All Chapters of เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80: Chapter 81 - Chapter 90

ร้านเถียนเถียนยังคงดำเนินการต่อไปได้เป็นอย่างดี เป็นเวลากว่าสองปีแล้วที่ร้านยังคงรักษาลูกค้าเดิมเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น รวมถึงลูกค้าใหม่ที่แวะเวียนมาจากเมืองข้างเคียง เมื่อกลับมาที่นี่อีกครั้งร้านเถียนเถียนก็ยังคงเป็นร้านน้ำเต้าหู้อันดับหนึ่งที่ทุกคนคิดถึง และต้องแวะมาทุกครั้งไปแต่ถึงอย่างนั้นเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยก็ไม่ได้มีแผนที่ขยับขยายร้านให้ใหญ่กว่านี้แต่อย่างใด เพราะปีนี้หวังลี่อินตั้งใจแล้วว่าจะพัฒนาที่มีอยู่ให้ดีเสียก่อน อย่างเช่น ‘ชุดและบัตรพนักงาน’แน่นอนว่าหากตกแต่งร้านให้มีบรรยากาศคล้ายโรงเตี๊ยมในเมื่อก่อนแล้ว ที่ขาดไม่ได้และสำคัญมากที่สุดคงจะเป็น ‘หลงจู๊’ซึ่งหยวนซูมี่ก็เป็นหลงจู๊หญิงคนนั้นนั่นเอง…ในทุกวันพนักงานแต่ละคนจะแต่งกายด้วยชุดพนักงานสีขาว รวบผมเก็บเอาไว้อย่างเรียบร้อยและมีสัญลักษณ์สีแดงของร้านเถียนเถียนซึ่งเป็นรูปดอกไม้ ส่วนที่ต่างออกไปคือทุกคนจะมีป้ายชื่อติดหน้าอกสีแดงเข้มที่บ่งบอกตำแหน่งหน้าที่ของแต่ละคนเมื่อลูกค้าเดินเข้ามาในร้านจะมีพนักงานตำแหน่ง ‘จดรายการ’ ในการทักทายและรับคำสั่ง

วันเวลาไม่คอยท่าเพียงชั่วพริบตาพรุ่งนี้หยวนห่าวอี้ก็ต้องขึ้นรถไฟเพื่อไปรายงานตัวที่โรงเรียนเตรียมทหารแล้ว เขายังคงใช้ชีวิตเป็นพนักงานคนหนึ่งของร้านเถียนเถียน และยังคงวนเวียนอยู่รอบกายของพี่สาวข้างบ้านอย่างที่ผ่านมา จนกระทั่งวันนี้ที่กลับมาจากร้านพร้อมกันในช่วงบ่ายหลังจากเก็บจักรยานเข้าที่แล้ว นัยน์ตากลมพลันสว่างวาบขึ้นมาทันทีคล้ายกับนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ “พรุ่งนี้นายต้องเดินทางแล้ว ฉันมีของจะให้นาย แต่ว่า…มันต้องเป็นความลับระหว่างเรานะ”น้ำเสียงใสที่มักจะกล่าวออกมาอย่างฉะฉาน เมื่อได้เอ่ยถึงความลับก็ถึงกับต้องเบาเสียงลงโดยอัตโนมัติหยวนห่าวอี้ยิ้มมุมปากให้กับท่าทางมีลับลมคมในของอินอิน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยินดีทำตามในสิ่งที่เธอร้องขอโดยไม่มีเงื่อนไข“อืม ผมรับปาก”หยวนห่าวอี้พยักหน้ารับคำเสียงหนักแน่น ก่อนจะเดินตามหลังร่างบอบบางที่สูงเพียงหน้าอกของเขาเข้าไปในบ้าน โดยไม่คิดจะเอ่ยถามสิ่งใดออกมาอีกจนกระทั่งทั้งคู่มาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะทำงานริมหน้าต่างของอินอิน มือเรียวเปิดลิ้นชักข้างโต๊ะ ก่อนจะหยิบเอาถาดขนาดกลางสีขาวที่มีขวดยาเล

