All Chapters of พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 32 ไม่ได้จีบ...แต่ขอเริ่มใหม่ได้ไหม“ถ้าพี่กำลังจีบพริม บอกไว้ก่อนว่าคะแนนติดลบค่ะ”ฉันพูดจบก็เปิดเมนูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นธามยังนั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เงียบจนฉันต้องเหลือบตามอง“ทำไมคะ”“คะแนนติดลบเท่าไหร่”ฉันเกือบหลุดหัวเราะ ประเด็นที่ควรถามคือ ใครบอกว่าพี่จีบแต่เขาดันสนใจคะแนน“ประมาณลบสิบ”“เยอะไป”“ขนมผิดหนึ่ง สติกเกอร์ผิดหนึ่ง ชวนกินข้าวเหมือนเรียกประชุมอีกสาม ที่เหลือหักจากประวัติเดิมค่ะ”“ประวัติเดิมเกี่ยวอะไร”ฉันปิดเมนูลง“เกี่ยวสิคะ คนสมัครมีประวัติ พริมก็ต้องตรวจ”“พี่ยังไม่ได้สมัคร”คราวนี้ฉันเงียบธามเองก็คงเพิ่งรู้ว่าพูดอะไร เพราะมือที่วางบนโต๊ะหยุดไปนิดหนึ่งฉันพยักหน้าช้า ๆ“โอเคค่ะ”แล้วเปิดเมนูอีกครั้ง ไม่แซวต่อ ไม่ถามว่าแล้วสิ่งที่เขาทำช่วงนี้เรียกว่าอะไร รู้สึกได้เลยว่าคนฝั่งตรงข้ามเริ่มไม่สบายใจกับคำว่า โอเคค่ะ ของฉันแต่ฉันเหนื่อยจะช่วยเขาต่อบทแล้วจริง ๆพนักงานเดินมารับออร์เดอร์เราสั่งอาหารตามปกติหลังจากนั้นบทสนทนาก็เลี้ยวไปเรื่องงาน สตูดิโอของฉันกำลังจะรับคนช่วยประจำเพิ่มหนึ่งตำแหน่ง ธามถามเรื่องค่าเช่า เรื่องงบ และลูกค้าที่ติดต่อเข้ามาใหม่เขาฟ

บทที่ 34 วันที่พี่ชายเป็นไข้ฉันรู้ว่าธามไม่สบายเพราะตอนสิบโมงเช้า ป้านวลส่งข้อความมาถามว่าพริม วันนี้ต้องเจอธามที่ไซต์ไหมลูกฉันกำลังตอบอีเมลลูกค้าอยู่ จึงพิมพ์กลับไปสั้น ๆไม่น่าค่ะ วันนี้ทีมสถาปัตย์ไม่ได้เข้า มีอะไรหรือเปล่าคะข้อความอ่านทันทีมันเป็นไข้นิ้วฉันหยุดเหนือคีย์บอร์ดไม่ถึงห้าวินาที ข้อความต่อมาก็มาถึงเมื่อคืนกลับดึก ป้าก็นึกว่าเช้านี้ออกไปทำงานแล้ว พอขึ้นไปดูเห็นนอนอยู่ในห้องทำงาน ตัวร้อนจี๋ ยังดื้อจะเปิดคอมอีกฉันขมวดคิ้ว ไม่แปลกคนที่ปวดหัวยังประชุมต่อได้ตั้งหลายชั่วโมง แค่เป็นไข้คงคิดว่าร่างกายตัวเองมีปุ่มปิดอาการกินยาหรือยังคะกินแล้ว ป้าให้หมอมาดูแล้ว ไข้สูงเพราะพักผ่อนน้อย ไม่มีอะไรน่าห่วง แต่ไม่ยอมนอนดี ๆฉันถอนหายใจพิมพ์คำว่า เดี๋ยวพริมไปดู ไปแล้ว ก่อนลบทิ้งเราไม่ได้เป็นอะไรกันช่วงนี้เขาพยายามเข้าหาฉันก็จริง แต่ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำเพราะอะไรแล้วถ้าฉันรีบวิ่งไปทันทีที่รู้ว่าเขาป่วย มันก็เหมือนตัวเองกลับไปอยู่จุดเดิมอีกฉันจึงตอบแค่ให้พี่ธามพักเยอะ ๆ นะคะป้า ถ้ามีอะไรให้พริมช่วยบอกได้เลยค่ะจากนั้นวางโทรศัพท์ตั้งใจทำงาน ได้ประมาณเจ็ดนาทีฉันเปิดแช

