Share

บทที่ 6

Author: คอร์เนตโต
“ก็แค่เงินสามแสนห้า ฉันจะให้คุณ เงินสามล้านห้าแสน หรือสามสิบห้าล้านก็ไม่เป็นไร!”

เธอปาโทรศัพท์มาทางผม

ผมไม่ได้หลบ ดังนั้นโทรศัพท์จึงกระแทกเข้าที่โหนกแก้ม

แผลที่ถูกเย็บเมื่อตอนกลางวันฉีก ทำให้เลือดไหลออกมา

รูม่านตาของเจียงเสวี่ยหนิงหดเล็กลง เธอกำลังเดินเข้ามา

ผมเก็บโทรศัพท์แล้วโอนเงินให้ตัวเองสามแสนห้า

“ขอบคุณนะ”

เจียงเสวี่ยหนิงกัดริมฝีปากแน่น เธอเดินโซเซไปนั่งขดตัวบนโซฟา คิ้วขมวดแน่นขึ้น

ผมรู้ว่าเธอกำลังงอน แต่ก็ไม่อยากง้อเธอ

ผมเข้าไปล้างจานในห้องครัว หลังจากล้างเสร็จแล้วก็เช็ดหยดน้ำบนเคาน์เตอร์

เธอคิดว่าผมกำลังทำซุปแก้แฮงค์ให้เธอ ดังนั้นจึงพูดเสียงเบาพร้อมดวงตาที่ปิดสนิท

“ไม่ต้องใส่ขิงเยอะนะ”

ผมหัวเราะเยาะตัวเองอย่างไร้เสียง จากนั้นก็หยิบกระเป๋าเดินทางขึ้น แล้วเปิดประตูเดินออกจากบ้าน

ในตอนที่กำลังจะจากไป ทุกอย่างเงียบเชียบ เสียงไม่ดังพอที่จะปลุกคนเมาให้ลุกขึ้นมา

ผมสุ่มหาโรงแรมพัก

หลินจยาหมิงส่งวิดีโอมาเพื่อยั่วโมโห

จากมุมกล้องวงจรปิด หลินจยาหมิงกำลังดื่มเหล้าอยู่ในบาร์ แต่เจียงเสวี่ยหนิงที่ตามมาก็แย่งแก้วเหล้าในมือไป

เจียงเสวี่ยหนิงมีท่าทีโอนอ่อนอย่างถึงที่สุด เธอนั่งคุกเข่าอยู่แทบเท้า ขอร้องให้เขาใส่นาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์ราคาเป็นล้านกลับไป

“จยาหมิง ฉันผิดไปแล้ว ในตอนแรกฉันก็แค่อยากแกล้งคุณเล่น ๆ เพื่อช่วยสวีเหนียน แต่คุณนั้นเป็นคนที่จิตใจซื่อตรงและแสนดี คุณปฏิเสธของทุกอย่างที่ฉันมอบให้ นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่คุณรับ ปฏิกิริยาแรกของฉันไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความสุข บางทีฉันอาจจะรักคุณเข้าแล้ว…”

ทั้งการถ่วงเวลา ปลอบโยน เป็นเพียงข้ออ้างที่ลำเอียงของเธอเท่านั้น

หลินจยาหมิงพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า

“สวีเหนียน อย่าลืมห่มผ้าให้เสี่ยวเสวี่ยด้วยล่ะ ถ้าวันนี้เธอละเมอเรียกชื่อผมก็อย่าโกรธกันนะ”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงบ้าไปแล้ว

แต่ตอนนี้ผมกลับตอบกลับแค่ว่า

“แฟนของตัวเองก็มาดูแลเอง กุญแจอยู่ใต้กระถางต้นไม้หน้าประตู”

ผมปิดโทรศัพท์และนอนหลับฝันดีตลอดคืน

วันรุ่งขึ้น ผมเดินทางไปสนามบินตั้งแต่เช้าเพื่อพบกับเพื่อนร่วมงานในอนาคต

แต่ในตอนนั้นผมก็ได้รับโทรศัพท์จากเจียงเสวี่ยหนิง

“ทำไมวันนี้ถึงไม่มาทำงาน?”

ผมรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอไม่รู้หรือไงว่าผมลาออกแล้ว

ในตอนที่ผมกำลังจะพูด

เธอกลับพูดพึมพำขึ้นว่า

“เมื่อวานนี้ฉันเมามาก ทำไมคุณถึงเรียกหลินจยาหมิงให้มาดูแลฉันล่ะ? การทรมานตัวเองเพราะความหึงหวงมันสนุกหรือไง?”

“แม้วันนี้จะเป็นวันเกิดของเขา ฉันก็ไม่ยอมให้เขาได้หน้า ดังนั้นจึงตัดสินใจจะคืนตำแหน่งรองประธานให้กับคุณ”

“คุณรีบมาที่บริษัทล่ะ ฉันสั่งให้ผู้ช่วยไปที่โรงพยาบาลเพื่อเรียกอันอันมาอยู่กับคุณแล้ว คุณดีใจไหม? ส่วนเรื่องงานแต่งงาน พวกเราเลื่อนออกไปอีกหน่อยก็ได้ ฉันรับประกันว่าจะทำให้คุณพอใจแน่นอน”

ผมรู้จักเธอดี และรู้ว่าเธอกำลังหาทางลงให้ผม ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่หาได้ยาก

“เจียงเสวี่ยหนิง พวกเรายังไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันเลย”

เจียงเสวี่ยหนิงตอบรับออกมาหนึ่งเสียง จากนั้นก็ม้วนเอกสารที่อยู่ในมือ มุมปากยกขึ้น

“ฉันรู้ว่าคุณอยากจดทะเบียนสมรสก่อนแต่งงาน และไม่ใช่ว่าฉันไม่เห็นด้วยนะ หรือว่าเราจะไปจดทะเบียนกันวันนี้เลย?”

ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ดังนั้นก็ไม่ต้องจัดงานแต่งงานแล้ว พวกเราเลิกกันไปตั้งนานแล้วนี่”

ปลายสายเงียบเสียงไป

ทันใดนั้นเสียงผู้ช่วยก็ดังขึ้นอย่างรีบร้อน

“แย่แล้วค่ะ น้องสาวของคุณสวี...”

เจียงเสวี่ยหนิงขมวดคิ้วขึ้น จากนั้นก็โบกมือไล่อย่างรำคาญใจ

“อย่าเพิ่งเรียกอันอันมา แล้วก็ยกเลิกพิธีมอบตำแหน่งรองประธานด้วย ก็แค่จะเลิกเพื่อเรียกร้องความสนใจ คิดว่าใครจะง้อเขากัน?”

ผู้ช่วยพูดขึ้นอย่างรีบร้อน

“ไม่ใช่ค่ะ ประธานเจียง ทางโรงพยาบาลบอกว่าน้องสาวของคุณสวีเสียชีวิตแล้วค่ะ นอกจากนี้เขายังซื้อตั๋วเครื่องบินไปต่างประเทศแล้ว!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักลึกล้ำวาสนาตื้นเขิน   บทที่ 12

