All Chapters of เมื่อภรรยาพาลูกสาวหนีไปเที่ยวกับรักแรก: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ตื่นขึ้นมา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อก็ลอยคลุ้งเตะจมูกทั่วทั้งตัวไม่มีตรงไหนเลยที่ไม่ปวดเมื่อย สติสัมปชัญญะเลือนลาง ทรมานสุดๆพอถามพยาบาลถึงได้รู้ว่าเมื่อคืนผมสลบไปตรงหน้าประตูบ้าน แล้วเพื่อนบ้านก็เป็นคนพามาส่งจู่ๆ คำว่า “คุณลุงเสิ่น” ของลูกสาวก็ดังก้องขึ้นมาในหัวเขาคือเสิ่นอวิ๋นโจว รักแรกของซ่งซือเยว่ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงพอดี ในห้องพักผู้ป่วยมีเสียงพูดคุยหยอกล้อของคนไข้เตียงอื่นกับครอบครัวดังขึ้นมาเป็นระยะแต่ที่หน้าเตียงของผมกลับว่างเปล่า ไม่มีใครเลยสักคนผมนิ่งเงียบอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจโทรหาซ่งซือเยว่ แต่ก็ยังคงไม่มีคนรับสายเหมือนเดิมผมกดเข้าหน้าไทม์ไลน์ แล้วก็เห็นสเตตัสที่เธอเพิ่งอัปเดตไปเมื่อไม่นานนี้“ฉลองวันเกิดให้ประเทศแม่ไปพร้อมกับคนที่รัก”ในรูป ซ่งซือเยว่กับเสิ่นอวิ๋นโจวโอบลูกสาวเอาไว้คนละข้างแล้วหันหน้าเข้าหากล้อง ในมือถือธงชาติผืนเล็ก รอยยิ้มนั้นช่างดูหวานชื่นเหลือเกินดูราวกับเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกที่แสนจะอบอุ่นมุมปากของผมยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเอง ถ้าบอกว่าไม่รู้สึกหนาวเหน็บในใจเลยก็คงโกหกแต่พอเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อยเข้า ผมก็เริ่มมีภูมิคุ้มกันไปเ

ผมกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ที่ซื้อไว้ก่อนแต่งงานเพียงลำพัง แล้วจัดแจงข้าวของให้เข้าที่ทรัพย์สินที่เป็นชื่อผมมีไม่มากนัก อพาร์ตเมนต์ห้องนี้เป็นของมีค่าชิ้นเดียวที่ผมมีเดิมที ผมยังคิดจะโอนชื่อให้เป็นของเจียงเถียนด้วยซ้ำ เพราะสำหรับผมแล้ว นี่คือความรักที่เป็นรูปธรรมที่สุดที่พ่อคนหนึ่งจะมอบให้ลูกสาวได้แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเสิ่นอวิ๋นโจวในตอนนั้น“บ้านทั้งเก่าทั้งโทรมขนาดนี้ เถียนเถียนจะไปอยู่ชินได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้นมันก็ไม่สมฐานะคุณหนูตระกูลซ่งของเธอด้วย”ดังนั้น เจียงเถียนที่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตหรูหราสุขสบายในตระกูลซ่ง พอเจอเขาพูดกรอกหูแบบนี้ ก็ดันเห็นดีเห็นงามไปด้วย ถึงขั้นร้องห่มร้องไห้ลงไปนอนชักดิ้นชักงอกับพื้น ปฏิเสธไม่อยากได้อพาร์ตเมนต์ห้องนี้ของผม“หนูไม่เอาบ้านโทรมๆ แบบนั้นหรอก หนูจะอยู่คฤหาสน์ของแม่!”มองดูเธอร้องโวยวาย จู่ๆ ผมก็รู้สึกใจหายวาบซ่งซือเยว่รีบเข้าไปกอดปลอบลูกสาวด้วยความสงสารจับใจ “ไม่ร้องนะเด็กดี แม่ไม่ปล่อยให้หนูไปอยู่บ้านแบบนั้นหรอก”จากนั้นเธอก็หันมาถลึงตาใส่ผมอย่างเอาเรื่อง แล้วตวาดแหว“เจียงเฉิง นี่คุณหมายความว่าไง จะให้ลูกสา

วันที่สี่หลังจากผมย้ายออกมา ผมก็ได้รับสายจากเบอร์แปลกน้ำเสียงของผู้หญิงปลายสายฟังดูห่างเหินแต่ก็สุภาพ“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าใช่คุณพ่อของเจียงเถียนหรือเปล่าคะ”“ขอรบกวนเวลาหน่อยนะคะคุณเจียง ฉันเป็นครูประจำชั้นของเจียงเถียนค่ะ คือว่าวันนี้โรงเรียนมีประชุมผู้ปกครอง แต่มีแค่ผู้ปกครองของเจียงเถียนที่ไม่ได้มา เด็กซนๆ บางคนก็เลยล้อแกเข้า ยัยหนูแกเป็นคนใจร้อนก็เลยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับเพื่อนๆ นิดหน่อยค่ะ”“สถานการณ์แบบนี้ส่งผลเสียต่อสุขภาพกายและใจของเด็กนะคะ ตอนนี้ฉันโทรหาคุณแม่ของเธอไม่ติดเลย ก็เลยต้องโทรหาคุณ คุณพ่อพอจะปลีกเวลามาที่โรงเรียนตอนนี้เลยได้ไหมคะ”ฟังจบ ผมก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเหลือบมองวันที่บนมือถือ วันนี้เป็นวันประชุมผู้ปกครองของเจียงเถียนจริงๆ ด้วย แถมเมื่อไม่กี่วันก่อนผมยังเตรียมตัวที่จะไปอยู่เลยกระทั่งการประชุมผู้ปกครองทุกครั้งที่ผ่านมา ผมก็เป็นคนไปออกหน้าตลอดเพราะเวลาซ่งซือเยว่งานยุ่ง เธอแทบจะไม่มีเวลาดูแลตัวเองด้วยซ้ำ แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปใส่ใจเจียงเถียนความเหนื่อยล้าสายหนึ่งเอ่อท้นขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ขอโทษด้วยนะครับ ผมกับแ

ซ่งซือเยว่ที่อยู่ด้านหลังพอเห็นผมสงบนิ่งขนาดนี้ ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนกระทืบเท้าเร่าๆในที่สุดผมก็หาเสี่ยวอ้ายเจอ แถมยังหยิบคุกกี้ที่ทำมาให้แกออกมาด้วย เด็กน้อยยิ้มหน้าบาน“ว้าว พ่อทูนหัวเก่งเกินไปแล้ว!”“อร่อยจังเลย นี่เป็นคุกกี้ที่อร่อยที่สุดเท่าที่หนูเคยทานมาเลยค่ะ”แกพูดไปพลางแบ่งให้เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ไปพลาง เด็กช่างพูดยังเอ่ยชมว่า “เสี่ยวอ้าย พ่อทูนหัวของเธอใจดีจัง อิจฉาเธอสุดๆ ไปเลย!”“แหงล่ะ พ่อทูนหัวของฉันไม่แค่ทำอาหารอร่อยนะ แต่ยังวิจัยยาเป็นด้วย ช่วยชีวิตคนได้ตั้งเยอะแยะ ยอดเยี่ยมที่สุดเลยล่ะ!”มองดูสีหน้าภาคภูมิใจของเสี่ยวอ้ายแล้ว หัวใจของผมก็อบอุ่นขึ้นมานี่คือสิ่งที่ผมไม่เคยได้สัมผัสจากเจียงเถียนเลยจำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณครูบอกว่าแกกินข้าวที่โรงเรียนไม่อิ่มตอนนั้นผมร้อนใจมาก ตั้งใจทำข้าวกล่องกับน้ำผลไม้แล้วรีบเอาไปส่งให้แต่แกกลับเททั้งหมดลงถังขยะต่อหน้าต่อตาผม แถมยังอาละวาดเอาแต่ใจ“หนูไม่กินของพวกนี้หรอก หนูจะกินอาหารฝรั่งร้านที่คุณลุงเสิ่นพาไปกิน!”“แล้วก็ วันหลังพ่อไม่ต้องเอาของถูกๆ พวกนี้มาส่งให้ที่โรงเรียนอีกนะ ถ้าเพื่อนมาเห็นเข้า พวกนั้นได้หัวเร

แกมองผมด้วยสายตาน้อยเนื้อต่ำใจ อ้าปากร้องเรียก “พ่อคะ หนูยังไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันเลย ปวดท้องจะแย่แล้ว”แต่ผมยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่น้อย“พ่อคะ พ่อทำซุปกระดูกหมูกับหมูสามชั้นน้ำแดงให้หนูกินหน่อยได้มั้ย”คราวนี้ผมเดินเบี่ยงหลบแกไปเลย แล้วล้วงกุญแจออกมาไขประตู“ไม่ได้”พอเห็นผมเด็ดขาดขนาดนี้ เจียงเถียนก็ชะงักไปนิดนึง ถึงได้รู้ตัวว่าผมไม่ได้กำลังล้อเล่น“พ่อคะ พ่อรักเถียนเถียนที่สุดไม่ใช่เหรอ พ่อจะทิ้งหนูไปแบบนี้ไม่ได้นะ!”ผมหัวเราะ แล้วถามแกกลับไป “ทำไมล่ะ ฉันเอาสิทธิ์อะไรไปยุ่งกับเธอไม่ทราบ”“เจียงเถียน ฉันไม่ได้เป็นพ่อเธอตั้งนานแล้ว สิทธิ์ขาดในการเลี้ยงดูเธอเป็นของซ่งซือเยว่ ตอนแรกเธอก็เป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือไงว่าจะอยู่กับแม่ แถมยังไล่ฉันให้ไสหัวออกจากบ้านของพวกเธอด้วย!”เจียงเถียนเริ่มลุกลี้ลุกลน แกยันตัวลุกขึ้นจากพื้น พยายามจะเข้ามาดึงแขนผมไว้“พ่อคะ ถึงพ่อกับแม่จะหย่ากันแล้ว แต่เราก็ยังเป็นพ่อลูกกันแท้ๆ นะ สายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเรามันก็สายเลือดเดียวกัน!”ใช่สิ ก็เพราะแกเป็นลูกสาวแท้ๆ ของผมไง ตลอดสิบปีที่ผ่านมาผมถึงได้ทะนุถนอมแกราวกับไข่ในห