All Chapters of HIS UNWANTED SLAVE : Chapter 21 - Chapter 30

Pagbalik namin sa mansion galing sa party, hindi ko na kinausap si Kael. Naiinis lang talaga ako sa ginawa niya. Napahiya niya ako sa harap ni Daniel dahil lang nakipag-usap ako sa isang tao. Assistant niya ako, hindi niya pag-aari.Pagkapasok namin sa mansion, dumiretso agad ako sa kusina para ayusin ang mga gamit na dinala namin.“Eliana.” tawag ni Kael mula sa likod ko, mababa ang boses niya.Narinig ko siya, pero hindi ako lumingon. Kinuha ko lang ang baso sa cabinet at nagpatuloy sa ginagawa ko na parang wala siya doon.“Eliana.” tawag ulit ni Kael, mas malapit na ngayon at halatang sinusundan ako.“May kailangan po kayo, Sir?” tanong ko kay Kael, diretso ang sagot kahit hindi ko siya tinitingnan at malamig ang tono ko.Tahimik siya sandali, parang naghahanap ng tamang sasabihin.“About earlier—” simula ni Kael, medyo nag-aalangan ang boses parang kabado na hindi ko maintindihan.“May trabaho po ako.” putol ko kay Kael, at tuluyan akong lumabas ng kusina para tapusin na ang usapa

Kinabukasan, hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang nangyari kagabi. Halos nagdikit na ang mga labi namin ni Kael. Isang hakbang na lang. Isang pulgada. Isang hinga na lang at baka..Kapag naaalala ko iyon, kusa akong napapahawak sa labi ko at napapailing. Nasa kusina pa rin ako, pero iba na ang init na nararamdaman ko. Hindi dahil sa kalan. Dahil sa alaala ng kamay niyang nakakulong sa counter, ng boses niyang bumubulong ng..Tell me to stop.Hindi ko alam kung bakit ganoon kabilis ang tibok ng puso ko. Mas lalong hindi ko alam kung bakit hindi ko siya itinulak palayo.Dapat itinulak ko siya. Boss ko siya. Ako ang kasambahay. Siya ang amo. May linya kaming parehong hindi dapat tawirin pero hindi ko ginawa at pumikit pa ako.Umiling ako nang malakas at binuhusan ng malamig na tubig ang mukha ko sa lababo para magising pero wala akong panahon para pag-isipan iyon nang matagal pero mas Lalo kong naalala noong gabing malapit na may mangyare sa amin.Ngayong araw ang unang araw ng culinary

Nanatili akong nakatayo sa harap ng training kitchen habang nakahawak si Liam sa balikat ko, tapik lang na mabilis. Hindi naman iyon big deal. Siguro gusto lang niyang i-congratulate kami sa naging training ngayong araw. Pagod kaming pareho at maayos naman ang naging teamwork namin."Good job today, partner," sabi ni Liam sa akin, nakangiti at medyo hingal pa."Thank you sa training today," sagot ko kay Liam, ngumiti rin ako."See you tomorrow, partner," sagot ni Liam sa akin, masigla pa rin kahit pawisan.Tumango ako at ngumiti pabalik. Inayos ko ang apron ko at akmang kukunin na ang bag ko nang mapalingon ako sa parking area. Nandoon ang itim na kotse na pamilyar na pamilyar sa akin. Nakaparada sa pinakadulo, pero bukas ang ilaw sa loob at mula sa kinatatayuan ko, kitang-kita ko ang malamig na titig ni Kael sa bintana ng driver's seat. Hindi siya lumabas, hindi siya kumaway. Nakatingin lang.Dahan-dahan niyang isinara ang pinto ng kotse nang may kalabog. Hindi malakas, pero sapat pa

Paglabas ko ng kwarto, handa na ako para sa culinary training. Nakasuot na ako ng white chef uniform na medyo maluwag pa sa akin kaya kailangan kong tiklupin nang kaunti ang manggas, nakatali nang maayos ang buhok ko sa isang low ponytail at hawak ko na ang bag na may lamang apron, hairnet, at notebook bumaba na ako dahil ayokong mahuli sa training.Habang bumababa ako ng hagdan, inaayos ko ang kwelyo ng uniform ko at pinipilit na pakalmahin ang kaba ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa training o dahil alam kong kasama ko siya buong biyahe.Pagdating ko sa lobby, natigilan ako nang makita si Kael na naghihintay sa tabi ng kotse. Naka-black polo shirt siya na fit sa katawan at dark pants, at naka-sunglasses na nakasabit sa collar ng shirt niya. Hawak niya ang susi ng kotse sa isang kamay at ang phone sa kabila, pero hindi siya nakatingin doon. Nakatingin siya sa direksyon ng hagdan, at halatang kanina pa siya naghihintay. Ang itim na kotse niya ay malinis, naka-park sa mismong harap ng

Mas naging maayos ang training namin ni Liam habang tumatagal ang araw. Kanina pa kami magkasama sa station, magkatulong sa paghihiwa, paghahalo, at paglilinis. Sanay na ako sa presensya niya, sa amoy ng pabango niyang mahina lang pero laging nandoon kapag lumalapit siya, at sa boses niyang kalmado kapag tinatawag akong partner.Pareho kaming abala sa paghahanda ng ingredients nang bigla akong mapaatras para kunin ang isang maliit na bowl na nasa likuran kong lamesa.Hindi ko napansin ang maliit na talsik ng tubig at mantika sa sahig na kanina pa pala nandoon at kumikinang sa ilaw."Ah—!" sigaw ko sa kanya habang biglang dumulas ang paa ko at nawalan ako ng balanse. Pakiramdam ko ay biglang umikot ang paligid at hindi ko na alam kung saan ako kakapit.Bago pa ako tuluyang bumagsak at tumama ang likod ko sa sahig, mabilis akong hinawakan ni Liam sa baywang nang mahigpit, buong buo, parang ayaw niya talaga akong masaktan. Napahawak ako sa balikat niya nang malakas para kumapit, at ang m