    เมื่อพูดจบผมกับซ่งหว่านถังก็เดินขึ้นไปบนเวทีเพื่อจดทะเบียนสมรสด้วยความรวดเร็ว เจียงเสวี่ยหนิงอยากจะขัดขวาง แต่เธอกลับถูกฝูงชนห้ามไว้ สุดท้ายแล้วผมก็จดทะเบียนสมรสเรียบร้อย ผมยิ้มให้กับเจียงเสวี่ยหนิงอย่างมีมารยาท “ผมขอไม่เชิญคุณไปงานแต่งงานนะ คุณเคยคิดบ้างหรือเปล่าว่า ตอนนี้บริษัทของคุณขาดหัวเรือใหญ่ มันจะวุ่นวายขนาดไหน?”สายตาของเจียงเสวี่ยหนิงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า“สวีเหนียน คุณจำเป็นต้องปฏิเสธฉันอย่างรุนแรงแบบนี้เชียวเหรอ? ฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะให้อภัย?”ผมหงุดหงิด แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ“ถ้าคุณสามารถทำให้อันอันฟื้นขึ้นมาได้ ผมก็อาจจะทบทวนเรื่องการให้อภัยคุณ” การฟื้นคืนชีพคนตายคือการปฏิเสธที่ตรงไปตรงมาที่สุด เจียงเสวี่ยหนิงมีใบหน้าซีดเผือด ปลายนิ้วจิกเข้าที่กลางฝ่ามือ เธอพูดอะไรไม่ออกสักคำ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าขณะที่ผมกับซ่งหว่านถังกำลังเดินออกจากโบสถ์ ทันใดนั้นก็เห็นชายคนหนึ่งที่มีผมเผ้ารุงรังถือมีดทำครัวพุ่งตรงเข้ามาท่ามกลางกลุ่มคนที่ไม่มีอาวุธ เมื่อเกิดเหตุการณ์ชุลมุน ทุกคนต่างวิ่งหนีกระจัดกระจาย แต่เห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นพุ่งเป้ามาที่ผม เขาคำรามเสียงดัง “สวีเหน

  • รักลึกล้ำวาสนาตื้นเขิน   บทที่ 11

    ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอไม่เคยอยากให้อันอันที่เป็นน้องสาวสุดที่รักต้องตาย เธอเติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไม่เคยสัมผัสความรักจากครอบครัวมาก่อน แต่อันอันเป็นคนที่ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความรัก ความห่วงใยระหว่างพี่น้อง และความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยมแต่สุดท้ายแล้วก็เป็นเพราะความหยิ่งยโสและมั่นใจในตัวเองมากเกินไปของเธอ เจียงเสวี่ยหนิงพูดอ้อนวอนเสียงเบา “สวีเหนียน ฉันผิดไปแล้ว คลิปเสียงที่คุณส่งให้มา ฉันได้ส่งให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบแล้ว มันเป็นของจริง ในช่วงเวลานั้นฉันยุ่งอยู่กับการจัดการหลินจยาหมิงจริงๆ!”เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา จากนั้นเธอก็เปิดรูปอวดผมอย่างภาคภูมิใจ “ดูสิ ทั้งหุ้น ตำแหน่งรองประธาน รถสปอร์ต และบ้านหรู ฉันเอากลับคืนมาทั้งหมดแล้ว!”“หลินจยาหมิงถูกฉันไล่ออกจากบริษัท คนในวงการไม่มีใครกล้าจ้างงานเขาอีก แต่เขาไม่สามารถใช้ชีวิตแบบประหยัดได้อีกต่อไปแล้ว ได้ยินมาว่าเขากู้เงินมาเป็นจำนวนไม่น้อย ทุกวันจะมีคนไปตามทวงหนี้ที่บ้าน และเขาก็ถูกซ้อมจนตัวช้ำทั้งร่าง”“คุณดีใจไหม ดีใจสักนิดไหม?”ผมหลับตาลง แล้วรู้สึกว่าเกมอวยเพื่อฆ่านั่นช่างไร้สาระสิ้นดีผมหมุนตัวเด

