Share

บทที่ 2

Author: เซี่ยวจู๋
พอพูดคำนี้ออกไป สองแม่ลูกบนโซฟากลับไม่มีแม้แต่ทีท่าว่าจะเปลี่ยนสีหน้า ซ้ำยังรู้สึกว่าผมไม่เจียมกะลาหัวตัวเองเสียด้วยซ้ำ

“เจียงเฉิง คุณมาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่แบบนี้มันสนุกนักหรือไง!”

“เดิมทีคุณก็เป็นคนผิดอยู่แล้ว พวกเราก็แค่ให้คุณอยู่ข้างนอกเพื่อทบทวนความผิดตัวเองสักคืน มันจะมีปัญหาอะไร!”

ผมอ้าปากจะพูด แต่ก็ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ จะโต้ตอบ

เธอพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย ราวกับลืมไปแล้วว่าภาคเหนือในเดือนนี้อากาศมันเย็นลงตั้งนานแล้ว

ก่อนหน้านี้ผมต้องยืนตากพายุฝนอยู่ริมถนนเป็นชั่วโมงๆ เพื่อรอพวกเธอสองแม่ลูก แถมยังต้องทนอยู่ข้างนอกที่อุณหภูมิต่ำเตี้ยเรี่ยดินทั้งคืน ผลก็คือไข้ขึ้นสูงจนกลายเป็นปอดบวม

ยังดีที่มีคนนอกใจดีพาผมไปส่งโรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นชีวิตผมคงจบสิ้นไปแล้ว

ผมมีสีหน้าเรียบเฉย ส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มขื่น

“ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว เซ็นซะเถอะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของซ่งซือเยว่ก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย

เมื่อก่อนมีแต่เธอที่เป็นฝ่ายขู่ฟ้องหย่าเวลาที่อารมณ์เสีย ผมเคยเป็นฝ่ายเริ่มก่อนที่ไหนกัน

“เจียงเฉิง คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่”

อาการตกค้างจากไข้สูงทำให้ร่างกายของผมไร้เรี่ยวแรง ผมฝืนพยุงร่างที่เหนื่อยล้าเอาไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผมรู้ ชีวิตคู่ของเรามันไม่มีความจำเป็นต้องทนอยู่ด้วยกันอีกต่อไปแล้ว”

ซ่งซือเยว่ที่เคยชินกับการมีคนคอยตามใจมาตลอด พอเห็นผมเด็ดขาดแบบนี้ ทันใดนั้นเธอก็เริ่มเสียหน้าและระเบิดอารมณ์โกรธจัดออกมา

“ได้ หย่าก็หย่า!”

เธอคว้าหนังสือหย่าฉบับนั้นขึ้นมา แล้วฟาดใส่หน้าผมอย่างแรง

“เจียงเฉิง ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายอย่างคุณมันไม่คู่ควรกับฉันเลยสักนิด เงินก็ไม่มี อำนาจก็ไม่มี ฉันอยากจะรู้นักว่าถ้าขาดฉันไปคุณจะเอาปัญญาที่ไหนไปรอด!”

“อย่าหวังว่าจะแย่งลูกสาวไปจากฉัน สิทธิ์ในการเลี้ยงดูเถียนเถียนต้องเป็นของฉัน ฉันไม่มีวันยอมให้นางไปตกระกำลำบากใช้ชีวิตยาจกแบบคุณหรอก!”

ตอนนั้นเอง เจียงเถียนที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเข้ามากอดขาแม่ของเธอเอาไว้แล้วตะโกนเสียงดัง

“ผู้ชายที่ทั้งหล่อทั้งอ่อนโยนแบบคุณลุงเสิ่นเท่านั้นแหละที่คู่ควรกับแม่ คุณลุงเล่นเปียโนก็เป็น แถมยังสอนหนูดำน้ำด้วย ไม่เห็นเหมือนพ่อที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง!”

“ต่อไปนี้พ่อไม่ใช่พ่อของหนูอีกแล้ว พ่อไสหัวออกไปจากบ้านของเราเลยนะ!”

