บททั้งหมดของ พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ: บทที่ 41 - บทที่ 50

41 สองแม่รู้แล้ว โลกสงบไม่ได้อีกต่อไปฉันรู้ว่าตัวเองกำลังซวยตอนแม่พูดว่า“เข้าบ้านก่อน”น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่พอเป็นแม่ ทุกคนรู้ว่าประโยคธรรมดาสามคำสามารถมีแรงกดดันเท่าหมายเรียกของศาลได้ฉันหันไปมองธามเขายังยืนถือถุงอาหารอยู่หน้าบ้าน สีหน้าสงบอย่างคนที่ไม่ได้กำลังถูกผู้ใหญ่สองบ้านจับได้ว่าออกมาจากบ้านผู้หญิงตอนเช้าน่าหมั่นไส้มาก“แม่คะ มันไม่มีอะไรจริง ๆ”“แม่ยังไม่ได้ถาม”“แต่หน้าทุกคนถามไปแล้วค่ะ”ป้านวลหลุดหัวเราะแม่ฉันหันไปมอง“เข้ามาคุยกันก่อนดีกว่า”ห้านาทีต่อมา ฉันกับธามนั่งเรียงกันอยู่บนโซฟาแม่ฉันนั่งฝั่งตรงข้ามป้านวลนั่งข้าง ๆลุงธีร์ที่เพิ่งเดินลงมาจากบ้านธามก็ถูกเรียกมาสมทบด้วยดีมากครบองค์ประชุมฉันกระซิบ“พี่ธาม”“อือ”“นี่ใกล้เคียงประชุมผู้ถือหุ้นแล้วนะ”มุมปากเขาขยับแม่ฉันมองมา“มีอะไรจะคุยกันสองคนอีกไหม”“ไม่มีค่ะ”ฉันนั่งตัวตรงทันทีป้านวลมองธามก่อน“เช้านี้ไปทำอะไรบ้านพริม”“เอาอาหารมาให้ครับ”“แค่นั้น?”“ครับ”ฉันรีบพยักหน้า“แค่นั้นจริง ๆ ค่ะ”แม่ฉันมองหน้าฉัน“แล้วเมื่อคืน?”ฉันสำลักน้ำลายตัวเอง“เมื่อคืนอะไรคะ”“กลับกี่โมง”“ประมาณสี่ทุ่มค่ะ”“กับธาม?”

43 เรื่องสำคัญที่พี่รู้เป็นคนสุดท้าย“พริมจะไปต่างประเทศหนึ่งปีเหรอลูก”ช้อนในมือฉันหยุดกลางอากาศแม่ถามขึ้นระหว่างมื้อเย็นธรรมดามาก ธรรมดาจนถ้าไม่ได้มีธาม ป้านวล และลุงธีร์นั่งอยู่ด้วย ฉันคงตอบไปแล้วว่า “ยังไม่รู้ค่ะ”แต่ตอนนี้ฉันเงยหน้าขึ้นช้า ๆสายตาแรกที่เจอไม่ใช่แม่เป็นธามเขานั่งฝั่งตรงข้าม สีหน้าไม่เปลี่ยนมากนัก มีเพียงมือที่กำลังจะยกแก้วน้ำหยุดอยู่ตรงนั้นโอเคงานเข้าแล้ว“แม่รู้ได้ไงคะ”ฉันถามแม่ทำหน้าประหลาดใจ“ก็เมื่อวานลูกคุยโทรศัพท์กับมินเรื่องเอกสารอยู่ในครัว แม่ได้ยิน”ฉันหลับตาดีมากบ้านนี้ผนังบางกว่าที่คิดป้านวลหันมาทางฉันทันที“ไปไหนลูก”“ยังไม่ได้ไปค่ะป้า”ฉันรีบตอบ“แค่มีข้อเสนอเข้ามา”“ประเทศไหน”ลุงธีร์ถามฉันบอกชื่อประเทศไปแม่พยักหน้าเหมือนรู้อยู่แล้ว“โครงการหนึ่งปีใช่ไหม”ฉันหันขวับ“แม่รู้ละเอียดกว่าที่พริมคิดอีกนะ”“ก็ลูกพูดเสียงดัง”“พริมจะติดแผ่นซับเสียงในครัวแล้วค่ะ”ป้านวลหัวเราะเบา ๆมีคนเดียวที่ไม่หัวเราะฉันเหลือบมองธามเขากำลังวางแก้วน้ำลงช้า ๆไม่ถามอะไรยิ่งไม่ถามยิ่งน่ากลัวฉันเลยก้มกินข้าวต่อแบบทำเป็นไม่มีอะไรไม่สำเร็จแม่พูดอีก“ถ้าเป็นโอ