ตลอดระยะหนึ่งปีแรกหยวนห่าวอี้ไม่ได้กลับบ้านเลยสักครั้ง เพราะนอกจากจะต้องฝึกร่างกายให้พร้อมสำหรับการสอบเข้าบรรจุเป็นทหารในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าแล้ว การเรียนในห้องเรียนก็สำคัญไม่แพ้กันสิ่งหนึ่งที่เขาพึ่งตระหนักรู้หลังจากตัดสินใจมาอยู่ที่นี่ก็คงเป็นเรื่องของความรู้ ความเชี่ยวชาญ เกี่ยวกับทักษะในการปฎิบัติหน้าที่ เดิมทีเขาคิดว่าการเป็นทหารขอเพียงยิงปืนแม่นก็เพียงพอแล้วทว่าเมื่อได้มาอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ถึงได้รู้ว่า การยิงปืนไม่ใช่เพียงการจ่อปากกระบอกปืนไปที่อีกฝ่ายเท่านั้น แต่ยังต้องมีความรู้เกี่ยวกับปืนที่ตนเองถืออยู่ วิถีกระสุน จุดตายและสิ่งอื่น ๆ ที่จำเป็นต้องรู้นอกเหนือจากการฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่งตอนใกล้จบปีแรกเขาจะต้องเก็บตัวเข้าค่ายฝึกซึ่งอยู่ห่างจากโรงเรียนพอสมควร มันทำให้เขาพึ่งรู้ว่าฉากหน้าของชุดทหารแสนองอาจที่พ่อสวมใส เบื้องหลังนั้นลำบากตรากตรำและทรหดเพียงใดเขาเป็นเพียงแค่นักเรียนเตรียมทหารจะนับเป็นอะไรได้ เมื่อเทียบกับพ่อที่ประจำอยู่แนวหน้าตั้งแต่เขายังไม่ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำความจริงแล้วก่อนจะมาอยู่ที่นี่สิ่งที่เขารับปากกับแม่และพี่สาวเอาไ

บาดแผลบวมนูนบริเวณหน้าผากของหยวนห่าวอี้ทำให้ผู้ก่อเหตุอย่างหวังลี่อินอดร้อนรนขึ้นมาไม่ได้ อาจเป็นเพราะหน้าผากของเขาถูกตรงส่วนมุมของลูกคิดพอดีถึงทำให้แผลบวมปูดจนเกือบปริแตกเช่นนี้ทว่าเจ้าของบาดแผลหาได้สนใจ นอกจากจะไม่มีท่าทีเจ็บปวดหรือโอดครวญแล้ว หยวนห่าวอี้เอาแต่ยิ้มบางให้กับท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของพี่สาวข้างบ้านอยู่ตลอดราวกับกำลังมีความสุข“หัวจะแตกอยู่แล้วนะ นายยังยิ้มได้อยู่อีกเหรอ?”หวังลี่อินอดบ่นขึ้นมาไม่ได้เมื่อเห็นว่าคนเจ็บเอาแต่ยิ้ม ขณะที่เธอเองกำลังกังวลว่าหัวของเขาจะแตกหรือไม่หากหน้าผากห่าวอี้เกิดแตกขึ้นมา คงดูคล้ายกับเธอในตอนที่มาอยู่ที่นี่แรก ๆ แม้จะมียาดีจากระบบ และยาอย่างดีที่แม่ไปเสาะหามา ทว่ากว่ารอยแผลเป็นจะหายก็ใช้เวลาอยู่นานทีเดียวถึงห่าวอี้จะเป็นผู้ชายแล้วอย่างไร ในเมื่อบนใบหน้าไม่ควรมีรอยแผลเป็น ไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ไม่ควรมี…แต่คนโดนบ่นกลับยิ้มกว้างขึ้น พลางจดจ้องไปยังใบหน้างดงามที่อยู่ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว “ก็ผมมีความสุข”ไม่ใช่เพียงคำพูดที่พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทว่าน้ำเ

คำพูดของพี่สาวยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของหยวนห่าวอี้ตลอดตั้งแต่ตอนที่ได้ยินจนกระทั่งตอนนี้ที่เวลาล่วงเลยไปค่อนคืนแล้วเขายังไม่สามารถหลับให้สนิทได้เพราะเอาแค่ครุ่นคิดถึงเรื่องที่จะต้องพบเจอในวันพรุ่งนี้หลังจากพลิกกายไปมาอยู่นานสลับกับเสียงถอนหายใจหนัก ๆ ราวเกือบตีสามหยวนห่าวอี้ก็หลับลงในที่สุด ทว่าหลับตาไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงแสงของเช้าวันใหม่ก็สาดส่องเข้ามาตามรูหน้าต่างเสียแล้วเด็กหนุ่มที่ผ่านการฝึกมาแล้วครบหนึ่งปีเต็ม เพียงแค่แสงส่องเข้ามาเล็กน้อยก็ทำให้เขารู้สึกตัวได้ไม่ยาก ร่างหนาที่มีส่วนสูงเกือบเลยเตียงนอนรีบลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาในทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเช้าวันนี้มีเรื่องสำคัญต้องทำหยวนห่าวอี้แต่งกายด้วยชุดลำลองคล้ายกับตอนฝึก เขายืนยืดกล้ามเนื้ออบอุ่นร่างกายอยู่ตรงบริเวณลานหน้าบ้าน ก่อนจะวิ่งเบา ๆ เตรียมจะออกจากรั้วไป ทว่ากลับมีเสียงหนึ่งเรียกเขาเอาไว้เสียก่อน“ห่าวอี้ ลูกจะไปไหนน่ะ?”เพ่ยเจินร้องเรียกลูกชายในทันที เธอทำกับข้าวใกล้เสร็จแล้ว อาหารวันนี้เธอตั้งใจทำมากขึ้นกว่าปกติเพื่อลูกชายที่พึ่งกลับมา เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวกำลังจะออกจากบ้านจึงรี