All Chapters of เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80: Chapter 61 - Chapter 70

ความเร็วในระดับนั้น เมื่อเทียบกับการใช้ชีวิตของคนที่นี่ การทำงานของร้านเถียนเถียนจึงถือว่าเป็นระบบและรวดเร็วมาก ตั้งแต่ลูกค้าสั่งอาหารจนถึงขั้นตอนคิดเงินหนึ่งคนใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีก็เดินออกจากร้านไปพร้อมน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋เลิศรสสังขยามันม่วงทำขึ้นมาแจกเพียงสามสิบถ้วยเท่านั้น เพราะมีเงื่อนไขเช่นนี้ทำให้ปาท่องโก๋พลอยหมดเร็วไปด้วย ในขณะที่น้ำเต้าหู้เหลือเพียงก้นหม้อ ร้านเถียนเถียนขายต่อไปอีกไม่ถึงสิบนาทีทุกอย่างก็หมดเกลี้ยงพร้อมสำหรับการปิดร้านในวันนี้ในเช้าวันรุ่งขึ้นสังขยามันม่วงของร้านเถียนเถียนก็เป็นที่ต้องการของลูกค้าอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ หวังลี่อินตั้งใจทำไว้แค่วันละห้าสิบถ้วยต่อวันเท่านั้น โดยจะขายที่ราคาถ้วยละสองเหมา แต่หากลูกค้าซื้อปาท่องโก๋ถึงห้าชิ้นเธอก็จะแถมให้ไม่คิดเงินเช่นเดิมแต่นั่นก็ไม่ได้เป็นปัญหาในเมื่อลูกค้าสามสิบคนที่ได้ลิ้มลองสังขยามันม่วงจากเมื่อวานก็พร้อมใจกันซื้อในปริมาณเท่าเดิมเพื่อให้ได้ของแถม มีบ้างที่ยอดซื้อไม่ถึงห้าชิ้นแต่อยากลิ้มรสสิ่งที่เรียกว่าสังขยา จึงยอมควักเงินสองเหมาในการซื้อมาลองชิมสินค้าร้านเถียนเถียนไม่ได้มีเพียงเท่

ก็ได้แต่หวังว่าเจ้านี้จะไม่สร้างเรื่องให้เดือดร้อนครอบครัวอีกล่ะนะกระดานดำเมื่อติดกระดาษใบสุดท้ายลงไปจนครบ หวังลี่อินปล่อยมันไว้อย่างนั้นเพียงไม่นาน บ่ายคล้อยก็จัดการถอนตะปูออกแล้วนำมันไปเก็บเอาไว้ ก่อนจะออกไปที่ร้านเถียนเถียนกับห่าวอี้อย่างเช่นทุกวันในขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งล้างถั่วอยู่ด้านหลังร้าน หยวนห่าวอี้ลอบมองพี่สาวข้างบ้านอยู่หลายครั้ง จนเจ้าตัวรู้สึกได้จึงได้มองอีกฝ่ายกลับไปบ้างเด็กชายคล้ายกับถูกจับได้ในที่สุดก็ตัดสินใจถามขึ้น“กิจการขายดีเช่นนี้ อินอินยังจะกลับไปเรียนต่อไหม?”เดิมทีอินอินถือว่าเป็นนักเรียนที่เรียนเก่งที่สุดในระดับชั้น พอวันหนึ่งที่ได้มีกิจการของตนเองเช่นนี้ เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเปิดภาคเรียนนี้อินอินยังจะไปเรียนพร้อมกันกับเขาหรือไม่ หากเจ้าตัวเลือกทำการค้าแล้วไม่กลับไปเรียนต่อ ยอมรับว่าเขาก็รู้สึกเสียดายแทนอยู่บ้างส่วนคนโดนถามนั้นทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกไปด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย “ก็…เรียนสิ ถึงมันจะน่าเบื่อไปหน่อย แต่ก็ต้องเรียน”“ดีแล้ว”“โลกนี้

เรื่องแดดก็สำคัญไม่แพ้กัน ยิ่งใกล้ฤดูหนาวแดดที่เคยมีตั้งแต่เช้าจรดเย็น ก็จะค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยท้องฟ้าขมุกขมัวตามฤดูกาล ฉะนั้นแล้ววิถีชีวิตในยุคนี้จึงนิยมกักตุนอาหารเอาไว้แต่เนิ่น ๆ หาซื้อเนื้อมาไว้ให้มากที่สุดเพื่อนำมาตากแห้งให้ทันแดด และมีมากพอที่สำหรับทุกชีวิตในครอบครัว จนกว่าจะผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนานตกเย็นสมาชิกบ้านหวังพร้อมหน้ากันบนโต๊ะอาหาร มื้อเย็นเป็นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งอิ่มท้อง หวังลี่อินให้พ่อกับแม่นั่งอยู่ต่อเพื่อปรึกษาหารือเรื่องในอนาคตของบ้านเราเธอให้แม่นำบัญชีและเงินของบ้านออกมา เพื่อดูว่าตอนนี้เรามีเงินเหลืออยู่เท่าไหร่“สองพันสามร้อยหยวนเชียวเหรอคะ?”แม้จะรู้ดีว่าบ้านเราไม่ได้ลำบาก แต่ไม่คิดว่าเราจะมีเงินเก็บมากถึงสองพันหยวน ในขณะที่ก่อนหน้านี้มีเพียงพ่อที่ทำงานเพียงคนเดียว“ในนี้มีสินเดิมของแม่รวมอยู่ด้วย เงินที่พ่อทำงานมาตลอดตั้งแต่แต่งงาน แล้วก็เงินเดือนที่ลูกให้เราครั้งที่แล้ว”เจิ้งฝูอธิบายเงินแต่ละส่วนให้ลูกสาวเข้าใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่สองคนสามีภรรยาเริ่มพูดคุยเรื่องเหล่านี้กับลูกสาววั

