All Chapters of เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80: Chapter 91 - Chapter 100

หยวนห่าวอี้ถีบจักรยานกลับบ้านมาพร้อมกับคนที่อยู่ด้านหลังด้วยหัวใจเต้นกระหน่ำราวกับกลองศึก เขาไม่คิดจะพาเธอแวะที่ไหนอีกแล้ว ความรู้สึกตอนนี้เพียงแค่อยากพาเธอกลับบ้านให้เร็วที่สุด เพื่อพูดคุยในสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของตนเองมาเนิ่นนานทันทีที่จักยานหยุดอยู่หน้ารั้วบ้าน หวังลี่อินเป็นคนทำหน้าที่เปิดรั้วอย่างเช่นปกติ ก่อนจะให้หยวนห่าวอี้เป็นคนเข็นจักรยานเข้าไปเก็บด้านใน ทว่าสีหน้าเป็นกังวลของคนที่เธอมักเรียกว่าน้องชายทำให้เธอไม่อาจละเลยได้“ทำไม…คิ้วนายต้องชนกันขนาดนั้น บอกฉันได้หรือยังว่ามีอะไร?”ด้วยความเป็นห่วงหวังลี่อินเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กตัวโต ก่อนจะใช้ปลายนิ้วค่อย ๆ คลี่ปมคิ้วเข้มหนาของห่าวอี้ให้คลายออกด้วยส่วนสูงที่ต่างกันพอสมควรทำให้เธอต้องเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย ทว่าน้องชายที่ชอบให้พี่สาวข้างบ้านทำอะไรแบบนี้กับตนอยู่แล้วมีหรือจะยืนอยู่เฉย ฉับพลันหยวนห่าวอี้ย่อตัวลงเล็กน้อย เพื่อให้อีกฝ่ายไม่ต้องเขย่งให้ลำบากสัมผัสแผ่วเบาบริเวณหัวคิ้ว ทำให้หยวนห่าวอี้รู้สึกประหม่ามากกว่าเดิมเสียอีก ทว่าเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตากลมใสที่กำลังมอ

ตลอดสองสัปดาห์ที่กลับบ้านมาหยวนห่าวอี้ทำหน้าที่เป็นสารถีให้กับอินอินเป็นอย่างดี ดีเสียจนบางครั้งเจ้าตัวเองก็ยังทำสีหน้าไม่ค่อยถูก เมื่อถูกน้องชายข้างบ้านที่พึ่งสารภาพรักไปหมาด ๆ ถีบจักรยานไปรับส่งทั้งเช้าเย็นซึ่งนี่เป็นความตั้งใจของหยวนห่าวอี้ล้วน ๆ เดิมที่มักจะชอบวนเวียนอยู่รอบกายพี่สาวข้างบ้านอยู่เสมอตั้งแต่จำความได้ ทว่าเมื่อเห็นแล้วว่าไม่ได้มีเพียงชายหนุ่มเท่านั้นที่พยายามเข้าหาอินอิน ยังมีพวกแม่สื่อที่เดินวนเวียนเข้าออกร้านเถียนเถียนแทบทุกวันอีกด้วยเช่นนั้นแล้วในตอนนี้เขามีเวลาอีกไม่มากก่อนจะกลับไปเรียน อย่างไรก็ต้องทำคะแนนสะสมเอาไว้ให้มากหน่อยก็แล้วกัน“พรุ่งนี้ผมจะกลับไปเรียนแล้ว”เสียงนุ่มทุ้มกล่าวขึ้นขณะเข็นจักรยานเก็บเข้าที่ พลางจดจ้องใบหน้างดงามของหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกันหญิงสาวไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด เพราะเรื่องนี้เขาบอกเธอแต่ช่วงแรกที่กลับบ้านมาแล้ว เพียงแต่รู้สึกวูบโหวงในใจอยู่บ้าง เขากลับมาที่นี่ได้ไม่นานก็ต้องกลับไปเรียนต่อแล้ว “อืม ฉันเตรียมยาไว้ให้นายแล้วนะ”และเมื่อคืนเธอกดซื้อยาในระบบเอาไว้ให้ห่าวอี้แล้ว

