บทที่ 5

รูปถ่ายนั้นเป็นรูปมือสองข้างกำลังจับกันแน่นท่ามกลางแสงอาทิตย์ตก

นาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์ที่หลินจยาหมิงเคยโยนทิ้งก็กลับมาอยู่บนข้อมือของเขาอีกครั้ง

แคปชั่น

‘เธอบอกว่า ความรักเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวและหยั่งรากลึก ผมบอกว่า ขอเพียงแค่คุณมีใจตรงกับผม ความปรารถนาของผมก็จะไม่สูญเปล่า’

ผมเผลอไปกดไลก์ แล้วรีบอันไลก์ออกทันที

เจียงเสวี่ยหนิงไม่ได้พูดอะไร

ตอนที่กลับมาบ้านก็ดึกมากแล้ว ผมหิวมาทั้งวัน ดังนั้นจึงต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน

หลังจากกินไปครึ่งหนึ่ง เจียงเสวี่ยหนิงก็กลับมาที่บ้าน บนตัวของเธอยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยออกมาจาง ๆ

เธอแพ้แอลกอฮอล์ ผมเป็นห่วงเธอ ดังนั้นจึงไม่ค่อยปล่อยให้เธอไปสังสรรค์กับใคร

หากเป็นก่อนหน้านี้ ผมจะต้องซักถามอย่างเป็นห่วงว่าไปกินที่ไหน จากนั้นก็ต้มซุปแก้แฮงค์ให้เธอ

แต่ตอนนี้ผมไม่เงยหน้าขึ้นมองเธอเลยด้วยซ้ำ ตั้งใจก้มหน้าก้มตากินต่อไป

เธอสะบัดรองเท้าส้นสูงทิ้ง จมูกทำท่าฟุดฟิดเล็กน้อย จากนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้น

“ทำไมถึงไม่รอฉันล่ะ? ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าอย่ากินอาหารขยะแบบนี้ในบ้าน”

เจียงเสวี่ยหนิงไม่ชอบกลิ่นของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และรังเกียจที่มันราคาถูก

แต่ตอนนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป สิ่งที่น่ารังเกียจคือวันเวลาที่พวกเราเคยดิ้นรนต่อสู้มาด้วยกัน

เธอเดินเข้ามาแล้วชนเข้ากับกระเป๋าเดินทางที่ผมวางเอาไว้อย่างไม่ตั้งใจ เอกสารการเดินทางที่อยู่ด้านในกระจัดกระจายออกมา

เธอหยิบพาสปอร์ตขึ้น หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา

“สวีเหนียน คุณเสียใจแค่นี้ต้องถึงกับไปต่างประเทศเลยเหรอ?”

เธอโยนพาสปอร์ตลงกระเป๋าของผมอย่างไม่ใส่ใจ

หลังจากคืนดีกับหลินจยาหมิงแล้ว เธอก็อารมณ์ดีมาก จากนั้นเธอก็นวดไหล่ผมแล้วพูดขึ้นอย่างใจเย็นว่า

“วันนี้ฉันอินกับบทไปหน่อยก็เลยเผลอตวาดคุณไป ฉันขอโทษจริง ๆ”

“แต่เราวางแผนอวยเพื่อฆ่ามาหนึ่งปีแล้ว ฉันจะปล่อยให้มันจบแบบนี้ไม่ได้”

“หลินจยาหมิงยอมคืนดีกับฉันแล้ว เพียงแต่ในช่วงเวลานี้เขายังระแวงฉันอยู่ คุณกับอันอันรออีกหน่อยนะ อย่างมากก็หนึ่งเดือน ฉันจะหาเวลาที่เหมาะสมเพื่อทำให้เขาอับอาย”

“แต่ฉันก็รู้ว่าคุณร้อนใจ ฉันจะ—”

จากสองวันกลายเป็นหนึ่งเดือน

ท้ายที่สุดแล้วเธอก็แค่ตัดใจไม่ได้เท่านั้นเอง

ทำไมต้องหาข้ออ้างมาโกหกผมด้วย

“ไม่ต้องหรอก”

ผมพูดตัดบทเธอ เมื่อกินบะหมี่คำสุดท้ายเสร็จ ผมก็ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก

“พวกเราเลิกกันเถอะ”

หลังจากพูดคำพูดนั้นออกไป ผมก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก

มือที่บีบไหล่ผมของเจียงเสวี่ยหนิงแข็งทื่อ

ผมปัดมือเธอออกแล้วลุกขึ้นไปทิ้งขยะ

ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ และนอกจากนี้เธอยังหมดความอดทนที่จะปลอบโยนผมแล้ว ใบหน้าของเธอเย็นชาขึ้นทันที

“สวีเหนียน ฉันแค่ไปพยายามเอาใจจยาหมิงเท่านั้นเอง คาดไม่ถึงว่าคุณจะขอเลิกกับฉันแบบนี้?”

“นั่นเป็นเพราะฉันไม่ได้จ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้คุณสามเดือนใช่ไหม? น้องสาวของคุณก็ไม่ได้เป็นอะไร ไม่ใช่ว่าขาดเงินแล้วจะตายสักหน่อย แล้วคุณจะมาโกรธฉันเรื่องอะไร?”

เมื่อพูดถึงเรื่องน้องสาว หัวใจของผมก็ปวดแปลบขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำ

“ใช่ เพราะเงินเดือนสามเดือนนั่นแหละ”

“เจียงเสวี่ยหนิง เธอสามารถซื้อคฤหาสน์ราคาหลายล้านให้หลินจยาหมิงได้โดยไม่กะพริบตา แต่ให้เงินแสนห้ากับผมมันยากมากหรือไง?”

เมื่อพูดถึงเรื่องเงิน สายตาของเจียงเสวี่ยหนิงก็มีประกายความประชดประชัน เธอเตะถังขยะจนล้ม

“มิน่าล่ะคุณถึงเอาแต่พูดว่าไม่อยากเล่นแผนอวยเพื่อฆ่าแล้ว ที่แท้คุณก็หลงละเลิงในชื่อเสียง จยาหมิงพูดได้ถูกต้องจริง ๆ คุณก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ต้องการจะหลอกเอาเงินฉัน”

ผมรู้ว่าเจียงเสวี่ยหนิงเป็นเด็กกำพร้า ยากจนมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นจึงหลงใหลในเงินทองมาก

แต่ผมไม่ได้แก้ตัว เพียงแค่พูดขึ้นเสียงเรียบ

“ต่อให้คุณจะปลดผมออกจากตำแหน่งรองประธาน แต่หน้าที่การทำงานของผมก็ไม่ได้ลดลงเลย คุณควรจะจ่ายเงินเดือนให้ผมเท่าเดิมด้วยซ้ำ ไม่ต้องมาก ชดเชยให้ผมแค่สามแสนห้าก็พอ”

สามแสนห้าเพื่อตัดความสัมพันธ์เจ็ดปี จะได้จบสิ้นกันตรงนี้

ผมจะได้ใช้เงินจำนวนนี้เพื่อซื้อหลุมฝังศพให้อันอันในต่างประเทศ

สายตาของเจียงเสวี่ยหนิงเย็นชามากขึ้น

“สวีเหนียน ฉันต้องทนรับกับความอับอายตลอดทั้งปีก็เพื่อคุณ! หากพูดกันตามตรงแล้ว ถ้าคุณไม่ได้เป็นแฟนของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะได้เป็นรองประธานด้วยซ้ำ รอกระทั่งฉันได้แต่งงานกับคุณ ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะเป็นของคุณแล้วโอเคไหม ทำไมคุณต้องรีบร้อนแบบนี้ด้วย?”