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มีใบหน้าคล้ายผมถึงหกส่วน คำพูดแต่ละคำที่พ่นออกมาจากปากช่างทิ่มแทงหัวใจคนฟังเหลือเกิน

ถ้าเป็นผมเมื่อก่อนได้ยินคำพูดพวกนี้ คงต้องร้องไห้จนใจสลายแน่ๆ

แต่ตอนนี้ ในหัวของผมมีความคิดเพียงแค่อย่างเดียว นั่นก็คือความสัมพันธ์พ่อลูกของเรามันได้เดินมาถึงทางตันแล้วเช่นกัน

“คุณวางใจเถอะ ผมจะไม่แย่งสิทธิ์เลี้ยงดูไปจากคุณหรอก”

จากนั้นผมก็หันไปมองเจียงเถียน แล้วพูดอย่างจริงจัง

“ต่อไปนี้ลูกก็ไม่ใช่ลูกสาวของพ่ออีกแล้ว อยากจะให้ใครมาเป็นพ่อก็เอาที่สบายใจเลย”

พูดจบ ผมก็ไม่แม้แต่จะปรายตามองทั้งสองคน แล้วเดินตรงดิ่งไปเก็บของที่ห้องนอน

ของของผมมีน้อยมาก เสื้อผ้าไว้เปลี่ยนไม่กี่ชุด นั่นคือสมบัติทั้งหมดที่ผมมี

หลายปีมานี้ จุดศูนย์กลางชีวิตของผมวนเวียนอยู่แค่ซ่งซือเยว่และเจียงเถียน

พวกเธอมีความสุขผมก็มีความสุข จนแทบจะสูญเสียความเป็นตัวเองไปแล้ว

ผมยอมทิ้งทุกอย่างของตัวเองเพื่ออยากจะปกป้องครอบครัวนี้เอาไว้ แต่ในสายตาพวกเธอ ครอบครัวนี้จะมีหรือไม่มีก็ได้

นึกว่าความจริงใจจะแลกมาด้วยความจริงใจ ที่แท้ผมมันก็โง่เอง

ก่อนไป ผมตั้งใจถอดแหวนที่นิ้วนางออก แล้ววางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง

แหวนวงนี้ผมสวมมันมาสิบปี และมันก็กักขังผมมาสิบปีเช่นกัน

ตอนนี้ ผมเป็นอิสระแล้ว

ตอนที่ถือกระเป๋าสัมภาระเดินออกมา ซ่งซือเยว่กับเจียงเถียนกำลังวิดีโอคอลกับคนอื่นอยู่

เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากหน้าจอ

“วันนี้เถียนเถียนเป็นเด็กดีหรือเปล่า พรุ่งนี้คุณลุงเสิ่นจะเอาของขวัญไปหานะ เป็นตุ๊กตาหมีที่หนูอยากได้ไง”

ซึ่งก็คือเสิ่นอวิ๋นโจว

ส่วนเจียงเถียนก็ตอบกลับเขาอย่างกระตือรือร้น ด้วยน้ำเสียงที่ทั้งหวานและสดใส

“คุณลุงเสิ่นใจดีที่สุดเลย พรุ่งนี้เจอกันนะคะ!”

ซ่งซือเยว่มีแววตาอ่อนโยน ทำตัวเป็นภรรยาและแม่ที่ดีของลูก ช่างแตกต่างกับท่าทีหยิ่งยโสโอหังเมื่อกี้ราวกับเป็นคนละคน

“อวิ๋นโจว คุณอย่าสปอยล์ยัยหนูนี่ให้มันมากนักสิ เดี๋ยวก็เสียนิสัยกันพอดี”

ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งบ้านอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะร่าเริงของพวกเขาสามคน และผมก็กลายเป็นส่วนเกินอีกตามเคย

แต่ก็ช่างมันเถอะ หลังจากผ่านความเจ็บปวดมาตั้งไม่รู้กี่ครั้ง ความรักที่ผมมีต่อพวกเธอมันก็ถูกเผาผลาญจนหมดสิ้นไปนานแล้ว

หัวเริ่มวิงเวียนหนักขึ้นกว่าเดิม ผมคิดว่าตัวเองควรจะไปได้แล้ว

ดังนั้นครั้งนี้ ผมจึงเดินจากมาอย่างเด็ดเดี่ยว ก้าวเดินออกไปอย่างไม่ลังเล

และเงียบเชียบที่สุด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อภรรยาพาลูกสาวหนีไปเที่ยวกับรักแรก   บทที่ 12

