All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 151 - Chapter 160

สองวันต่อมาอาหยางตั้งใจจะยุติความสัมพันธ์กับหลินเหมย หากทว่าวันนี้เจ้าหล่อนไม่มาทำงาน ไม่โทรติดต่อมาเหมือนเช่นทุกครั้ง อาหยางจึงเป็นฝ่ายโทรติดต่อเจ้าหล่อนไปเอง หากทว่ากำลังจะกดโทรหาก็มีสายจากใครบางคนโทรมาเสียก่อน“สวัสดีครับ”“นั่นคุณหยางใช่ไหมครับ”“ใช่ครับ ว่าแต่คุณเป็นใคร”“ผมเป็นตำรวจครับ จะโทรมาแจ้งข่าวการเสียชีวิตของคุณหลินเหมย ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณพอจะมีเวลามาที่เกิดเหตุไหม”“หลินเหมยตายแล้วงั้นเหรอครับ ตายได้ยังไง”“เธอถูกจับถ่วงน้ำจนเสียชีวิตครับ”“ถ้าอย่างนั้นรบกวนส่งพิกัดมาให้ผมด้วยครับ ผมจะไปตอนนี้เลย”ข่าวร้ายที่สุดของวันนี้ทำให้อาหยางแทบล้มทั้งยืน แม้ว่าจะไม่ได้รักหลินเหมยแต่เธอก็เป็นคู่ขาที่ดีมาโดยตลอด เอาอกเอาใจเก่ง รู้ใจไปเสียทุกเรื่อง ตั้งใจว่าจะบอกเลิกและให้เงินก้อนโตไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ หากทว่ามันกลับสายไปเสียแล้วอาหยางไปยังจุดเกิดเหตุก็พบว่าตอนนี้เจ้าหน้าที่ได้นำร่างของหลินเหมยขึ้นมาจากน้ำแล้ว ตามตัวไม่มีร่องรอยของบาดแผล จะมีก็เพียงข้อมือและข้อเท้าที่ถูกรัดด้วยเชือกเพื่อถ่วงกับก้อนหิน รถที่จอดอยู่บริเวณริมฝั่งแม่น้ำก็ไม่ได้มีร่องรอยการรื้อค้น เว้นแต่ว่าในที่เกิดเหตุ

ฮอนถูกขังเอาไว้ในห้องนานถึงสองวันแล้ว คนที่ออกคำสั่งกลับเป็นฝ่ายเดือดเนื้อร้อนใจเสียเอง อาหยางพยายามอดทนอดกลั้นกับความคิดถึงและโหยหาร่างเล็ก หากทว่าความรู้สึกเจ็บปวดที่โดนหักหลังทำให้ไม่อยากจะเห็นหน้า กลัวว่าตนเองจะพลั้งมือทำร้ายอีกคน ทั้งรักและแค้นในเวลาเดียวกันมันทรมานมากเหลือเกินเรื่องคดีความการเสียชีวิตของหลินเหมยตอนนี้คืบหน้าไปมากแล้ว มีผู้แจ้งเบาะแสว่าเจ้าของสร้อยข้อมือนั้นคือคนรักของอาหยาง และก่อนหน้านี้ทั้งคู่มีเรื่องทะเลาะวิวาทกัน ทำให้ทางตำรวจต้องเดินทางมายังบ้านของอาหยางเพื่อนำตัวฮอนไปสอบสวนในฐานะผู้ต้องสงสัย นั่นทำให้อาหยางต้องจำใจขึ้นไปพาตัวฮอนลงมาด้วยตัวเอง“ลงไปได้แล้ว”“คุณยกโทษให้ผมแล้วใช่ไหมครับ” ฮอนรีบลุกขึ้นโผเข้ากอดด้วยความดีใจ หากทว่ากลับโดนร่างสูงผลักตัวให้ออกห่างราวกับรังเกียจเหลือเกิน“ไม่ใช่ นายต้องไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ”“ให้ปากคำ เรื่องอะไรครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”“นายทำหรือไม่ทำก็รู้ดีอยู่แก่ใจ สร้อยข้อมือที่นายเคยใส่เห็นมันหายไปไหนแล้ว”ได้ยินอย่างนั้นฮอนก็ยกข้อมือขึ้นมองก่อนแสดงสีหน้าตกใจ ทำตาเลิ่กลั่กเหมือนคนทำความผิด“เอ่อ...สงสัยมันหล่นหายคร

