جميع فصول : الفصل -الفصل 10

แม้กระทั่งตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ตัว ปากเธอบอกว่าหลินจยาหมิงเอาแต่ใจ แต่แววตากลับมีความเอ็นดู ก่อนหน้านี้คนที่เธอเป็นห่วงเคยคือผมแค่ผมปวดท้องเล็กน้อย เธอก็จะนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอดทั้งวัน นอกจากนี้ยังไปต้มโจ๊กด้วยตัวเอง ทำให้มือของเธอมีรอยพุพองจากน้ำร้อนลวก เจียงเสวี่ยหนิงหยิบโทรศัพท์ออกมา วินาทีถัดมาโทรศัพท์ของผมก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น “เงินเข้าแล้ว หนึ่งพัน”เธอยิ้มพร้อมอธิบายว่า “จยาหมิงชอบเช็กโทรศัพท์ของฉัน ถ้าเขารู้ว่าฉันโอนเงินให้คุณมากเกินไป เขาก็จะไม่พอใจเอาได้ คุณใช้เงินหนึ่งพันนี้ไปซื้อของบำรุงให้อันอันเถอะ ทำให้เธอมีความสุขหน่อย”ผมกำโทรศัพท์ในมือแน่น เห็นได้ชัดว่าผมกับเธอต่างหากที่เป็นแฟนกัน แต่ตอนนี้ผมกลับทำตัวเหมือนขโมย หลังจากผ่านไปสักพัก ผมก็หัวเราะเยาะตัวเองขึ้นมา ก่อนจะโอนเงินหนึ่งพันนี้กลับไป ในขณะที่กำลังจะลงรถ เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย ในที่สุดเธอก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ดังนั้นจึงหมุนตัวกลับมาลูบมือผมเบา ๆ“สวีเหนียน ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่ถ้าคุณจะทำลายหลินจยาหมิง คุณก็ต้องปล่อยให้เขามีทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วรอจนกระทั่งเขาสูญเสียทุกอย่าง

วินาทีถัดมา ผ้าม่านของห้องลองเสื้อก็ถูกกระชากออกอย่างแรง ในตอนที่เจียงเสวี่ยหนิงกำลังจะตำหนิผู้ช่วยเมื่อเธอเห็นหลินจยาหมิง ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดทันทีหลินจยาหมิงยืนอยู่ที่หน้าประตู จากนั้นเขาก็หัวเราะเยาะใส่เจียงเสวี่ยหนิง“เจียงเสวี่ยหนิง ผมคิดว่าคุณจะเป็นห่วงที่ผมเจ็บเท้าจริง ๆ ดังนั้นก็เลยให้คนอื่นมาลองชุดในวันพรุ่งนี้ให้ผมดู”“ถ้าสวีเหนียนไม่บอกให้ผมมาดูละครสนุก ๆ ผมก็คงไม่รู้หรอกว่าเรื่องทั้งหมดนี้ผมเป็นคนที่คิดไปเอง! ไม่ต้องรอพรุ่งนี้หรอก สิ่งที่คุณมอบให้ผมมาทั้งหมด ผมจะคืนให้คุณเดี๋ยวนี้!” มือที่สั่นเทาของเขาถอดเสื้อสูทราคาแพงบนตัวออก นาฬิการาคาหลักล้านถูกโยนใส่เจียงเสวี่ยหนิงในขณะที่เขากำลังจะดึงป้ายรองประธานออก สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความอาฆาต ตอนนั้นเขายังตั้งใจปาบัตรใส่หน้าผม ใบหน้าของผมถูกเข็มที่อยู่หลังบัตรกรีดจนเลือดออกเป็นทาง มันเจ็บมาก เจียงเสวี่ยหนิงไม่มองมาทางผมเลยแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่จ้องหน้าหลินจยาหมิงตาเขม็ง แม้กระทั่งถูกทำร้ายก็ยังไม่หลบ สายตาของเธอทำให้ผมหนาวสั่นไปทั้งตัว ในตอนที่เธอรักผมที่สุด เธอก็มองผมด้วยสายตาแบบนี้ นั่นเป็นตอนที่ผมเพิ่