  • รักลึกล้ำวาสนาตื้นเขิน   บทที่ 10

    มิน่าล่ะ ผมก็คิดอยู่แล้วว่าทำไมจู่ ๆ เจียงเสวี่ยหนิงถึงจะคืนตำแหน่งรองประธานให้ผมที่แท้เป็นเพราะเธอมอบหุ้นให้กับหลินจยาหมิงแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจผลประโยชน์เล็กน้อยอย่างตำแหน่งรองประธาน แต่มันไม่ได้สำคัญกับผมอีกต่อไปแล้ว “อ่า ถ้าอย่างนั้นผมก็ขออวยพรให้พวกคุณได้แต่งงานกันเร็ว ๆ อยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า”หลินจยาหมิงกลับพูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ผมรู้ว่าน้องสาวของคุณต้องเข้ารับการผ่าตัด และรู้ว่าคุณยังขาดเงินอีกแสนห้าสำหรับค่าผ่าตัด แต่เป็นผมเองที่ห้ามเอาไว้ ผมรู้ว่าน้องสาวของคุณจะต้องตาย ขอเพียงเธอตาย คุณก็จะปล่อยมือและตัดใจจากเสี่ยวเสวี่ย”“สวีเหนียน ต่อให้คุณเก่งกว่านี้แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร? ในบริษัทไม่ต้องการคนซื่อสัตย์แบบคุณหรอกนะ”ผมเงียบแล้วกดตัดสายไป จากนั้นข้อความแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในโทรศัพท์ของผม“บันทึกเสียงเรียบร้อย” ผมรู้ตั้งแต่แรกว่าที่หลินจยาหมิงโทรมา เขาจะต้องมีเจตนาไม่ดีแน่นอน ดังนั้นจึงกดบันทึกเสียงเอาไว้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าผมจะบันทึกอะไรบางอย่างได้ แต่ด้วยพฤติกรรมของเขา ต่อให้ถือว่าผิดศีลธรรม ก็ยังไม่นับว่าเป็นการฆ่าคน สุดท้ายแล้วมันก็เป็นเพราะเจียง

  • รักลึกล้ำวาสนาตื้นเขิน   บทที่ 9

    “สวีเหนียน คุณรู้สึกเสียใจหรือยัง” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ผมก้มหน้าลงต่ำ เผยรอยยิ้มขมขื่น “เสียใจแล้ว ถ้ารู้ว่าคุณคือลูกสาวของท่านประธาน ผมก็น่าจะไปกับคุณ”ซ่งหว่านถังถึงกับชะงักไป ในความทรงจำของเธอ เมื่อเจ็ดปีก่อนผมเป็นชายหนุ่มที่มีดวงตาสดใส เป็นคนเคร่งครัดในหลักการ นอกจากนี้ยังเป็นคนซื่อตรง เธอคิดว่าผมจะดื้อรั้นแล้วบอกว่าไม่เสียใจ แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าผมจะมีสีหน้าเศร้าหมองและโดดเดี่ยวแบบนี้ความโดดเดี่ยวนี้ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบเธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “เป็นอะไรไป ทะเลาะกับภรรยาเหรอ?”“เลิกกันแล้ว”“เลิกกันแล้ว? ตั้งแต่เมื่อไหร่ เลิกกันทำไม ไหนคุณบอกว่าคุณรักเธอมากกว่าตัวเอง…”ในตอนนั้นเธอก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นตื่นเต้นมากเกินไป ซ่งหว่านถังกำมือขึ้นแล้วกระแอมไอเบา ๆ “อย่าเข้าใจผิด ฉันก็แค่เป็นห่วงสุขภาพจิตของพนักงานเท่านั้น”ผมเองก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดไปอย่างไม่ปิดบัง ซ่งหว่านถังโมโหยิ่งกว่าผมเสียอีก เธอกัดฟันกรอดอยู่นาน จากนั้นก็ให้ผมไปทำงาน แล้วบอกว่าไม่ต้องกังวลใจ วันรุ่งขึ้นผมก็เริ่มงานอย่างเป็นทางการ หลังจากจัดการเรื่องที่อยู่ใหม่เรียบร้อยแล้ว ผมก็เ

