บททั้งหมดของ พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ: บทที่ 21 - บทที่ 30

วันที่ยี่สิบสาม เกือบจูบครั้งที่สอง-----------------------------------------“พี่ธาม ถ้าพี่ขยับป้ายอีกห้าเซนต์ พริมจะเอาเทปกาวแปะพี่ไว้กับผนังจริง ๆ นะ”ฉันยืนเท้าเอวมองคนตรงหน้าธามเงยจากตลับเมตร“เมื่อเช้าพริมบอกว่าขยับได้”“เมื่อเช้าพูดสามเซนต์”“สองเซนต์เอง”“สองเซนต์ก็เซนต์ค่ะ”“คนทั่วไปมองไม่ออก”“แต่พริมมองออก”“เพราะพริมเป็นคนทำ”“ถูกต้องค่ะ เพราะฉะนั้นเชื่อคนทำ”ธามมองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปบอกช่างให้ใช้ตำแหน่งเดิมฉันยิ้มอย่างผู้ชนะ“ดีมาก”“สั่งเก่ง”“กับบางคนต้องสั่งค่ะ พูดดี ๆ ไม่ฟัง”“ใครกันแน่”ฉันกำลังจะสวนกลับ แต่ช่างสองคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ หลุดหัวเราะเสียก่อนนี่คือสภาพของเราหลังทำงานด้วยกันต่อเนื่องหลายวันเถียงกันเรื่องระยะ เรื่องสี เรื่องวัสดุ เรื่องว่าป้ายควรสูงเท่าไรแต่แปลกตรงที่งานกลับเดินเร็วขึ้นฉันเริ่มรู้ว่าถ้าธามขมวดคิ้วแบบไหนคือไม่เห็นด้วยจริง แบบไหนคือกำลังคิด ส่วนเขาก็ดูจะรู้แล้วว่าถ้าฉันพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แปลว่ากำลังจะโมโห ไม่ใช่ตื่นเต้นวันที่ยี่สิบสามของข้อตกลงสามสิบวันจึงผ่านมาตั้งแต่เช้าด้วยงานล้วน ๆแทบไม่มีเวลาจีบถ้านับจริง ๆ สิ่งหวานที่สุดที

บทที่ 24 ประโยคที่ได้ยินไม่ครบ--------------------------------------------วันที่ยี่สิบหก ฉันไม่ได้ส่งกาแฟให้ธามอีกวันที่ยี่สิบเจ็ดก็เหมือนกันไม่มีใครตายบริษัทเขายังเปิดโลกยังหมุนและฉันก็เพิ่งค้นพบว่าตัวเองสามารถผ่านหนึ่งวันโดยไม่ส่งข้อความไปถามผู้ชายข้างบ้านว่า กินข้าวหรือยังคะ ได้จริง ๆถือเป็นพัฒนาการที่ดีมินบอกว่าอย่างน้อยฉันก็เริ่มกลับมาเป็นมนุษย์ปกติฉันตอบไปว่ากูปกติมาตลอดมันส่งสติกเกอร์หัวเราะมาแปดตัว เพื่อนดี ๆ มีไว้ทำลายความมั่นใจจริง ๆช่วงสองวันนี้ฉันยุ่งกับโปรเจกต์พื้นที่สร้างสรรค์จนแทบไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่นอยู่แล้ว งานเข้าสู่ช่วงเก็บรายละเอียด ทุกอย่างต้องวิ่งพร้อมกัน ทั้งไฟล์สำหรับผลิต ป้ายจริง สีผนัง ตำแหน่งติดตั้ง และงานเปิดตัวที่ลูกค้าเพิ่งขอเพิ่มเข้ามาอีกชุดธามกับฉันยังเจอกันทุกวันคุยกันทุกวันด้วย แต่คุยเฉพาะเรื่องงานเขาเหมือนพยายามหาเรื่องถามอย่างอื่นบ้าง“เมื่อคืนกลับกี่โมง”“สี่ทุ่มค่ะ”“กินข้าวไหม”“กินแล้วค่ะ”“แม่บอกว่าพริมกลับดึก”“ค่ะ”จบถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงต่อว่า ถามละเอียดขนาดนี้สมัครเป็นแฟนเลยไหมคะตอนนี้ไม่พูดแล้วฉันไม่ได้ต้องการลงโทษเข

บทที่ 26 วันที่ไม่มีพริมกวน------------------------------------เช้าวันแรกหลังพริมประกาศเลิกจีบ ธามตื่นตอนหกโมงครึ่งตามปกติอาบน้ำแต่งตัวลงมาชงกาแฟแล้วเปิดประตูหน้าบ้านตอนเจ็ดโมงสี่สิบเหมือนทุกวัน ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตูพักหนึ่ง ก่อนก้มมองลูกบิดอย่างไม่รู้ตัวว่างเปล่าแน่นอนว่าต้องว่างเมื่อวานพริมบอกชัดแล้วว่าเลิกจีบธามปิดประตู เดินกลับเข้าครัว แล้วเทกาแฟที่ชงเองลงแก้วจิบหนึ่งคำขมกว่าที่เคยเขามองแก้วในมือสูตรเดิมเมล็ดกาแฟเดิมเครื่องชงเครื่องเดิมไม่มีเหตุผลที่จะขมกว่าเมื่อวานโทรศัพท์บนโต๊ะสั่นธามหยิบขึ้นมาทันทีข้อความจากเกดสิบโมงประชุมออนไลน์กับลูกค้านะคะเขามองอยู่สองวินาที ก่อนตอบครับแล้วเปิดหน้ารวมแชตชื่อพริมอยู่เกือบบนสุดข้อความล่าสุดยังเป็นเรื่องงานเมื่อวานไม่มีอะไรต่อจากนั้นธามกดเข้าไปเลื่อนขึ้นนิดหนึ่งกินข้าวหรือยังคะพรุ่งนี้พริมส่งกาแฟให้นะถึงบ้านแล้วบอกด้วยค่ะ จะได้รู้ว่าคนที่พริมจีบยังไม่หายพี่ธาม วันนี้หน้าตาดีผิดปกติ ไปทำอะไรมาข้อความพวกนั้นเมื่อก่อนเยอะจนเขาเคยคิดว่าพริมว่างเกินไปวันนี้ไม่มีสักข้อความ เขากดปิดหน้าจอ ควรจะ

