บทที่ 1

ตอนที่ตื่นขึ้นมา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อก็ลอยคลุ้งเตะจมูก

ทั่วทั้งตัวไม่มีตรงไหนเลยที่ไม่ปวดเมื่อย สติสัมปชัญญะเลือนลาง ทรมานสุดๆ

พอถามพยาบาลถึงได้รู้ว่าเมื่อคืนผมสลบไปตรงหน้าประตูบ้าน แล้วเพื่อนบ้านก็เป็นคนพามาส่ง

จู่ๆ คำว่า “คุณลุงเสิ่น” ของลูกสาวก็ดังก้องขึ้นมาในหัว

เขาคือเสิ่นอวิ๋นโจว รักแรกของซ่งซือเยว่

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงพอดี ในห้องพักผู้ป่วยมีเสียงพูดคุยหยอกล้อของคนไข้เตียงอื่นกับครอบครัวดังขึ้นมาเป็นระยะ

แต่ที่หน้าเตียงของผมกลับว่างเปล่า ไม่มีใครเลยสักคน

ผมนิ่งเงียบอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจโทรหาซ่งซือเยว่ แต่ก็ยังคงไม่มีคนรับสายเหมือนเดิม

ผมกดเข้าหน้าไทม์ไลน์ แล้วก็เห็นสเตตัสที่เธอเพิ่งอัปเดตไปเมื่อไม่นานนี้

“ฉลองวันเกิดให้ประเทศแม่ไปพร้อมกับคนที่รัก”

ในรูป ซ่งซือเยว่กับเสิ่นอวิ๋นโจวโอบลูกสาวเอาไว้คนละข้างแล้วหันหน้าเข้าหากล้อง ในมือถือธงชาติผืนเล็ก รอยยิ้มนั้นช่างดูหวานชื่นเหลือเกิน

ดูราวกับเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกที่แสนจะอบอุ่น

มุมปากของผมยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเอง ถ้าบอกว่าไม่รู้สึกหนาวเหน็บในใจเลยก็คงโกหก

แต่พอเจอเหตุการณ์แบบนี้บ่อยเข้า ผมก็เริ่มมีภูมิคุ้มกันไปเอง

ผมถึงขั้นกดไลก์ให้ด้วยซ้ำ ก่อนจะวางมือถือลง

หลายวันหลังจากนั้น ผมนอนอยู่โรงพยาบาลนานแค่ไหน ซ่งซือเยว่ก็พาลูกสาวออกไปเที่ยวเล่นกับเสิ่นอวิ๋นโจวนานแค่นั้น

จนกระทั่งถึงวันออกจากโรงพยาบาล ผมก็ยังคงต้องเก็บของกลับบ้านเงียบๆ คนเดียว

ทันทีที่เปิดประตูบ้าน เสียงหัวเราะร่าเริงของซ่งซือเยว่กับเจียงเถียนก็ดังแว่วออกมาจากข้างใน

สองแม่ลูกกำลังนั่งอยู่บนโซฟา รอบตัวเต็มไปด้วยกล่องของขวัญน้อยใหญ่ที่ห่ออย่างประณีต ดูแล้วราคาคงไม่เบา

พอสังเกตเห็นการมาของผม ทั้งสองคนก็หุบยิ้มเปลี่ยนสีหน้าทันที

สีหน้าเย็นชา เชิดหน้าหยิ่งยโส ราวกับว่าผมเป็นศัตรูคู่อาฆาตของพวกเธออย่างนั้นแหละ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเป็นฝ่ายทำลายกำแพงน้ำแข็งเข้าไปคุยกับสองแม่ลูกก่อนแน่ๆ

แต่ตอนนี้ทั้งร่างกายและจิตใจของผมมันเหนื่อยล้าไปหมด สูญสิ้นความรู้สึกอยากจะทำอะไรทั้งนั้น

ซ่งซือเยว่ในตอนนี้กำลังนั่งไขว่ห้าง จ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาไม่พอใจ

“เจียงเฉิง นี่คุณหนีไปเถลไถลที่ไหนมา!”

“หายหัวไปตั้งหลายวัน ข่าวคราวก็ไม่มี เพิ่งจะโผล่หัวกลับมาป่านนี้ คุณเป็นพ่อประสาอะไร!”