    ซ่งซือเยว่เงยหน้าขึ้น เสื้อผ้าบนตัวยับยู่ยี่ที่ปลายนิ้วของเธอคีบบุหรี่สำหรับผู้หญิง ควันบุหรี่ลอยปกคลุมไปทั่วทั้งใบหน้า มีเพียงความกลัดกลุ้มหว่างคิ้วเท่านั้นที่ไม่อาจปัดเป่าให้จางหายไปได้ไม่ได้เจอกันพักหนึ่ง สองแม่ลูกซูบผอมลงไปมาก ราวกับโดนลมพัดเบาๆ ก็พร้อมจะปลิวล้มลงไปได้ผมแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น และเตรียมจะเดินสวนไป“อาเฉิง ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว”ซ่งซือเยว่เดินมาตรงหน้าผม น้ำเสียงแฝงไปด้วยความรู้สึกร้อยแปดพันเก้าที่อัดอั้นอยู่ข้างในผมขี้เกียจจะเสียเวลา เลยถามออกไปตรงๆ“มีธุระอะไร”เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แฝงไปด้วยความขมขื่นและปวดใจ“ระหว่างพวกเรา… มันไม่มีทางเป็นไปได้แล้วจริงๆ เหรอ”ผมมองไปไกลๆ แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ซ่งซือเยว่ เรื่องของเรามันจบลงตั้งนานแล้ว ไม่มีทางเป็นไปได้อีก”คนตรงหน้านี้ คือคนที่ผมใช้ชีวิตทั้งชีวิตรักมาตลอดสิบปีแต่ตอนนี้พอปลงตกได้แล้ว ภายในใจก็ไม่มีความหวั่นไหวใดๆ อีก สงบนิ่งดั่งบ่อน้ำเก่าแก่ความรู้สึกชอบเธอ มันเหมือนกลายเป็นเรื่องของชาติที่แล้วไปซะแล้วหยาดน้ำตากลิ้งไหลลงมาจากหางตาของซ่งซือเยว่ เธอเผยอริมฝีปากสีแดงระเรื่อ น้ำเสียง

  • เมื่อภรรยาพาลูกสาวหนีไปเที่ยวกับรักแรก   บทที่ 11

    เห็นเขาวิ่งหน้าตั้งเข้ามา เอาตัวบังซ่งซือเยว่ไว้ด้านหลัง แล้วจ้องหน้าผมด้วยท่าทีเอาเรื่อง“เจียงเฉิง ตราบใดที่ฉันยังอยู่ แกอย่าหวังว่าจะมารังแกเยว่เยว่ได้นะ!”“ฉันจะบอกอะไรให้นะ ไอ้แมงดาเกาะผู้หญิงกินอย่างแก ก็แค่อยากจะเกาะเยว่เยว่ไว้ไม่ยอมหย่าไม่ใช่หรือไง ผู้ชายด้วยกันมองตาก็รู้ใจ อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าแกคิดอะไรอยู่!”ผมรู้อยู่แก่ใจว่าเขาก็แค่กำลังปั้นน้ำเป็นตัว สร้างเรื่องเพื่อทำคะแนนให้ตัวเองเท่านั้นแหละผมเลยยกมือขึ้นขัดจังหวะเขาอย่างรำคาญ น้ำเสียงเย็นเยียบ“หุบปาก ฉันไม่มีเวลามาฟังแกเห่าหรอกนะ”พูดจบผมก็เตรียมจะเดินหนี แต่เสิ่นอวิ๋นโจวกลับไม่ยอมจบ เขาวิ่งพุ่งเข้ามาทำท่าจะล็อกตัวผมไว้ผมเลยเบี่ยงตัวกลับไปประเคนหมัดหนักๆ เข้าที่ท้องของเขาเต็มเปา ต่อยซะจนเขาล้มลงไปนอนกลิ้งกับพื้น“ถ้าอยากตายนัก ก็เข้ามาเลย”เสิ่นอวิ๋นโจวรู้สึกเสียหน้า เลยคิดจะตอบโต้ วินาทีต่อมา เสียงตบหน้าก็ดังสนั่นลั่นอากาศ เป็นซ่งซือเยว่ที่ตบหน้าเสิ่นอวิ๋นโจวฉาดใหญ่เธอถลึงตาถมึงทึงใส่เสิ่นอวิ๋นโจวที่ถูกตบจนหน้าหัน แล้วตวาดด้วยความโกรธจัด“ไสหัวไปซะ!”“แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร! ถ้ากล้าแตะต้องเขาล่ะก็ ฉัน

  • เมื่อภรรยาพาลูกสาวหนีไปเที่ยวกับรักแรก   บทที่ 10

    และความทุ่มเททำงานอย่างหนักในช่วงที่ผ่านมาของผมก็ได้รับผลตอบแทน ในไม่ช้าผมก็ได้ตีพิมพ์รายงานทางวิชาการฉบับใหม่วันนี้ อาจารย์ได้จัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จให้ เพื่อนร่วมงานก็ขึ้นป้ายผ้าแสดงความยินดีให้ผม บรรยากาศคึกคักเป็นพิเศษผมอุ้มช่อดอกไม้ที่โจวหลินกับเสี่ยวอ้ายเอามามอบให้ เผยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงนี่คงเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดในรอบหลายปีมานี้เลยล่ะเมื่องานจบลง ผมเดินออกจากโรงแรมท่ามกลางผู้คนที่รายล้อม รู้สึกสบายทั้งกายและใจคิดไม่ถึงว่า พอออกมาปุ๊บก็เจอซ่งซือเยว่พาเจียงเถียนมาดักรอ ในอ้อมแขนของพวกเธอก็อุ้มช่อดอกไม้มาด้วยเหมือนกันพอเห็นผมปรากฏตัว ซ่งซือเยว่ก็รีบเดินเข้ามาหา สีหน้าดูประหม่าเล็กน้อย“เจียงเฉิง ยินดีด้วยนะ”เจียงเถียนถึงกับพูดจาว่านอนสอนง่าย “พ่อคะ พ่อเก่งจังเลย”น้ำเสียงที่เป็นธรรมชาตินี้ทำเอาเหมือนกับว่าพวกเรายังเป็นครอบครัวเดียวกัน ราวกับว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแต่พวกเธอทำได้ ผมทำไม่ได้ซ่งซือเยว่ก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว แววตาแฝงไปด้วยการหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงอ่อนโยน“อาเฉิง คืนนี้ครอบครัวเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้

  • เมื่อภรรยาพาลูกสาวหนีไปเที่ยวกับรักแรก   บทที่ 9

    แกมองผมด้วยสายตาน้อยเนื้อต่ำใจ อ้าปากร้องเรียก “พ่อคะ หนูยังไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันเลย ปวดท้องจะแย่แล้ว”แต่ผมยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่น้อย“พ่อคะ พ่อทำซุปกระดูกหมูกับหมูสามชั้นน้ำแดงให้หนูกินหน่อยได้มั้ย”คราวนี้ผมเดินเบี่ยงหลบแกไปเลย แล้วล้วงกุญแจออกมาไขประตู“ไม่ได้”พอเห็นผมเด็ดขาดขนาดนี้ เจียงเถียนก็ชะงักไปนิดนึง ถึงได้รู้ตัวว่าผมไม่ได้กำลังล้อเล่น“พ่อคะ พ่อรักเถียนเถียนที่สุดไม่ใช่เหรอ พ่อจะทิ้งหนูไปแบบนี้ไม่ได้นะ!”ผมหัวเราะ แล้วถามแกกลับไป “ทำไมล่ะ ฉันเอาสิทธิ์อะไรไปยุ่งกับเธอไม่ทราบ”“เจียงเถียน ฉันไม่ได้เป็นพ่อเธอตั้งนานแล้ว สิทธิ์ขาดในการเลี้ยงดูเธอเป็นของซ่งซือเยว่ ตอนแรกเธอก็เป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือไงว่าจะอยู่กับแม่ แถมยังไล่ฉันให้ไสหัวออกจากบ้านของพวกเธอด้วย!”เจียงเถียนเริ่มลุกลี้ลุกลน แกยันตัวลุกขึ้นจากพื้น พยายามจะเข้ามาดึงแขนผมไว้“พ่อคะ ถึงพ่อกับแม่จะหย่ากันแล้ว แต่เราก็ยังเป็นพ่อลูกกันแท้ๆ นะ สายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเรามันก็สายเลือดเดียวกัน!”ใช่สิ ก็เพราะแกเป็นลูกสาวแท้ๆ ของผมไง ตลอดสิบปีที่ผ่านมาผมถึงได้ทะนุถนอมแกราวกับไข่ในห

