รักลึกล้ำวาสนาตื้นเขิน

“คุณสวี นายจะไปทำงานกับพวกเราจริง ๆ เหรอ เยี่ยมไปเลย อีกสองวันพวกเราจะออกเดินทางแล้ว!’”

เสียงจากปลายสายคือพนักงานฝ่ายบุคคลของบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ น้ำเสียงของเขาตื่นเต้นมาก

พวกเขารอผมมาเจ็ดปี ถึงขั้นยอมตั้งบริษัทในประเทศ เพื่อที่จะดึงตัวผมไปร่วมงานโดยเฉพาะ

“ครับ’”

ภายในห้องดับจิตเงียบจนได้ยินเสียงสะท้อน

ผมมองดูใบหน้าไร้เลือดของอันอันผู้เป็นน้องสาววัยสิบขวบเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นก็เซ็นชื่อลงในใบแจ้งการเสียชีวิต ก่อนเดินไปหาคุณหมอ

คุณหมอบอกว่าผมจำเป็นต้องจ่ายค่าฌาปนกิจศพหนึ่งหมื่นล่วงหน้า

หลังจากอันอันป่วยหนัก เงินที่ผมเก็บสะสมมานานหลายปีก็หมดเกลี้ยง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ชีวิตของผมหมุนรอบแฟนสาวอย่างเจียงเสวี่ยหนิง ผมไม่มีเพื่อน แต่หลังจากที่เธอไล่ผมออกจากตำแหน่งรองประธาน เพื่อนร่วมงานของผมก็ต่างตีตัวออกห่าง

ตอนนี้แม้กระทั่งคนที่ยินดีให้ยืมเงินก็ยังไม่มี

ผมเหลือบสายตามองนาฬิกาบนข้อมือข้างขวาตามความเคยชิน

นี่ของขวัญแทนใจที่เจียงเสวี่ยหนิงเคยมอบไว้ให้ เธอใช้เงินเดือนสามเดือนเพื่อซื้อมันให้ผม ตอนนั้นเธอบอกว่าสำหรับเธอแล้ว ผมมีค่ายิ่งกว่าทองคำ

เดิมทีผมอยากจะขายนาฬิกาเรือนนี้ในเว็บไซต์ขายของมือสอง แต่ราคามันแค่หมื่นห้า แต่ค่าผ่าตัดแสนห้า ซึ่งยังห่างอีกไกล

น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ดังนั้นผมจึงลังเลที่จะขายออกไป

แต่บางทีโชคชะตาก็ตั้งใจให้ผมต้องขายมัน

ผมตั้งราคาขายต่ำที่สุดคือหนึ่งหมื่น จากนั้นไม่นานก็มีลูกค้าที่อยู่ในเมืองเดียวกันติดต่อมา

ในขณะที่ผมกำลังรีบร้อนไปส่งของ ผมก็ถูกบอดี้การ์ดชุดดำชนจนล้มไปกระแทกกับพื้น

โทรศัพท์ของผมก็ตกจนหน้าจอแตก

เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นว่าเจียงเสวี่ยหนิงกำลังเข็นวิลแชร์ที่หลินจยาหมิงนั่งอยู่เข้าไปในโรงพยาบาลด้วยความรีบร้อน ทีมแพทย์และบอดี้การ์ดจำนวนไม่น้อยกำลังล้อมรอบตัวเธอ

เธอมีใบหน้าร้อนรน หน้าผากมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา

สายตาของพวกเราประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ แต่เธอก็เบี่ยงหลบไปด้วยความรวดเร็ว

พยาบาลเข้ามาพยุงผมขึ้น แล้วถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้

“ชะตาชีวิตคนเราช่างไม่เหมือนกัน สามีของซีอีโอหญิงคนนั้นแค่ข้อเท้าแพลง แต่กลับต้องให้ทีมแพทย์ทั้งทีมไปดูแล แต่เด็กอีกคนเป็นโรคหัวใจ แม้กระทั่งเงินผ่าตัดยังหามาไม่ได้…” ผมส่ายหน้าเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร

วินาทีถัดมา เจียงเสวี่ยหนิงก็เดินกลับมาด้วยใบหน้าตึงเครียด

เธอลากผมไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน

เธอขึ้นไปนั่งบนรถ รอบข้างไร้ผู้คน จากนั้นเธอก็ขมวดคิ้วขึ้น

“คุณอยากได้เงินจนต้องมาถึงที่นี่เชียวเหรอ?”

เมื่อเธอรู้สึกตัวว่าน้ำเสียงของตัวเองแข็งกร้าวเกินไป หัวคิ้วจึงคลายลง

“ตอนที่ลงบันไดจยาหมิงเกิดข้อเท้าแพลง เขาเอาแต่ใจมาก เขายืนยันว่าถ้าฉันไม่ไปด้วย เขาก็จะไม่มาตรวจ”

“ฉันรู้ว่าคุณยังโกรธเรื่องที่เขาไม่ยอมจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้ เดี๋ยวฉันจะเอาเงินให้คุณเอง แล้วคุณก็รีบไปซะ! อย่ามาให้จยาหมิงเห็นหน้า เดี๋ยวเขาจะเข้าใจผิดเอาได้!”