บทที่ 3

ผมกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ที่ซื้อไว้ก่อนแต่งงานเพียงลำพัง แล้วจัดแจงข้าวของให้เข้าที่

ทรัพย์สินที่เป็นชื่อผมมีไม่มากนัก อพาร์ตเมนต์ห้องนี้เป็นของมีค่าชิ้นเดียวที่ผมมี

เดิมที ผมยังคิดจะโอนชื่อให้เป็นของเจียงเถียนด้วยซ้ำ เพราะสำหรับผมแล้ว นี่คือความรักที่เป็นรูปธรรมที่สุดที่พ่อคนหนึ่งจะมอบให้ลูกสาวได้

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเสิ่นอวิ๋นโจวในตอนนั้น

“บ้านทั้งเก่าทั้งโทรมขนาดนี้ เถียนเถียนจะไปอยู่ชินได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้นมันก็ไม่สมฐานะคุณหนูตระกูลซ่งของเธอด้วย”

ดังนั้น เจียงเถียนที่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตหรูหราสุขสบายในตระกูลซ่ง พอเจอเขาพูดกรอกหูแบบนี้ ก็ดันเห็นดีเห็นงามไปด้วย ถึงขั้นร้องห่มร้องไห้ลงไปนอนชักดิ้นชักงอกับพื้น ปฏิเสธไม่อยากได้อพาร์ตเมนต์ห้องนี้ของผม

“หนูไม่เอาบ้านโทรมๆ แบบนั้นหรอก หนูจะอยู่คฤหาสน์ของแม่!”

มองดูเธอร้องโวยวาย จู่ๆ ผมก็รู้สึกใจหายวาบ

ซ่งซือเยว่รีบเข้าไปกอดปลอบลูกสาวด้วยความสงสารจับใจ “ไม่ร้องนะเด็กดี แม่ไม่ปล่อยให้หนูไปอยู่บ้านแบบนั้นหรอก”

จากนั้นเธอก็หันมาถลึงตาใส่ผมอย่างเอาเรื่อง แล้วตวาดแหว

“เจียงเฉิง นี่คุณหมายความว่าไง จะให้ลูกสาวฉันไปอยู่บ้านสับปะรังเคแบบนั้นของคุณงั้นเหรอ!”

“คุณอยากให้ลูกโตไปเป็นคนไม่ได้เรื่องเหมือนคุณหรือไง!”

ผมไม่เข้าใจเลยว่า ความรักความหวังดีของพ่อคนหนึ่ง พอออกจากปากพวกเธอแล้ว ทำไมมันถึงกลายเป็นเรื่องเลวร้ายให้อภัยไม่ได้ขนาดนั้น

ผมกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอเงียบๆ ฝืนยิ้มขื่นแล้วบอกว่าไม่โอนแล้วก็ได้

ตอนนั้นผมยังปลอบใจตัวเองอยู่เลยว่าเด็กยังไม่ประสีประสา พูดจาตามประสาเด็ก ผู้ใหญ่อย่างเราไม่ควรไปถือสา

แต่ถ้าเธอรักผมที่เป็นพ่อของเธอจริงๆ แล้วเธอจะทำร้ายจิตใจผมแบบนี้ได้ยังไง

ความจริงแล้ว ทุกอย่างมันมีเค้าลางบอกเหตุมาตั้งนานแล้ว แค่ผมรู้ตัวช้าไปก็เท่านั้นเอง

พอจู่ๆ ก็ไม่มีงานบ้านสารพัดอย่างให้ทำ ผมก็มีเวลาส่วนตัวเหลือเฟือ

เริ่มจากทำอาหารจานโปรดกินเองแบบชิลๆ จากนั้นก็ดูการแข่งขันฟุตบอลนัดที่อยากดูมานาน

เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่ผมไม่เคยได้สัมผัสเลยตอนที่ยังอยู่บ้านหลังนั้น

ซ่งซือเยว่ชอบกินเผ็ด เจียงเถียนแพ้อาหารทะเล

แต่ผมดันกินเผ็ดไม่ได้ และของโปรดที่สุดก็คืออาหารทะเล

ดังนั้นในช่วงเวลาที่ผ่านมา ผมเอาแต่วุ่นวายกับการเอาใจรสนิยมการกินของทุกคน แต่กลับละเลยความชอบของตัวเองไปซะสนิท

ก็เหมือนกับที่ผมแคร์ความรู้สึกของทุกคน แต่กลับลืมที่จะแคร์ความรู้สึกของตัวเอง

ทันใดนั้น เสียงริงโทนโทรศัพท์ที่ดังรัวๆ ก็ดึงสติผมกลับมา

พอหยิบมือถือขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเป็นสายจากซ่งซือเยว่

กำลังลังเลอยู่ว่าจะบล็อกไปเลยดีไหม แต่พอนึกถึงนิสัยเสียๆ ของเธอ ถ้าครั้งนี้ไม่รับสาย เธอก็ต้องโทรมาอีกอยู่ดี สู้เคลียร์ให้มันจบๆ ไปเลยดีกว่า

“มีธุระอะไร”

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที ซ่งซือเยว่ถึงได้ยอมเปิดปากถามอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

“เข็มกลัดที่ฉันสั่งทำเมื่อเดือนก่อน คุณเอาไปเก็บไว้ที่ไหน”

ผมนึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับไป “ลิ้นชักรองสุดท้ายในห้องแต่งตัว”

พอซ่งซือเยว่หาของที่ตัวเองต้องการเจอ อารมณ์ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงฟังสบายขึ้นพร้อมกับความเชิดหยิ่งตามสไตล์

“ถ้าไม่ใช่เพราะมีแค่คุณที่รู้ว่าของทุกอย่างในบ้านเก็บไว้ตรงไหน ฉันไม่มีทางโทรหาคุณหรอก!”

ผมไม่พูดอะไร และเตรียมจะวางสาย

นึกไม่ถึงว่า ซ่งซือเยว่จะพูดต่อ

“เอาล่ะ คุณงอนพอหรือยัง รีบๆ กลับมาได้แล้ว ความอดทนของฉันก็มีขีดจำกัดเหมือนกันนะ!”

“คืนนี้เพราะคุณไม่อยู่ เถียนเถียนก็เลยไม่พอใจรสมือแม่บ้าน ข้าวปลาแทบจะไม่ได้กิน คุณไม่สงสารลูกสาวตัวเองบ้างหรือไง!”

“อีกอย่าง…”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ผมก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ซ่งซือเยว่ คืนนี้ผมจะจดบอกแม่บ้านให้หมดว่าของสำคัญในบ้านเก็บไว้ตรงไหนบ้าง”

“วันหลังคุณไม่ต้องโทรหาผมอีก เจียงเถียนจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับผม ผมไม่อยากรู้”

“แล้วก็นะ เรื่องหย่าผมไม่ได้พูดเล่น ระหว่างเราสองคนมันจบลงแล้ว”