“ก็แค่เงินสามแสนห้า ฉันจะให้คุณ เงินสามล้านห้าแสน หรือสามสิบห้าล้านก็ไม่เป็นไร!”เธอปาโทรศัพท์มาทางผม ผมไม่ได้หลบ ดังนั้นโทรศัพท์จึงกระแทกเข้าที่โหนกแก้ม แผลที่ถูกเย็บเมื่อตอนกลางวันฉีก ทำให้เลือดไหลออกมา รูม่านตาของเจียงเสวี่ยหนิงหดเล็กลง เธอกำลังเดินเข้ามา ผมเก็บโทรศัพท์แล้วโอนเงินให้ตัวเองสามแสนห้า“ขอบคุณนะ” เจียงเสวี่ยหนิงกัดริมฝีปากแน่น เธอเดินโซเซไปนั่งขดตัวบนโซฟา คิ้วขมวดแน่นขึ้นผมรู้ว่าเธอกำลังงอน แต่ก็ไม่อยากง้อเธอ ผมเข้าไปล้างจานในห้องครัว หลังจากล้างเสร็จแล้วก็เช็ดหยดน้ำบนเคาน์เตอร์ เธอคิดว่าผมกำลังทำซุปแก้แฮงค์ให้เธอ ดังนั้นจึงพูดเสียงเบาพร้อมดวงตาที่ปิดสนิท“ไม่ต้องใส่ขิงเยอะนะ”ผมหัวเราะเยาะตัวเองอย่างไร้เสียง จากนั้นก็หยิบกระเป๋าเดินทางขึ้น แล้วเปิดประตูเดินออกจากบ้าน ในตอนที่กำลังจะจากไป ทุกอย่างเงียบเชียบ เสียงไม่ดังพอที่จะปลุกคนเมาให้ลุกขึ้นมา ผมสุ่มหาโรงแรมพัก หลินจยาหมิงส่งวิดีโอมาเพื่อยั่วโมโห จากมุมกล้องวงจรปิด หลินจยาหมิงกำลังดื่มเหล้าอยู่ในบาร์ แต่เจียงเสวี่ยหนิงที่ตามมาก็แย่งแก้วเหล้าในมือไป เจียงเสวี่ยหนิงมีท่าทีโอนอ่อนอย่างถึงที

“ไม่ เธอไม่ใช่แฟนของผมครับ เธอเป็นแค่คนแปลกหน้า ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น”เพื่อนร่วมงานสังเกตได้ถึงความสัมพันธ์ที่ผิดปกติของผมกับเจียงเสวี่ยหนิง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้พูดอะไรมากผู้ช่วยเห็นว่าประธานของตัวเองกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น ดังนั้นจึงไปพยุงตัวเธอขึ้น “ประธานเจียง ถ้าอย่างนั้นคุณก็ปล่อยคุณสวีไปดีกว่าค่ะ ตรงนี้มีคนจำนวนมาก ถ้าเกิดเป็นข่าวขึ้นมา ภาพลักษณ์ของบริษัทพวกเรา…”สีหน้าของเจียงเสวี่ยหนิงดูย่ำแย่มากยิ่งขึ้น ในใจของเธอมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่าง หากเธอไม่สามารถรั้งสวีเหนียนในตอนนี้ได้ หลังจากนี้ไม่ว่าเธอจะตามอีกฝ่ายยังไง สวีเหนียนก็จะไม่มีวันหวนกลับมาแล้วหลังจากนั้นไม่นาน ตำรวจจราจรก็เดินเข้ามาเมื่อเห็นเจียงเสวี่ยหนิง เขาก็ขมวดคิ้วตำหนิ “คุณขับรถเร็วเกินกำหนด ผมสั่งให้คุณจอดข้างทางก็ไม่จอด ต่อให้คุณจะรีบขึ้นเครื่องก็ไม่สามารถทำแบบนี้ รถของคุณถูกลากออกไปแล้ว ตอนนี้คุณช่วยตามพวกเรามาด้วย!”เจียงเสวี่ยหนิงพูดขอร้องเสียงเบา “ฉันจะไปกับพวกคุณก็ได้ค่ะ แต่ขอเวลาฉันสักหน่อยนะคะ ฉันอยากพูดอะไรกับแฟนสักประโยคได้ไหมคะ?”“เสี่ยวเสวี่ย?”ด้านหลังของตำรวจจราจรก็มีเงาร่างผอมโ

มิน่าล่ะ ผมก็คิดอยู่แล้วว่าทำไมจู่ ๆ เจียงเสวี่ยหนิงถึงจะคืนตำแหน่งรองประธานให้ผมที่แท้เป็นเพราะเธอมอบหุ้นให้กับหลินจยาหมิงแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจผลประโยชน์เล็กน้อยอย่างตำแหน่งรองประธาน แต่มันไม่ได้สำคัญกับผมอีกต่อไปแล้ว “อ่า ถ้าอย่างนั้นผมก็ขออวยพรให้พวกคุณได้แต่งงานกันเร็ว ๆ อยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า”หลินจยาหมิงกลับพูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ผมรู้ว่าน้องสาวของคุณต้องเข้ารับการผ่าตัด และรู้ว่าคุณยังขาดเงินอีกแสนห้าสำหรับค่าผ่าตัด แต่เป็นผมเองที่ห้ามเอาไว้ ผมรู้ว่าน้องสาวของคุณจะต้องตาย ขอเพียงเธอตาย คุณก็จะปล่อยมือและตัดใจจากเสี่ยวเสวี่ย”“สวีเหนียน ต่อให้คุณเก่งกว่านี้แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร? ในบริษัทไม่ต้องการคนซื่อสัตย์แบบคุณหรอกนะ”ผมเงียบแล้วกดตัดสายไป จากนั้นข้อความแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในโทรศัพท์ของผม“บันทึกเสียงเรียบร้อย” ผมรู้ตั้งแต่แรกว่าที่หลินจยาหมิงโทรมา เขาจะต้องมีเจตนาไม่ดีแน่นอน ดังนั้นจึงกดบันทึกเสียงเอาไว้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าผมจะบันทึกอะไรบางอย่างได้ แต่ด้วยพฤติกรรมของเขา ต่อให้ถือว่าผิดศีลธรรม ก็ยังไม่นับว่าเป็นการฆ่าคน สุดท้ายแล้วมันก็เป็นเพราะเจียง