“ขอบคุณนะคะ ที่ไม่จับหนูไปถ่วงน้ำ”เสียงใสกล่าวขอบคุณออกมา พลางยิ้มทะเล้นราวกับนี้เป็นเรื่องขบขันสำหรับเราสามคนในวันนี้เป็นเจิ้งฝูที่รู้สึกว่าคำพูดของลูกสาวช่างฟังดูชอบกลนัก จึงตีลงบนต้นแขนเรียวเล็กเบา ๆ “พูดอะไรอย่างนั้น เด็กคนนี้!!”เธอยอมรับว่าตกใจมากจริง ๆ กับสิ่งที่ลูกสาวครอบครองอยู่ แต่แล้วจะทำอย่างไรได้ สำหรับคนเป็นแม่ที่อุ้มท้องและเลี้ยงดูลูกสาวเพียงคนเดียวมาอย่างดี ขอเพียงให้ลูกปลอดภัยดีและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขโดยไม่เบียดเบียนใครก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอในเช้าวันถัดมาหวังเป่าและเจิ้งฝูยังคงไปช่วยงานที่ร้านเถียนเถียนตามเดิม เพียงแต่เมื่อเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้ว สองสามีภรรยาอาศัยช่วงเวลาเช้ามืดเช่นนี้ในการไปขอซื้อเนื้อที่แผงขายที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของตลาดแม้อะไรหลายอย่างในตอนนี้จะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นบ้างแล้ว ทว่าอาหารก็ยังคงเป็นสิ่งที่ขาดแคลน และหาซื้อได้ยาก บ้านหวังจึงอาศัยจังหวะในช่วงหลังจากเปิดร้านเสร็จไปติดต่อซื้อเนื้อในทุกวันยามสายที่สองสามีภรรยาถีบจักรยานกลับบ้านมาก่อนเหมือนเคย เพื่อนบ้านโดยรอบก็จะเห็นว่าเจิ้งฝ

บ้านหยวนในยามนี้แม้จะมีรายได้เข้ามาเดือนละหลักร้อยหยวน แม่อาการดีขึ้น ค่าหมอค่ายาก็น้อยลงกว่าแต่ก่อนมาก ทว่าเขาก็ไม่ได้หยุดพักอยู่บ้านอยู่เฉย ๆ แต่อย่างใดในทุกเช้าเขาจะมาดูแลแม่ยามตื่นนอน แม้จะไม่ต้องประคองไปไหนมาไหน ทว่าเขาก็จะคอยอยู่ใกล้ ๆ ผู้เป็นแม่เสมอเพื่อความปลอดภัย เพราะเกรงว่าแม่จะเป็นลมเป็นแล้ง หรือหน้ามืดพอสายหน่อยหลังมื้อเช้าหยวนห่าวอี้ยังคงไปเก็บผักป่าที่เริ่มเหลือน้อยเต็มที กลับมาให้ทันกินข้าวในตอนเที่ยงกับแม่และพี่สาว บ่ายคล้อยหลังจากแม่เอนหลังพักผ่อนเขาจะออกไปหาเก็บฟืนมาสะสมไว้อีกครั้ง ก่อนจะออกไปทำงานที่ร้านเถียนเถียน“วันนี้กลับมาเร็วนะ”หยวนซูมี่ทักน้องชายที่เดินถือตะกร้าผักป่าเข้ามาในเวลาไล่เลี่ยกันที่จริงแล้วบ้านเราไม่จำเป็นต้องกินผักพวกนี้อีกแล้วก็ได้ แต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้นมันน่าเจ็บปวดนัก แม้จะพอมีเงินมากกว่าเมื่อก่อน แต่อะไรประหยัดได้ก็ควรจะต้องประหยัด ผักป่าพวกนี้หามาได้โดยไม่ต้องเสียเงินซื้อ ฉะนั้นแล้วบ้านเราเมื่อพอมีเงินจึงซื้อเครื่องปรุงเพิ่มสักเล็กน้อย เพื่อนำมาทำผักพวกนี้ให้อร่อยขึ้น ส่วนเนื้อก็พอจ