“พี่เคยชอบพริมไหม”ฉันถามไปแล้ว เอาคืนไม่ได้ด้วยธามยังนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าเหมือนคนป่วยที่เพิ่งถูกถามข้อสอบข้อสุดท้ายโดยไม่ได้อ่านหนังสือมาส่วนฉันยืนถือรูปเก่าอยู่ตรงหน้าเขาเงียบกันอยู่นานจนฉันเริ่มอยากเอารูปมาปิดหน้าตัวเองสุดท้ายฉันเป็นฝ่ายพูด“ถ้าไม่เคยก็บอกว่าไม่เคยค่ะ”ธามมองฉัน“พริมอยากให้พี่ตอบว่าไม่เคย?”“ไม่อยากค่ะ”หลุดปากออกไปเร็วมาก ฉันกัดลิ้นแทบไม่ทันธามเลิกคิ้ว แม้เป็นไข้ยังมีแรงทำหน้าแบบนี้อีก“พริมหมายถึง ถ้าความจริงคือไม่เคย ก็พูดมา”“แล้วถ้าเคยล่ะ”ฉันนิ่ง หัวใจเหมือนสะดุดไปหนึ่งจังหวะ“ก็...พูดว่าเคย”“ง่าย?”“ง่ายสิคะ มีแค่สองคำตอบเอง”“สำหรับพริมอาจง่าย”“พี่ธาม”ฉันวางรูปลงบนโต๊ะ“อย่าทำเหมือนกำลังพรีเซนต์โครงการร้อยล้านได้ไหม แค่เคยชอบหรือไม่เคยชอบ”ธามถอนหายใจ ก่อนพูดออกมาช้า ๆ“เคย”ฉันไม่ขยับ ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าหายใจอยู่หรือเปล่า“อะไรนะ”“ได้ยินแล้ว”“อยากฟังอีกรอบ”“พริม”“คนถามมีสิทธิ์ขอทวนค่ะ”ธามยกมือกดขมับ“เคยชอบ”ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ทันที ขาอ่อนแบบไม่มีศักดิ์ศรีเลย“เมื่อไหร่”เขามองหน้า“นานแล้ว”“นานแค่ไหน”“ก่อนพี่ไป”ฉันคำนวณเร็ว ๆ ก่อนเขาไปต่าง

บทที่ 38 เดตแรกที่ยังไม่ใช่เดต“เย็นนี้ว่างไหม”ข้อความจากธามเข้ามาตอนสี่โมงสิบเจ็ด ฉันกำลังนั่งแก้เลย์เอาต์อยู่ที่สตูดิโอ เลยตอบโดยไม่คิดมากว่างหลังหกโมงค่ะ ทำไมคะสามจุดขึ้นแทบจะทันทีไปกินข้าวกันฉันมองหน้าจอหลังเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนที่เราคุยกันเรื่องพ่อ เรื่องเจ็ดปี เรื่องความขี้ขลาดของเขา และเรื่องสิทธิ์ตัดสินใจชีวิตตัวเอง ฉันยังไม่แน่ใจเลยว่าความสัมพันธ์ตอนนี้ควรเรียกว่าอะไรเลยพิมพ์กลับไปในฐานะไหนคะเงียบไปพักหนึ่ง ฉันยิ้มมุมปาก คุ้นมากแต่ครั้งนี้สามจุดกลับขึ้นไม่นานไม่ใช่พี่ชายฉันหยุดยิ้มทันที อ่านอีกรอบไม่ใช่พี่ชายโอเคสี่คำทำไมแรงขนาดนี้ฉันพยายามทำตัวเป็นคนปกติงั้นกี่โมงคะหกครึ่งพี่ไปรับนิ้วฉันค้าง ก่อนพิมพ์ถามก่อนหรือยังว่าพริมอยากให้ไปรับไหมสามจุดขึ้นอยากให้พี่ไปรับไหมฉันหลุดหัวเราะเรียนรู้ไวเหมือนกันค่ะเขาตอบเพียงโอเคแล้วหายไปส่วนฉันนั่งมองโทรศัพท์อยู่สิบวินาที ก่อนหันไปเจอมินที่เพิ่งเดินเข้ามาพอดี“อะไร”มันถาม“ทำหน้าตาเหมือนเพิ่งถูกหวย”“ไม่ได้ถูกหวย”“งั้นใครทักมา”ฉันยื่นโทรศัพท์ให้มินอ่านจากนั้นเงยหน้าช้า ๆ“ไม่ใช่พี่ชาย?”“อือ”“โอ้โห”“อย่

บทที่ 40 จูบแล้วก็ยังไม่ใช่แฟนเช้าวันถัดมา ฉันตื่นเพราะโทรศัพท์สั่นตอนเจ็ดโมงสิบสองชื่อธามขึ้นหน้าจอฉันนอนมองอยู่สามวินาทีเมื่อคืนเราจูบกันจูบจริงไม่มีฝน ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีใครถอยแล้วเขายังพูดเรื่องสินบนอีกคิดถึงตรงนั้น ฉันก็เอาหมอนปิดหน้าเวรเอ๊ยโทรศัพท์สั่นอีกรอบตื่นหรือยังฉันตอบยังค่ะไม่ถึงห้าวินาทีคนหลับพิมพ์ได้?ฉันหลุดยิ้มเก่งค่ะสามจุดขึ้นลงมาเปิดประตูฉันเด้งตัวขึ้นทันทีอะไรนะอยู่หน้าบ้านฉันรีบลุก เดินไปส่องหน้าต่างรถเขาจอดอยู่จริงคนบ้าเจ็ดโมงกว่าเองฉันเดินลงไปเปิดประตูทั้งผมยุ่ง เสื้อยืดตัวใหญ่ และหน้าไม่มีอะไรช่วยชีวิตธามยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมถุงอาหารสองถุงฉันมองหน้าเขาเขามองหน้าฉันเงียบกันนิดหนึ่งแล้วสายตาเขาก็เลื่อนลงไปที่ปากฉันฉันยกมือปิดทันที“มองอะไรคะ”“เปล่า”“โกหก”“อือ”ยอมง่ายเกินไปอีกแล้วฉันเปิดประตูกว้างขึ้น“เข้ามาสิ”ธามเดินเข้าบ้านเหมือนคุ้นทางจริง ๆ ก็คุ้นแต่วันนี้บรรยากาศไม่เหมือนเดิมเลยฉันเดินตามไปถึงโต๊ะกินข้าวเขาวางถุงลง“โจ๊ก”“ซื้อมาให้?”“อือ”“ทำไม”ธามหันมามองเหมือนคำถามฉันแปลกมาก“ก็แฟนยังไม่ได้กินข้าว”ฉันหยุด“ใครแฟน