนอน และมีศิษย์พี่สายใน 2 คนที่รอเขาอยู่เช่นกัน จากนั้นทั้ง 4 คนก็เดินไปยังหอเจ้าสำนัก ภายในหอเจ้าสำนักดูเป็นพิธีการพอควร มีผู้อาวุโสของเจ้าสำนักครบทั้ง 6 คนมานั่งรอเฉินหมิง ที่โต๊ะตัวประจำของพวกเขา เมื่อเฉินหมิงเข้ามาภายในห้องโถงเขาก็ทำการคารวะตามธรรมเนียม โดยเริ่มจากเฉิงผิงเจ้าสำนัก ตามมาด้วยเหล่าผู้อาวุโสทั้ง 6 และโม้ซีหยางที่เป็นลุงของโม้หยาง “คารวะท่านเจ้าสำนัก ... ท่านผู้อาวุโสทั้ง 6 ท่านอาจารย์โม้” เฉิงหมิง และเว่ยซินเหลียน คารวะเสร็จก็ยืนอยู่กลางห้องโถง สายตาของเฉิงหมิงมองไปที่เฉินผิงเจ้าสำนัก ที่ทำเป็นไร้เดียงสา “เจ้ารู้เรื่องที่โม้หยางเสียชีวิตแล้วหรือไม่?” เฉินผิงกล่าวถามเฉินหมิงด้วยท่าทางปกติ “ท่านอาจารย์เจี่ยงเล่าให้ข้าฟังแล้ว” เฉิงหมิงตอบรับ “เจ้าพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับโม้หยางบ้าง ... เขามีศัตรูที่ไหนหรือเปล่า? เขาได้เล่าอะไรให้เจ้าฟังบ้างหรือไม่?” เฉิงผิงทำเป็นสอบถามเฉิงหมิงเกี่ยวกับ

ขณะนี้เป็นเวลาก่อนพระอาทิตย์ตก แสงก่อนสุดท้ายของวันทำให้ท้องฟ้าเป็นสีเหลืองทอง เพราะแสงจะเริ่มเบาลง อากาศกำลังดี เว่ยซินเหลียนจัดชุดอาหารเสร็จเรียบร้อย ก็รอสมาชิกที่จะมาร่วมวงด้วย และรอวัตถุดิบอีกอย่างที่เขาต้องการ เว่ยซินเหลียน ที่ตั้งหม้อต้มน้ำ เมื่อน้ำเดือดเขาเริ่มใส่เครื่องเทศทุกอย่างลงไปในหม้อ ไอร้อนๆ จากน้ำที่กำลังเริ่มเดือดปุดๆ ทำให้กลิ่นหอมจากเครื่องเทศก็เริ่มส่งกลิ่นยั่วน้ำลายออกมา “อือ ... ขาดโสมตังกุย” พูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงที่ฟังดูคุ้นเคยก็ดังขึ้นทางด้านหลังของเขา “ท่านพี่เว่ย ... วันนี้ท่านทำอาหารอะไร กลิ่นนี้จัดว่าหอมมาก แต่ก็ดูท่าทางจะเผ็ดร้อนหน้าดูเลย” กู่ซินหยานร้องทักจากทางด้านหลัง เมื่อนางได้กลิ่นเครื่องเทศลอยมาแตะที่จมูก พร้อมกับนิ้วเล็กๆ ของนาง ถูที่จมูกไปมาเบาๆ เสียงใส่ๆ ของหญิงสาวทำเอาหัวใจของชายโสดอย่างเว่ยซินเหลียนมีความรู้สึกดีเป็นพิเศษ เขายิ้มให้กับกลุ่มคนที่กำลังเดินเข้ามา “พวกเจ้ามาแล้ว ... พอดีเลย มาๆๆๆ อาหมิง ขอตังกุยให้พี่ชายหน่อย ตอนนี้น้ำกำลังเดือน” “นี่ขอรับท่านพี่” เฉินหมิงหยิบสิ่งที่เว่ยซินเหลียนต้องการออกมาจากแ