  • รักลึกล้ำวาสนาตื้นเขิน   บทที่ 8

    “ไม่ เธอไม่ใช่แฟนของผมครับ เธอเป็นแค่คนแปลกหน้า ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น”เพื่อนร่วมงานสังเกตได้ถึงความสัมพันธ์ที่ผิดปกติของผมกับเจียงเสวี่ยหนิง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้พูดอะไรมากผู้ช่วยเห็นว่าประธานของตัวเองกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น ดังนั้นจึงไปพยุงตัวเธอขึ้น “ประธานเจียง ถ้าอย่างนั้นคุณก็ปล่อยคุณสวีไปดีกว่าค่ะ ตรงนี้มีคนจำนวนมาก ถ้าเกิดเป็นข่าวขึ้นมา ภาพลักษณ์ของบริษัทพวกเรา…”สีหน้าของเจียงเสวี่ยหนิงดูย่ำแย่มากยิ่งขึ้น ในใจของเธอมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่าง หากเธอไม่สามารถรั้งสวีเหนียนในตอนนี้ได้ หลังจากนี้ไม่ว่าเธอจะตามอีกฝ่ายยังไง สวีเหนียนก็จะไม่มีวันหวนกลับมาแล้วหลังจากนั้นไม่นาน ตำรวจจราจรก็เดินเข้ามาเมื่อเห็นเจียงเสวี่ยหนิง เขาก็ขมวดคิ้วตำหนิ “คุณขับรถเร็วเกินกำหนด ผมสั่งให้คุณจอดข้างทางก็ไม่จอด ต่อให้คุณจะรีบขึ้นเครื่องก็ไม่สามารถทำแบบนี้ รถของคุณถูกลากออกไปแล้ว ตอนนี้คุณช่วยตามพวกเรามาด้วย!”เจียงเสวี่ยหนิงพูดขอร้องเสียงเบา “ฉันจะไปกับพวกคุณก็ได้ค่ะ แต่ขอเวลาฉันสักหน่อยนะคะ ฉันอยากพูดอะไรกับแฟนสักประโยคได้ไหมคะ?”“เสี่ยวเสวี่ย?”ด้านหลังของตำรวจจราจรก็มีเงาร่างผอมโ

  • รักลึกล้ำวาสนาตื้นเขิน   บทที่ 7

    เจียงเสวี่ยหนิงลุกพรวดขึ้นอย่างกะทันหัน “ว่าไงนะ?”เธอก้มหน้ามองโทรศัพท์ ในตอนที่กำลังจะพูด แต่เสียงประกาศของสนามบินจากทางปลายสายก็ดังขึ้น “ท่านผู้โดยสารทุกท่าน เที่ยวบินระหว่างประเทศปลายทาง—”วินาทีถัดมาปลายสายก็ถูกตัดไปทันที อีกด้านหนึ่ง ผมก็ปิดเครื่อง จากนั้นก็ไปต่อแถวเช็กอินกับเพื่อนร่วมงานในอนาคต พนักงานฝ่ายบุคคลที่มีผมสีทองตาสีฟ้าเริ่มพูดคุยกับผมเป็นภาษาอังกฤษ “คุณสวี พวกเราเชิญคุณมาตั้งเจ็ดปี และส่งข้อความหาคุณทุกปี นอกจากนี้ยังส่งคนไปหาคุณถึงในประเทศ แม้กระทั่งโอกาสกินข้าว คุณยังไม่ยอมให้ แต่ทำไมตอนนี้คุณถึงตกลงมาทำงานกับบริษัทของเราอย่างกะทันหันแบบนี้ล่ะ?”ผมหลุบตาลงต่ำ มือจับด้ามกระเป๋าเดินทางจนแน่น ภายในกระเป๋าเดินทางมีเถ้ากระดูกของอันอันนอนอยู่อย่างสงบ “ก็แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างเท่านั้นเอง อยู่แต่ที่เดิม ๆ มาตลอด ไม่มีความก้าวหน้าก็สมควรเบื่อได้แล้ว”พนักงานฝ่ายบุคคลตบไหล่ผมแล้วหัวเราะเสียงดัง “คุณสวี ผมรู้ว่าคุณเป็นคนทะเยอทะยาน คุณวางใจเถอะ บริษัทของพวกเรานั้นไร้ขีดจำกัด มีโอกาสไม่สิ้นสุด ไม่มีทางทำให้คุณเบื่อแน่นอน”ผมยิ้มเล็กน้อยไม่พูดไม่จา หล

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status