บทที่ 3

เมื่อเห็นว่ามีประวัติการโอนเงิน เขาก็ปาโทรศัพท์ลงพื้นอย่างแรง

“เจียงเสวี่ยหนิง! ผมกำลังคุยกับคุณอยู่นะ แต่คุณยังตัดใจกับคนเก่าไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่ต้องพาผมไปหาหมอแล้ว ให้ขาผมหักไปเลย!”

เขาเดินจากไปอย่างหัวเสีย

เจียงเสวี่ยหนิงเป็นคนที่มีอำนาจเด็ดขาดในบริษัท พูดคำไหนคำนั้น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา เธอกลับไม่กล้าเถียงเลยแม้แต่น้อย นอกจากนี้ยังวิ่งตามเขาไป

แต่เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอก็ชะงักฝีเท้า

ก่อนจะหมุนตัวกลับมาจับมือของผมเขย่า แล้วให้สัญญาอย่างจริงจัง

“สวีเหนียน เหลือเวลาอีกสองวัน คุณอดทนหน่อยนะ เดี๋ยวหลังจากนี้ฉันจะชดเชยให้คุณเอง!”

นี่เป็นวิธีออดอ้อนที่เธอชอบทำมากที่สุด ก่อนหน้านี้ตอนที่ผมเห็นเธอแสดงความอ่อนแอ ในใจของผมจะรู้สึกหวานล้ำอยู่เสมอ

แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกขยะแขยง

ผมยังไม่ทันได้ดึงมือออก แต่เธอก็หมุนตัววิ่งไล่ตามหลินจยาหมิงไปแล้ว

ผมยืนอยู่ที่เดิม แล้วใช้ชายเสื้อเช็ดมือตัวเอง

แต่เจียงเสวี่ยหนิง อีกสองวันก็เป็นวันที่ผมจะไปจากที่นี่เหมือนกัน

ผมไม่ต้องการคุณแล้ว

หลังออกจากลานจอดรถชั้นใต้ดิน ผมก็หาลูกค้าเจอด้วยความรวดเร็ว จากนั้นก็เอาเงินไปเป็นค่าฌาปนกิจศพให้อันอัน

ในขณะที่ผมถือเถ้าอัฐิของอันอันกลับบ้าน ท้องฟ้าก็มืดเสียแล้ว

เจียงเสวี่ยหนิงยังไม่กลับมา

แต่เธอกลับบอกกับผมในเรื่องที่น่าประหลาดใจว่า หลินจยาหมิงเดินเหินไม่สะดวก ดังนั้นเธอต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่อดูแลเขา

ครั้งที่แล้วที่เธอรายงานแบบนี้คือเมื่อหลายเดือนก่อน

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ได้รู้สึกหึงหรือต้องการการชดเชยจากเธอ ผมเพียงแค่เปิดโปรแกรมของบริษัท จากนั้นก็ส่งใบลาออก

ใบลาออกยังไม่ได้รับการอนุมัติ

แต่ผมก็วางโทรศัพท์ลงและไม่สนใจมันอีก

สองวันเป็นระยะเวลาที่ค่อนข้างกระชั้นชิด ผมต้องเก็บกระเป๋าก่อน พรุ่งนี้ต้องไปที่บริษัทเพื่อจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้เรียบร้อย

เวลาเจ็ดปีถูกจัดลงไปในกระเป๋าเดินทางขนาดยี่สิบนิ้ว

เช้าวันรุ่งขึ้นขณะที่ผมกำลังนอนอยู่ ผู้ช่วยของเจียงเสวี่ยหนิงก็มาเคาะประตู

เมื่อเธอเห็นกระเป๋าสัมภาระภายในห้อง เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย

“คุณสวี นี่คุณจะไปเที่ยวเหรอคะ”

“อื้อ”

เธอไม่ได้ถามอะไรต่อ

“ประธานเจียงเชิญคุณไปพบค่ะ”

เดิมทีผมก็ไม่อยากไป แต่ก็ถูกบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังพาออกไปอย่างบังคับ

จุดหมายปลายทางคือร้านชุดแต่งงานร้านหนึ่ง

เจียงเสวี่ยหนิงมองผมด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ลากผมเข้าไปในห้องลองเสื้อ

เธอหยิบสูทตัวหนึ่งขึ้นมา แล้วช่วยผมสวมด้วยตัวเอง จากนั้นก็ยังช่วยผูกเนกไทให้ผม

ผมมองดูผมที่เป็นลอนสวยของเธอ ตอนนั้นก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อย

เพื่อแผนการอวยเพื่อฆ่าหลินจยาหมิง เธอจึงไม่ได้ใกล้ชิดกับผมอีก เธอบอกว่าจะต้องหลอกตัวเองให้ได้ ถึงจะสามารถหลอกคนอื่นได้

ในขณะที่เธอกำลังติดกระดุมข้อมือให้ผม เธอก็ชะงักไป

“นาฬิกาล่ะ?”

เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดขึ้นโดยไม่รอให้ผมตอบ

“เอาไปเก็บใส่กล่องไว้อีกแล้วสินะ”

“พี่สวีสุดหล่อของฉันใส่เสื้อผ้าแบบนี้แล้วเหมาะสมมาก หล่อที่สุด!”

“ฉันหาคนวางแผนเรื่องงานแต่งงานของพวกเราเรียบร้อยแล้ว”

“เป็นงานแต่งงานริมทะเลที่คุณชอบ นอกจากนี้ยังมีซุ้มดอกไม้ที่อันอันชอบ เมื่อถึงตอนนั้นให้เธอเป็นเด็กถือดอกไม้ในงานแต่งงานของเราดีไหม?”

เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่มันกลับเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงโสตประสาทของผม

ผมกำหมัดแน่น

ผมนึกถึงคำถามก่อนตายของอันอันขึ้นมา

“พี่คะ ทำไมพี่สะใภ้ถึงยังไม่มาช่วยฉันล่ะคะ?”

เจียงเสวี่ยหนิงรักอันอันเหมือนกับแก้วตาดวงใจ คอยสอบถามอาการป่วยของเธออย่างเป็นห่วงอยู่เสมอ อีกทั้งยังเล่านิทานก่อนนอนให้เธอทั้งคืน โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

การแต่งงานกับเจียงเสวี่ยหนิงถือเป็นความฝันสูงสุดของผม

แต่ความฝันนั้นจะไม่มีทางเป็นจริง

“เจียงเสวี่ยหนิง งานแต่งงาน—”

เธอยิ้มละมุนออกมา จากนั้นก็ใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากของผม

“แผนการของพวกเราใกล้จะสำเร็จแล้ว พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของหลินจยาหมิง ฉันจะประกาศต่อหน้าทุกคน และไล่เขาออกจากบริษัท”

“จากนั้นก็จะฟ้องร้องเรียกทรัพย์สินและรถยนต์ที่อยู่ภายใต้ชื่อเขาคืนกลับมาทั้งหมด”

“ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้เขาเคยชินกับการใช้ชีวิตเสเพลและฟุ่มเฟือย เขาจะไม่กินข้าวในร้านอาหารที่ไม่ใช่โรงแรมห้าดาว ฉันจะขอดูสิว่า ในตอนที่เขาไม่เหลืออะไรสักอย่าง ตอนที่ทุกคนสามารถเหยียบย่ำเขาได้ เขายังจะกล้าปรับโครงสร้างบริษัทอยู่หรือเปล่า!”