เฉินผิง เจ้าสำนักสำนักฟ้าดิน เป็นบิดาของเฉินเจียลี่ เป็นชายอายุราวๆ 50 กว่าๆ การแต่งกายของศิษย์ในสำนักจะสีเขียวอ่อนคล้ายใบไผ่ที่เพิ่งแตกใบอ่อน อาวุธคู่กายเป็นกระบี่ เพราะสำนักนี้มีชื่อเสียงในเรื่องกระบี่โดยเฉพาะเพลงกระบี่เฟยเทียน ความแข็งแกร่งเหมือนชื่อของเคล็ดวิชาที่ใช้ฝึก คือบินทะยานสู่ท้องฟ้า เพื่อรับพลังจากสวรรค์แล้วปล่อยพลังเหมือนสายฟ้า กู่เฉิน เจ้าสำนักชิงชิว (เนินเขาเขียว) เป็นบิดากู่ซินหยาน เสื้อผ้าของศิษย์ในสำนักชิงชิวมีความคล้ายคลึงกับสำนักสำนักฟ้าดิน ต่างกันที่ชายเสื้อมีสีเขียวเข้มสลับกับสีเขียวที่เป็นเหมือนริ้วของใบไม้อ่อน ดูมีมิติมากกว่า เคล็ดวิชาประจำสำนัก คือเคล็ดวิชากระบี่ชิงชิว เป็นกระบี่อ่อนตัว พลิ้วไหวเหมือนสายลม คมเหมือนริ้วไผ่ ถังเฟยเทียน เจ้าสำนักถัง เป็นชายวัยกลางคน รูปร่างกำยำ สูงสง่าหน้าตาจัดได้ว่าเป็นบุรุษรูปงามคนหนึ่ง เป็นสำนักที่เชี่ยวชาญด้านอาวุธลับและยาพิษ ขึ้นชื่อเรื่องอาวุธลับเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะหน้าไม้ สะเก็ดดาวห้าแฉก และมีดบิน อาวุธลับส่วนใหญ่นิยมใช้พิษร่วมด้วย สีของเสื้อผ้าของเหล่าศิษย์ในสำนักนี้ คือ สีน้ำเงินเข้ม เคล็ดวิชาไม่มีอะไ

“คำขอของท่านไม่ได้หนักหนาอะไร เพื่อช่วยให้ท่านทำภารกิจได้สำเร็จ ทางระบบจึงได้ทำการอนุมัติตามคำขอ เราหวังว่าท่านจะสนุกกับภารกิจในครั้งนี้ และประสบความสำเร็จ ... ขอให้ท่านโชคดี แล้วเจอกันใหม่” สิ้นเสียง ระบบก็ปิดตัวลงอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวของเว่ยซินเหลียนกลับเข้าสู่สภาวะเดิม เสียงหวีดหวิวชวนวังเวงกับบรรยากาศที่มีแต่เมฆหมอง พร้อมกับเสียงแมลงร้องสลับไปมา “เฮ้ย~” เสียงถอนหายใจดังออกมาเบาๆ “… เอาวะ ... ถูกหักไป 5 คะแนน แต่ได้ไอ้นี่มาช่วยให้งานเสร็จเร็วขึ้นก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไร” ว่าแล้วเว่ยซินเหลียน ก็ดึงเอาแผ่นที่อีกแผ่นออกมาอีกครั้งเพื่อดูว่าเขาจะเริ่มวางแผนอย่างไรกับการเดินทางในครั้งนี้ นั้นคือแผนที่เส้นทางป่าทมิฬที่ทางสำนักต่างๆ ได้มอบให้เหล่าศิษย์ทุกคนที่เข้ามายังป่าทมิฬ แต่เขาได้ทำการดัดแปลงแผนที่นิดหน่อย เพื่อให้เขาและเหล่าสหายทั้งหลายสามารถรวมตัวกันได้เมื่อเข้ามาภายในป่า เว่ยซินเหลียนกางแผนที่ออก ภาพในแผนที่ปรากฏขึ้น เป็นภาพจุดสีแดง 6 จุด ที่บ่งบอกถึงตำแหน่งของแต่ละคน หนึ่งในจุดที่แสดงเป็นตำแหน่งของเขาเอง “ดีนะที่ข้าทำยันต์เพรียกหาให้ทุกคน เหมือนมีจีพีเ