All Chapters of HIS UNWANTED SLAVE : Chapter 31 - Chapter 40

Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa loob ng training kitchen nang bitawan ni Kael ang mga salitang iyon. Ang kaninang maingay na kalabog ng mga kawali, ang mahihinang tawanan ng ibang trainees, at ang tunog ng gripo ay sabay-sabay na nawala na parang may pinindot na mute button sa buong paligid.Napatigil si Liam at dahan-dahang ibinaba ang kamay niya mula sa braso ko na may hawak pa sa maliit kong sugat. Ramdam ko ang biglang pag-igting ng balikat niya at ang pag-atras niya nang bahagya, habang si Kael naman ay hindi inaalis ang malamig at matalim niyang tingin sa aming dalawa. Hindi siya sumisigaw at hindi siya nagtataas ng boses, pero mas nakakatakot ang malamig niyang boses kaysa sa kahit anong galit na sigaw na narinig ko sa kitchen na ito.Pilit kong inayos ang sarili ko kahit nanginginig pa ang tuhod ko dahil sa pagkadulas kanina at sa kaba na nararamdaman ko ngayon. "Siya lang po ang tumulong sa akin. Nadulas lang talaga ako sa tubig, walasiyang ginawang masama," pali

Mula sa pintuan nang matigilan ako at halos sabay kaming napahinto ni Liam sa ginagawa namin. Dahan-dahan akong napalingon at nakita ko si Kael na nakatayo roon sa may pintuan, nakasandal sa hamba, nakapamulsa ang isang kamay, at nakatitig sa amin ni Liam habang hawak pa rin ni Liam ang kutsara na sabay naming inabot kanina na halos magkadikit na ang mga kamay namin at sobrang lapit ng mukha namin sa isa't isa. "Sir?" tawag ko sa kanya habang nagtataka at bahagya akong napaatras para lumikha ng distansya dahil bigla akong kinabahan sa tingin niya. Hindi agad sumagot si Kael at sa halip ay pumasok siya sa kitchen nang dahan-dahan, mabagal ang bawat hakbang, at tahimik na inilapag ang phone niya sa counter na parang wala lang siyang nakita pero ramdam na ramdam ko ang bigat at talim ng tingin niya sa aming dalawa. "Continue," sabi ni Kael sa amin habang malamig ang boses niya pero may diin at may bahid ng inis na hindi ko maintindihan kung saan nanggaling. Napatingin ako kay Li

Pagdating namin sa mansion ay nauna nang bumaba si Kael sa sasakyan at hindi man lang niya ako hinintay. Malakas ang pagsara niya ng pinto at diretso siyang pumasok sa bahay na parang hindi niya ako kasama at parang wala siyang pakialam kung nakasunod ako o hindi. Sumunod ako ilang segundo ang lumipas, dala ang training bag ko at mga gamit na kailangan kong ayusin. Medyo mabigat ang bag at mas mabigat pa ang pakiramdam ko dahil sa nangyari sa hallway kanina sa training center. Hindi ko pa rin makalimutan yung tingin niya sa akin na parang kasalanan ko ang lahat.Pagpasok ko sa living room ay nakita ko siyang nakaupo sa sofa habang hawak ang phone niya. Tahimik siya pero halatang hindi maganda ang mood niya simula nang dumating yung tawag na iyon kanina. Nakakunot ang noo niya, madilim ang mukha, at ilang beses niyang binabasa ang screen bago tuluyang ibaba ang phone nang padabog sa center table na parang problemado siya sa kausap niya kanina at sa akin niya ibubuhos.“Eliana,” tawag

Hindi ko agad maalis sa isip ko ang message habang pauwi ako sa mansion.'Stay away from the competition, Eliana, if you want to stay safe.'Paulit-ulit ko yung binasa sa jeep habang nanginginig yung kamay ko at pinagpapawisan kahit naka-aircon. Hindi ko alam kung sino ang nagpadala noon. Hindi ko alam kung kaklase ko ba, kalaban sa competition, o may ibang may ayaw sa akin dahil sa koneksyon ko kay Kael pero isang bagay ang sigurado. Ayaw kong sabihin kay Kael.Hindi dahil ayokong magtiwala sa kanya. Ayaw ko lang dagdagan ang problema niya, lalo na at alam kong marami na siyang iniisip sa kumpanya at sa akin pa. Ayoko ring isipin niya na nag-iinarte lang ako at ginagawa kong big deal ang isang text.Pagdating ko sa mansion ay agad kong itinago ang phone ko sa loob ng bag at huminga nang malalim bago pumasok. Inayos ko yung buhok ko at pinilit kong maging normal ang mukha.Pagpasok ko sa living room ay nakita ko si Kael na nakaupo sa sofa, nakasuot pa rin ng black shirt at may hawak n

Nanatili akong nakatingin kay Kael habang pilit kong pinapakalma ang sarili ko at pinipigilan ang panginginig ng kamay ko na hawak-hawak pa rin ang gilid ng counter.Hindi siya agad umalis at nanatili siyang nakatayo sa harap ko na para bang may gusto pa siyang sabihin. Kita ko ang paggalaw ng panga niya at ang paghigpit ng kamao niya, na para bang pinipigilan niya ang sarili niyang lapitan ako.“I’ll give you some space,” sabi niya sa wakas bago tuluyang lumabas ng kitchen na mabigat ang hakbang at hindi na lumingon.Nang mawala siya sa paningin ko, saka ako napahawak sa dibdib ko at napasandal sa counter dahil pakiramdam ko ay bibigay na ang tuhod ko. Hindi ko alam kung alin ang mas kinatatakutan ko. Ang ang mga mensaheng patuloy na natatanggap ko na parang may mata na nakabantay sa akin.Pinilit kong huminga nang malalim at ibinalik ang tingin sa niluluto ko na halos masunog na. Agad kong pinatay ang apoy at nanginginig na inayos ang mga kalat sa lababo.“Ang bilis mong ma-attach,”