“พี่ไม่ได้อยากให้ไป”ประโยคแรกของธามทำฉันนิ่งไปทันทีเมื่อคืนคนเดียวกันเพิ่งบอก “งั้นไป” ง่าย ๆ จนฉันกลับบ้านพร้อมความหงุดหงิดแต่วันนี้ เขากลับเรียกฉันมาคุยที่โต๊ะในสวน แล้วพูดสิ่งที่ฉันอยากได้ยินออกมาตรง ๆฉันมองหน้าเขา“แล้วทำไมเมื่อคืนไม่พูด”“เพราะพี่กลัวว่าถ้าพูด พริมจะเอามันไปเป็นเหตุผลให้อยู่”“พริมบอกแล้วว่าอยากไป”“พี่รู้”“งั้นพี่ก็น่าจะรู้ว่าพริมไม่เปลี่ยนใจง่าย ๆ”“รู้”ธามหยุดนิดหนึ่ง“แต่ถ้าพี่พูดว่าอย่าไป พริมจะเอาไปคิดไหม”ฉันเงียบเพราะคิดแน่เขาพยักหน้าเหมือนเห็นคำตอบแล้ว“พี่ไม่อยากให้วันหนึ่งพริมกลับมาคิดว่า ถ้าวันนั้นไม่มีพี่รั้งไว้ ชีวิตอาจไปได้อีกทาง”“แล้วถ้าพริมไม่เสียดายล่ะ”“ก็ดี”“แต่พี่ไม่รู้”“ใช่”ฉันมองเขา“งั้นพี่ก็ตัดสินใจแทนพริมอีกหรือเปล่า”คราวนี้ธามเงียบฉันไม่ได้ถามเพื่อเอาชนะ มันเป็นสิ่งที่สงสัยจริง ๆ หลังจากเพิ่งคุยกันเรื่องนี้ไปไม่กี่วันเขาก้มมองแก้วน้ำ“ถ้าพี่บอกว่าพริมต้องไป นั่นคือตัดสินใจแทน”“แล้วที่บอกงั้นไป?”“พี่ฟังคำตอบพริม”เขาเงยหน้าขึ้น“พริมบอกว่าอยากไป พี่เลยไม่คิดว่าความรู้สึกของพี่ควรหนักกว่าความต้องการของพริม”ฉันนิ่งไป“พี่

คืนสุดท้ายก่อนเดินทาง ฉันนอนไม่หลับกระเป๋าสองใบถูกปิดเรียบร้อย วางพิงผนังข้างประตูห้อง เอกสารทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าถือ พาสปอร์ตเช็กแล้วสามรอบ แม่เดินขึ้นมาถามอีกสองรอบว่าลืมอะไรไหมฉันตอบว่าไม่มีแต่พอไฟในบ้านดับเกือบหมด ฉันกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างค้างอยู่เต็มไปหมดสุดท้ายเลยเดินลงมาข้างล่างแม่หลับแล้ว บ้านเงียบ ฉันเปิดประตูหลังออกไปในสวนอากาศกลางคืนเย็นกว่าปกติเล็กน้อยรั้วเตี้ยระหว่างบ้านสองหลังยังอยู่ตรงเดิมสีตรงขอบลอกไปนิดหนึ่งเพราะโดนแดดโดนฝนมาหลายปี เสาต้นหนึ่งยังมีรอยขีดที่ฉันเคยเอาดินสอวัดความสูงตัวเองตอนเด็กฉันเดินเข้าไปแตะมันตอนนั้นฉันเตี้ยกว่ารั้วตั้งเยอะแต่ก็ยังปีนเคยเกี่ยวชายกระโปรงนักเรียนเคยทำรองเท้าแตะตกอีกฝั่งเคยปีนไปขอยืมหนังสือ แล้วอยู่กินข้าวบ้านเขาจนแม่ต้องมาตามป้านวลเคยบอกว่า ถ้าจะมาบ่อยขนาดนี้ วันหลังเปิดประตูหน้ามาก็ได้แต่ฉันชอบปีนรู้สึกว่ามันเร็วกว่าหรือจริง ๆ แค่อยากทำตัววุ่นวายใส่พี่ชายบ้านข้าง ๆ ก็ไม่รู้ฉันวางแขนบนรั้วบ้านธามยังเปิดไฟห้องทำงานอยู่พรุ่งนี้เช้าเขาจะไปส่งฉันที่สนามบินทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้วเหลือแค่สิ่งเดียวที่ยังไม่เรีย

การมีแฟนอยู่คนละประเทศทำให้ฉันค้นพบเรื่องหนึ่งภายในสัปดาห์แรกความรักไม่แพ้ระยะทางหรอกแต่มันอาจแพ้เขตเวลาได้“พี่ธาม”“อือ”“พี่รู้ไหมว่าตอนนี้ที่นี่กี่โมง”คนในหน้าจอเงียบไปนิดหนึ่ง“ห้าทุ่ม?”ฉันหันกล้องไปที่หน้าต่างข้างนอกยังสว่าง“ห้าโมงเย็นค่ะ”“อ้าว”“นี่พี่โทรมาถามว่าทำไมยังไม่นอนเมื่อกี้”ธามก้มมองโทรศัพท์ตัวเองเหมือนมันเป็นฝ่ายผิด“จำสลับ”“เราเป็นแฟนกันมาสิบวัน พี่จำเวลาประเทศแฟนไม่ได้แล้ว?”“ช่วงนี้ประชุมเยอะ”“หักคะแนนค่ะ”“เป็นแฟนแล้วยังมีคะแนนอีก?”“ระบบนี้อยู่ตลอดชีพค่ะ”ธามถอนหายใจฉันหัวเราะแล้ววางโทรศัพท์พิงแก้วน้ำ สิบวันแรกเราวิดีโอคอลเกือบทุกวัน หลังจากนั้นความจริงก็เริ่มเข้ามาวันที่ฉันว่าง เขาประชุมวันที่เขากลับบ้านเร็ว ฉันต้องไปดูงานบางคืนฉันเปิดกล้องทิ้งไว้ระหว่างทำงาน ส่วนธามนั่งดูแบบของตัวเองเงียบ ๆแทบไม่ได้คุยกันแต่ก็ยังเปิดไว้จนคืนหนึ่งฉันเงยหน้าจากจอคอมแล้วเห็นเขาหลับคาโต๊ะ“พี่ธาม”เงียบ“พี่ธาม”ยังเงียบฉันแคปภาพทันทีเช้าวันต่อมาส่งให้พร้อมข้อความสถาปนิกชื่อดังหลับน้ำลายไหลค่ะเขาตอบกลับมาสามคำลบ เดี๋ยว นี้แน่นอนว่าฉันไม่ลบเดือนที่สอง ธามพยา