“เฮียจะฟัง อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะเป็นอย่างที่คิดไหม”“แต่…”“หุบปาก!”ร่างหนาตะโกนลั่นด้วยความฉุนเฉียวนั่นทำให้เฉินอี้ต้องยอมสงบปากสงบคำ ไม่มีทางเลือกต้องยอมให้อาไฉเล่าเรื่องทั้งหมด ส่วนเจ้าตัวกำลังพยายามหาทางออกให้กับเรื่องนี้“ผมกับคุณฮอนเป็นชู้กันจริงครับ แต่นั่นเป็นเพราะคุณเฉินอยู่เบื้องหลัง ผมกับคุณเฉินรวมหัวกันเพื่อทำเรื่องบ้า ๆ พวกนี้ ผมรักคุณเฉินมากจนสามารถเสียสละทุกสิ่งให้ได้แม้แต่ชีวิต เขาสั่งให้ผมไปเล่นชู้กับคุณฮอนจนสำเร็จ ผมกับคุณฮอนเรามีอะไรกันและมีลูกด้วยกัน เด็กในท้องเป็นลูกผมไม่ใช่คุณหยาง”เมื่อได้ยินอย่างนั้นน้ำตาของอาหยางก็ไหลบ่าลงมาเป็นทาง ตวัดสายตาไปมองฮอนด้วยความรู้สึกผิดหวังและเสียใจ อยากจะกระชากตัวเข้ามาฆ่าให้ตายคามือให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่ต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้ให้ได้ ก่อนจะกลายเป็นผู้ต้องหาไปอีกราย“ไม่จริง! ฉันไม่ได้ทำอย่างนั้น” เฉินอี้รีบปฏิเสธ“ฟังให้จบก่อนสิครับคุณเฉิน คุณยังจำได้ไหมว่าได้ฆ่าผมกับคุณฮอนเมื่อหกปีที่แล้ว จับคุณฮอนถ่วงน้ำจนต้องเสียลูกแฝดไปคนนึง จากนั้นก็ฆ่าผมตามไปอีกคน โชคดีที่ผมถูกผู้มีพระคุณมาเห็นเข้าและช่วยรักษาจนหายดี ส่วนคุณเฉินก็โชคดี

“เห็นแก่ตัวก็เพราะรักเฮียยังไงล่ะ ฮึก ก็เพราะผมรักเฮียมาก รักจนยอมตายแทนได้”“เฮียไม่สามารถรักคนอย่างนายได้อีกแล้ว ความผิดของนายมันเกินกว่าจะให้อภัยได้ ออกไปจากบ้านหลังนี้แล้วห้ามกลับมาอีก ไม่งั้นเฮียจะเป็นคนฆ่านายด้วยมือของเฮียเอง!” อาหยางตะโกนไล่อย่างเดือดดาล ไม่ใช่ไม่เสียใจแต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเฉินอี้ทำร้ายผู้มีพระคุณอย่างอาม่า ทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจที่เคยมีให้ จึงไม่อาจให้อยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไปได้อีกแล้ว“เฮีย อึก...ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะอยู่กับเฮียที่นี่” เฉินอี้ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าแล้วเดินเข่าไปกอดขาอาหยางไว้ หลั่งน้ำตาแสดงความน่าสงสาร หากทว่าอาหยางไม่แม้จะเสตาลงมองเลยสักนิด“แหม...ทำเป็นน้ำหูน้ำตา อย่าเพิ่งสิ้นฤทธิ์สิน้องเฉิน มาฟังเรื่องสนุก ๆ ต่ออีกสักนิดนะ เรื่องมันยังไม่จบเลย” ฮอนกล่าวด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท แสยะยิ้มเยาะเย้ยอย่างเป็นต่อ เดินตรงเข้ามาแล้วดึงร่างของเฉินอี้ให้ลุกขึ้น ง้างมือฟาดเข้าที่ใบหน้าสุดแรงเกิด แววตาฉายความคับแค้นใจออกมาอย่างแจ่มแจ้ง “นี่สำหรับลูกของฉันที่ตายไปเพราะฝีมือแก คนอย่างแกมันไม่ควรมีชีวิตต่อบนโลกใบนี้ ถึงตายไปก็เป็นวิญญาณที่ไม่มียมทูตตน

ช่วงหลายวันที่ผ่านมาฮอนปล่อยให้สองพ่อลูกมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันให้เต็มที่ เพราะเจ้าตัวยังมีความคิดที่จะพาลูกกลับไปเมืองไทย แต่ไม่มั่นใจว่าจะไปอยู่ถาวรหรือไปพักผ่อนชั่วคราว ป่านนี้ไม่รู้ว่าผู้เป็นพ่อจะเป็นอย่างไรบ้าง แม้จำฝังใจว่าท่านกับแม่เลี้ยงจะพาตนไปขายให้กับเสี่ย ทว่าด้วยความเป็นลูกก็อยากจะกลับไปกราบท่านสักครั้ง เพราะตอนนี้ตนไม่ได้เป็นคนสิ้นไร้ไม้ตอก สามารถที่จะเลี้ยงดูตัวเองได้แล้วเมื่อมีความคิดจะกลับบ้านเกิดเมืองนอนก็ไม่ลืมที่จะไปหาต้นกล้า ไปรับตัวมาอยู่ด้วยกันสักพักก่อนจะกลับเมืองไทยพร้อมกันตามคำสัญญา วันนี้ฮอนจึงเดินทางมาหาต้นกล้าที่คอนโดพร้อมกับรอยยิ้มแห่งสุขเพราะได้จัดการเรื่องทุกอย่างจนสำเร็จลุล่วงแล้ว และนี่คือภารกิจสุดท้ายก่อนกลับกดกริ่งแล้วยืนรอที่หน้าประตู วันนี้ไม่ได้โทรหาก่อนเหมือนทุกครั้งเพราะอยากจะเซอร์ไพรซ์เพื่อน แต่ยืนรอมานานนับนาทีแล้วก็ไม่มีวี่แววว่าคนข้างในจะเปิดประตูให้ ฮอนจึงตัดสินใจโทรหาต้นกล้าแต่ทว่าก็ไม่รับสาย รู้สึกได้ถึงความผิดปกติจึงส่งเสียงเรียกแต่ยังคงไม่มีการตอบรับจึงตัดสินใจพังประตูเข้าไป“ฮือ ๆ”“ต้นกล้า! เกิดอะไรขึ้น”เมื่อเห็นเพื่อนนั่งร้