ログインHindi ang bata ang dapat kong hanapin.
Ang taong nagpalaki sa kanya.
Iyon ang unang bagay na pumasok sa isip ko nang hawakan ni Adrian ang envelope.
Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat iyon kaysa sa lahat ng nalaman namin tungkol sa Lumen.
Baka dahil sa unang pagkakataon, hindi na kami naghahanap ng file.
Hindi na kami naghahanap ng alaala.
Isang tao na ang hinahanap namin.
Dumilim ang buong bahay.Napahawak ako kay Adrian.Agad niyang hinanap ang kamay ko.“Stay with me.”“I am.”May narinig kaming yabag sa ibaba.Isa.Dalawa.Tatlo.Hindi nagmamadali.Parang alam ng taong iyon na wala kaming pupuntahan.Kinuha ni Adrian ang flashlight mula sa drawer sa hallway.“Stay behind me.”This time, hindi na ako nakipagtalo.Bumaba kami.Bawat hakbang ay mas lalong nagpapabigat sa dibdib ko.Nang makarating kami sa living room, walang tao.Pero bukas ang main door.Malamig ang hangin.“May pumasok,” sabi ko.Tumingin siya sa sahig.May maliliit na yapak.Hindi sapatos.Parang paa ng bata.Nanigas ako.“Adrian.”He s
“Hindi ka pupunta nang mag-isa.”Paulit-ulit sa isip ko ang sinabi ni Adrian habang paakyat kami mula sa Vault 60.Hindi ko alam kung bakit ang simpleng pangungusap na iyon ang naging pinakaimportanteng bagay na narinig ko buong gabi.Siguro dahil sa dami ng taong nagsabi sa akin kung saan ako dapat pumunta, kung ano ang dapat kong tandaan, at kung ano ang dapat kong kalimutan—si Adrian lang ang nagsabing sasama siya.Hindi niya ako pipigilan.Hindi niya ako kukumbinsihin.Sasama lang siya.Pagdating namin sa taas, tahimik ang estate.Wala si Elias.“Nasaan siya?”“Sinabi niyang may iche-check siya.”“Hindi mo siya hinintay?”“Hindi.”Tumingin ako sa kanya.“Bakit?”“Because I wanted to talk to you.”“About?”He stopped in front of me.“Us.&rdqu
Tahimik ang buong biyahe papunta sa Montenegro estate.Hindi ko alam kung ilang beses kong tinitigan ang susi sa kamay ko.60.Parang napakasimple.Isang numero.Isang piraso ng metal.Pero pakiramdam ko, may buong buhay na nakatago sa likod nito.Nasa tabi ko si Adrian.Hindi siya nagsasalita.Pero hawak niya ang kamay ko.Hindi mahigpit.Sapat lang para maramdaman kong hindi ako mag-isa.“Adrian.”“Yes?”“Kung may makita tayo roon tungkol sa akin…”Huminto siya.“Whatever it is, we'll face it.”“Paano kung hindi ko magustuhan?”“Then you don't have to accept it immediately.”“Paano kung masakit?”His thumb moved over my knuckles.“Then I'll stay.”Napatingin ako sa kanya.“Hindi ka ba napapagod?&rdq
Paulit-ulit kong binasa ang message.It was you.Hindi ko maintindihan.Ako?Ako ang pinakamahalagang tao sa room?Of course I was there.Ako ang pasyente.Ako ang ginawan ng memory seal.Pero bakit ganoon ang pagkakasulat?Parang may ibang ibig sabihin.“Adrian.”Kinuha niya ang phone ko.Binasa niya.Tumahimik siya.“Anong ibig sabihin?”“I don't know.”“Hindi mo alam?”“No.”Ipinasa niya ang phone kay Claire.“Trace it.”“Already trying.”Nasa archive room pa rin kami.Malamig.Tahimik.At bawat tunog ng air-conditioning ay parang mas lumalakas.Makalipas ang ilang minuto, umiling si Claire.&ld
Hindi ko agad pinaniwalaan ang sinabi ni Adrian.Tatlong taon na ang nakalipas.Second memory seal.At nandoon siya.Hindi lang bilang observer.Hindi lang bilang taong dumating pagkatapos.Nandoon siya nang buksan ko ang mga mata ko.Nandoon siya nang sinubukan kong alalahanin.At higit sa lahat, may bagay siyang alam na hindi niya sinabi sa akin.“Who was there when I woke up?”Wala siyang sagot.Nakatingin lang siya sa akin.Sa paraan ng pagtitig niya, alam kong hindi simpleng pangalan ang sagot.May bagay na ayaw niyang ilabas.“Adrian.”Huminga siya nang mabigat.“Me.”“Sinabi mo na.”“I know.”“Then bakit parang may iba pa?”Tumahimik siya.At iyon ang pinakamasamang sagot n
Hindi ko binitawan ang litrato.Kahit ilang beses ko iyong tingnan, hindi nagbabago ang nakita ko.Ako.Tatlong taon na ang nakalipas.Nakaupo sa isang medical chair.Maputla.Tahimik.At may isang kamay sa balikat ko.Black-stone ring.Ang parehong singsing na matagal nang lumilitaw sa mga alaala, recordings, at warnings.“Liana.”Hindi ko siya narinig agad.“Liana.”Napakurap ako.Nasa harap ko si Adrian.“Look at me.”Tumingin ako.His face was close.Too close.At sa kabila ng gulo sa isip ko, may kakaibang comfort sa presensya niya.“Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mong maalala lahat tonight.”“Pero kailangan kong malaman.”“I know.”“Hindi