  • เมื่อภรรยาพาลูกสาวหนีไปเที่ยวกับรักแรก   บทที่ 8

    ส่วนเจียงเถียนกัดริมฝีปากมองผม แววตากลับเผยให้เห็นถึงความน้อยใจอยู่บ้างผมล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆแกเกลียดที่สุดเวลาที่ผมแสดงความห่วงใยต่อหน้าคนอื่นไม่ใช่หรือไง แล้วมาทำท่าทางแบบนี้ให้ใครดูกันอีกอย่าง ตอนนี้ผมกับพวกเธอไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันอีกแล้วดังนั้นผมจึงไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกเธอเลยสักนิดแต่เสี่ยวอ้ายกลับกางแขนขวางหน้าผมเอาไว้ เพื่อปกป้องผม“พวกคนนิสัยไม่ดี ห้ามมารังแกพ่อทูนหัวของหนูนะ!”ถึงยังไงเจียงเถียนก็ยังเป็นเด็ก พอโดนยั่วโมโหเข้าหน่อยก็เก็บอารมณ์ไม่อยู่ แกตะโกนใส่เสี่ยวอ้ายเสียงดัง“เขาเป็นพ่อของฉัน ไม่ใช่พ่อของเธอ!”นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเถียนยอมรับต่อหน้าคนนอกว่าผมเป็นพ่อของแกแต่ผมรู้ดี แกก็แค่มองผมเป็นของของตัวเอง ไม่ยอมให้คนอื่นมาแย่งไปก็เท่านั้นนี่มันไม่ใช่ความรักหรอกพอเห็นว่าแกกำลังจะพุ่งเข้ามาผลักเสี่ยวอ้าย ผมก็รีบคว้าตัวเจียงเถียนเอาไว้ แต่แกดันไม่ระวังสะดุดล้มลงไปกองกับพื้นซะเองผมไม่สนใจ ไม่แม้แต่จะมองซ้ำด้วยซ้ำอยากจะรังแกคนอื่นก่อนเอง สมน้ำหน้า“อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ เราตัดขาดความเป็นพ่อลูกกันไปตั้งนานแล้ว ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ”พูดจบ ผมก็พาเส

  • เมื่อภรรยาพาลูกสาวหนีไปเที่ยวกับรักแรก   บทที่ 7

    ซ่งซือเยว่ที่อยู่ด้านหลังพอเห็นผมสงบนิ่งขนาดนี้ ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนกระทืบเท้าเร่าๆในที่สุดผมก็หาเสี่ยวอ้ายเจอ แถมยังหยิบคุกกี้ที่ทำมาให้แกออกมาด้วย เด็กน้อยยิ้มหน้าบาน“ว้าว พ่อทูนหัวเก่งเกินไปแล้ว!”“อร่อยจังเลย นี่เป็นคุกกี้ที่อร่อยที่สุดเท่าที่หนูเคยทานมาเลยค่ะ”แกพูดไปพลางแบ่งให้เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ไปพลาง เด็กช่างพูดยังเอ่ยชมว่า “เสี่ยวอ้าย พ่อทูนหัวของเธอใจดีจัง อิจฉาเธอสุดๆ ไปเลย!”“แหงล่ะ พ่อทูนหัวของฉันไม่แค่ทำอาหารอร่อยนะ แต่ยังวิจัยยาเป็นด้วย ช่วยชีวิตคนได้ตั้งเยอะแยะ ยอดเยี่ยมที่สุดเลยล่ะ!”มองดูสีหน้าภาคภูมิใจของเสี่ยวอ้ายแล้ว หัวใจของผมก็อบอุ่นขึ้นมานี่คือสิ่งที่ผมไม่เคยได้สัมผัสจากเจียงเถียนเลยจำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง คุณครูบอกว่าแกกินข้าวที่โรงเรียนไม่อิ่มตอนนั้นผมร้อนใจมาก ตั้งใจทำข้าวกล่องกับน้ำผลไม้แล้วรีบเอาไปส่งให้แต่แกกลับเททั้งหมดลงถังขยะต่อหน้าต่อตาผม แถมยังอาละวาดเอาแต่ใจ“หนูไม่กินของพวกนี้หรอก หนูจะกินอาหารฝรั่งร้านที่คุณลุงเสิ่นพาไปกิน!”“แล้วก็ วันหลังพ่อไม่ต้องเอาของถูกๆ พวกนี้มาส่งให้ที่โรงเรียนอีกนะ ถ้าเพื่อนมาเห็นเข้า พวกนั้นได้หัวเร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status