ผมรู้สึกงงเป็นไก่ตาแตก

เธอคงจะออกไปเที่ยวกับลูกสาวและเสิ่นอวิ๋นโจวเพลินจนลืมดูละมั้ง ถึงไม่เห็นสายเรียกเข้าเป็นสิบๆ สายของผมเลย

แต่มันก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งไม่ใช่หรือไง ทั้งๆ ที่เป็นปัญหาของเธอ แต่สุดท้ายก็โยนความผิดทั้งหมดมาให้ผมอยู่ดี

ดังนั้นผมเลยไม่มีอารมณ์จะไปเถียงกับเธอ ไร้สาระสิ้นดี

พอเห็นท่าทีของผม ซ่งซือเยว่ก็ปักใจเชื่อว่าผมกำลังหาเรื่องไร้เหตุผลอีกแล้ว

เธอส่งสายตาเหยียดหยามมองแรงใส่ผม ก่อนจะยกเล็บที่เพิ่งทำมาใหม่ขึ้นมาพิจารณา แล้วค่อยๆ อ้าปากพูด

“เจียงเฉิง นี่คุณจะมางี่เง่าอะไรอีก!”

“ก็แค่ฉันกับเถียนเถียนไม่ได้ไปเที่ยวกับคุณ เรื่องแค่นี้ คุณต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ!”

เล่นใหญ่เหรอ มันก็สมควรแล้วไหม

“วันนั้นก็แค่อวิ๋นโจวชวนฉันกับเถียนเถียนกินข้าวพอดี ก็เลยขึ้นเครื่องไม่ทัน เขามาอยู่ที่นี่ตัวคนเดียวไม่มีญาติพี่น้อง ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเขาสักหน่อยมันจะเป็นไรไป เป็นผู้ชายอกสามศอกซะเปล่า ทำตัวใจแคบไปได้!”

เขาไม่มีญาติพี่น้อง แล้วผมล่ะ

พ่อแม่ผมก็ด่วนจากไปตั้งนานแล้ว ผมเองก็ตัวคนเดียวเหมือนกันไม่ใช่หรือไง

ผมมองผู้หญิงตรงหน้าที่ผมรักมาหลายปี จู่ๆ ก็รู้สึกแปลกหน้าเหลือเกิน

สิบปีที่ทุ่มเทไป มันไม่คุ้มค่าเอาซะเลยจริงๆ

ส่วนเจียงเถียนลูกสาวของผมก็เริ่มพูดเข้าข้างซ่งซือเยว่ ความรังเกียจที่มีต่อผมมันแสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน

“คุณพ่อนี่ใจแคบสุดๆ ไปเลย ไม่เห็นจะใจป้ำแถมยังใจดีเหมือนคุณลุงเสิ่นเลยสักนิด พ่อดูสิ ของพวกนี้คุณลุงเขาซื้อให้หนูทั้งนั้นเลยนะ!”

“พ่อเอาแต่ทำให้แม่ไม่พอใจ เถียนเถียนไม่ชอบพ่อแล้ว!”

“หนูจะเอาคุณลุงเสิ่นมาเป็นพ่อของหนู!”

นี่สินะ ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่ผมรักนักรักหนา ทะนุถนอมประหนึ่งไข่ในหิน

แต่สุดท้ายแล้ว ในใจเธอ พ่อแท้ๆ อย่างผมกลับสู้คนนอกไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

น่าขันสิ้นดี

ก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ พอเจ็บซ้ำๆ บ่อยเข้า มันก็ตายด้านไปเอง

ในเมื่อสองแม่ลูกไม่เห็นหัวผมขนาดนี้ งั้นผมก็จะจัดให้ตามคำขอ

วินาทีต่อมา ผมหยิบหนังสือหย่าออกมาจากกระเป๋าอย่างไม่ลังเล แล้ววางแหมะลงตรงหน้าซ่งซือเยว่

“หย่ากันเถอะ”

จากนั้นผมก็หันไปมองเจียงเถียนที่กำลังเบะปาก “แบบนี้ลูกก็จะได้มีพ่อคนใหม่แล้วไง”