ตั้งแต่เช้าตรู่จรดเย็นย่ำหวังลี่อินใช้เวลาอยู่ในห้องสอบตลอดทั้งวัน เธอทำข้อสอบทุกรายวิชาเสร็จอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่ได้ส่งข้อสอบในทันที เพราะต้องตรวจทานถึงสองรอบอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่ต้นแม้เดิมทีร่างนี้เป็นคนเรียนเก่งมาก แต่วิญญาณของเธอที่มาอาศัยอยู่นั้นไม่ใช่ เพียงแต่เธอเป็นคนรอบคอบและเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีก็เท่านั้น นั่นจึงทำให้หวังลี่อินส่งข้อสอบเป็นคนเกือบสุดท้ายของรายวิชานั้น ๆ เสมอซึ่งหลังจากสอบเสร็จก็คล้ายกับน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ตั้งแต่เช้าได้ไหลทะลักออกมาในที่สุด เพราะภาพที่เห็นตรงหน้าคือพ่อกับแม่ที่ยังนั่งรอเธออยู่ที่เดิมเหมือนเมื่อเช้าไม่ไปไหนพวกท่านรอเธออยู่ตรงนี้อย่างที่กล่าวเอาไว้จริง ๆ ร่างบางที่แม้จะเหนื่อยล้าจากการสอบไม่รอช้าที่จะเร่งฝีเท้าเข้าไปหาพวกท่านทั้งคู่ร่างบางสะอื้นไห้อยู่ในอ้อมกอดของทั้งสองท่านอยู่เนิ่นนาน กว่าจะได้สติรู้ตัวว่าทำคนทั่วบริเวณแตกตื่นก็ตอนที่มีอาจารย์มาเอ่ยเตือน นั่นจึงทำให้ทั้งสามคนกล่าวขอโทษผู้คนโดยรอบอยู่ยกใหญ่ก่อนจะกลับมายังบ้านพักตลอดมื้อเย็นหวังเป่าถามลูกสาวหลายอย่างมากด้วยความอยากรู้ คนรุ่นเขาห

มื้ออาหารของเช้าวันนี้เป็นไปอย่างเร่งรีบกว่าทุกมื้อ หยวนห่าวอี้เร่งมือคีบอาหารเข้าปาก ขณะดวงตายังคงจดจ้องเพียงจดหมายห้าฉบับตรงหน้าไม่วางตา และทันทีที่กลับถึงห้องพักเขานั่งประจำโต๊ะเขียนหนังสือตัวเก่าที่ถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นด้วยความรู้สึกร้อนรนสองฉบับแรกเป็นจดหมายของแม่และพี่สาวที่มักจะเขียนมาเล่าความเป็นอยู่ทั่ว ๆ ไป และถามความเป็นไปของเขาอย่างเช่นปกติ ส่วนฉบับที่สามเป็นของอินอินที่ตอบกลับจดหมายของเขาฉบับก่อนส่วนฉบับที่สี่อินอินส่งมาเช่นเดียวกัน ซึ่งเป็นจดหมายถามไถ่ทั่วไปที่เธอมักจะแสดงความห่วงใยผ่านตัวอักษรอย่างเช่นปกติเมื่อรู้สึกว่าเขาหายไปนาน โดยข้อความช่วงหลังเธอบอกว่าไปสอบเกาเข่ามาเรียบร้อยแล้ว และกำลังรอผล ซึ่งเขาเคยถามอินอินไปก่อนหน้านี้ว่าเธออยากเรียนมหาวิทยาลัยที่ไหน เจ้าตัวก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบเสมอมาส่วนฉบับสุดท้ายของอินอินนั้นสร้างความแปลกใจให้หยวนห่าวอี้เป็นอย่างมาก หยวนห่าวอี้ขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นวันที่ที่เธอส่งมานั้นไล่เลี่ยกับฉบับก่อนหน้ามากทีเดียวนัยน์ตาคมกริบไล่อ่านตัวอักษรแต่ละแถว ส่วนแรกอินอินบอกว่าเธอสอบเกาเข่าได้คะแนน

ในทุกวันหยุดหวังลี่อินและหยวนห่าวอี้มักจะนัดหมายกันมานั่งกินข้าวตามร้านอาหารนอกมหาวิทยาลัยเสมอ ซึ่งแน่นอนว่าจะต้องเป็นร้านที่อยู่กึ่งกลางระหว่างเราทั้งคู่ ในตอนหลังที่มีโรงภาพยนตร์มาเปิดใหม่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พักของทั้งคู่ หยวนห่าวอี้ไม่พลาดโอกาสที่จะชวนอินอินของเขามาดูหนังด้วยกันแทบทุกสัปดาห์“ห่าวอี้นายอยากดูเรื่องไหน?”เสียงใสถามเจ้าเด็กตัวโตที่ชวนเธอมาดูหนัง ขณะสายตายังคงมองไล่ไปตามโปสเตอร์โฆษณาเพื่อหาหนังเรื่องที่อยากจะดู ทว่าเธอมีอยู่ในใจถึงสองเรื่องและยังตัดสินใจไม่ได้ จึงเลือกถามห่าวอี้แทนแต่คำตอบของคนที่มาด้วยกันก็ทำเอาคนถามยิ้มแก้มปริอยู่นานทีเดียว“เรื่องที่อินอินอยากดู”เสียงนุ่มทุ้มตอบออกไปอย่างไม่ต้องคิด เธอมองหาหนังที่อยากจะดู ส่วนเขาก็มองหาแต่เธอ และมันจะเป็นเช่นนั้นเสมอ…“ได้ ไปซื้อตั๋วกัน”ความสัมพันธ์ที่ไม่ได้ระบุสถานะชัดเจน แต่กลับไม่เป็นอุปสรรคต่อทั้งคู่แม้แต่น้อย การเป็นพี่สาวของเจ้าเด็กตัวโตแบบนี้ก็ไม่ได้แย่ แม้จะไม่ได้คบหากันในแบบคนรักทั่วไป แต่เราต่างรู้ดีถึงเหตุผลที่จะยืนเคียงข้าง