คนไม่จีบแล้ว สวยขึ้นหรือเปล่า* * * ---------------------------* * *หลังเลิกจีบธามได้หนึ่งสัปดาห์ ฉันค้นพบว่าตัวเองมีเวลาว่างเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจเวลาที่เคยใช้เลือกกาแฟให้เขา คิดข้อความกวนประสาท หาเหตุเดินผ่านบ้านข้าง ๆหรือส่งแชตไปถามว่า วันนี้คิดถึงพริมหรือยังคะพอเอาทั้งหมดกลับคืนมา ชีวิตฉันเหมือนมีวันละยี่สิบหกชั่วโมง“สรุปที่ผ่านมามึงเอาเวลาทำงานไปจีบผู้ชายหมด?”มินถามฉันกำลังนั่งเลือกตัวอย่างโลโก้บนพื้นห้องที่เพิ่งเช่าไว้ทำสตูดิโอ“ไม่หมด แค่บางส่วน”“บางส่วนของมึงนี่น่าจะสี่สิบเปอร์เซ็นต์”“เว่อร์”“แล้วนี่อะไร”มันยกกล่องกระดาษที่เขียนว่า ของตกแต่ง ขึ้น“เมื่อก่อนบอกไม่มีเวลาจัดสตูดิโอ ตอนนี้ซื้อโคมไฟ ต้นไม้ ชั้นหนังสือครบ”ฉันแย่งกล่องกลับมา“เรียกว่าจัดลำดับชีวิตใหม่ค่ะ”“เรียกว่าอกหักแล้วขยัน”“ไม่ได้อกหัก”“อือ”น้ำเสียงมันเหมือนธามตอนจับได้ว่าฉันโกหกไม่มีผิด ฉันเลยโยนหมอนใส่ช่วงนี้ฉันยุ่งจริง ๆ หลังโปรเจกต์พื้นที่สร้างสรรค์เริ่มเข้าที่ ฉันเอาผลงานบางส่วนที่เปิดเผยได้มาจัดพอร์ตใหม่ จากนั้นก็มี ลูกค้าติดต่อเข้ามาเพิ่มสองรายยังไม่ใช่งานใหญ่ แต่พอรวมกับงานเดิม รายได้เริ่

บทที่ 30 ถึงบ้านหรือยัง* * * ------------------* * *ฉันตอบผู้ชายในรถไปว่า“เก้าโมงค่ะ”“ได้ครับ เดี๋ยวผมทักมาก่อนออก”“โอเคค่ะ ขอบคุณนะคะ”กระจกรถปิด รถเคลื่อนออกไป ฉันหันกลับมาเจอธามยังยืนอยู่ที่เดิม ถุงขยะในมือด้วยฉันเกือบถามว่า ถังขยะอยู่ทางนั้นไม่ใช่เหรอคะ แต่คิดอีกที ปล่อยเขาเถอะเมื่อคืนต้นไม้หิวน้ำ คืนนี้ถังขยะอาจอยากออกมาเดินเล่น“ฝันดีค่ะพี่ธาม”ฉันบอกแล้วเดินเข้าบ้าน เขาไม่ได้ตอบทันที จนฉันเกือบถึงประตูถึงได้ยินเสียงตามหลัง“พรุ่งนี้ไปไหน”ฉันหันกลับ“ทำงานค่ะ”“ไซต์ไหน”“งานอีเวนต์ที่คุยไว้”“เลิกกี่โมง”ฉันหัวเราะนิดหนึ่ง“ยังไม่รู้ค่ะ”สีหน้าธามไม่ค่อยพอใจคำตอบ แต่ฉันไม่คิดจะขยายความ“ไปก่อนนะคะ”คราวนี้เข้าบ้านจริง ๆ สิบนาทีต่อมา โทรศัพท์สั่น ฉันที่กำลังล้างหน้าเหลือบมองหน้าจอพี่ธามล็อกประตูหรือยังฉันมองข้อความอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบแล้วค่ะคิดว่าจบ ไม่จบหน้าต่างหลังบ้านล่ะฉันเช็ดหน้าล็อกแล้วค่ะเงียบไปสองนาทีพรุ่งนี้กลับเอง?ฉันหลุดหัวเราะ คนที่ยืนฟังอยู่หน้าบ้านเมื่อกี้ยังถามอีกน่าจะมีคนมาส่งค่ะข้อความขึ้นว่าอ่านทันที แล้วไม่มีอะไรต่อฉันวางโทรศัพท์ลง ไม่ได้ค