All Chapters of เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80: Chapter 71 - Chapter 80

เดิมในทีแรกเธอคิดว่าก่อนจะหยุดยาวนี้จะมอบขวัญกำลังใจเป็นเงินอั่งเปาใส่ซองแดงให้กับพนักงานของร้านอยู่แล้ว ทว่านั่นก็เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกราวสามสัปดาห์ แต่นี่อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นทุกวันเธอยังไม่เห็นบ้านหยวนเตรียมเสื้อหนาวเลยที่ผ่านมาเธอเห็นห่าวอี้เตรียมฟืนสะสมเอาไว้ หยวนซูมี่ซื้ออาหารแห้ง ข้าวสาร และเนื้อกลับบ้านเตรียมเอาไว้ ส่วนป้าหยวนหากเธอไปหาซูมี่ที่บ้านช่วงกลางวันก็มักจะเป็นทั้งสองแม่ลูกช่วยกันทำผักดองเก็บเอาไว้แต่เรื่องเครื่องนุ่งห่มนั้นเห็นจะมีเพียงแค่เสื้อผ้าของทุกคนที่ดูหนาขึ้น เพราะพึ่งซื้อมาใหม่แต่ก็เพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นแต่กลับไม่เคยเห็นพวกเขาซื้อเสื้อกันหนาวสักตัว…เมื่อมอบของเหล่านี้ให้พ่อกับแม่แล้ว เธอย่อมไม่ลืมให้พวกเขาบ้านหยวนที่ดีกับเธอและคอยช่วยเหลือร่างนี้มาอย่างยาวนานแน่นอน“สัญญาหรือ?”คิ้วเข้มหนาของหยวนห่าวอี้ขยับยกขึ้น พลางมองร่างบอบบางที่ตอนนี้ความสูงเท่ากันแล้วด้วยแววตาสงสัยแน่นอนว่าพี่สาวอินอินย่อมไม่หวงคำอธิบาย เธอยินดีไขข้อข้องใจให้น้องชายที่กำลังโตวันโตคืนคนนี้อยู่แล้ว“ก

หวังลี่อินยังคงใช้ชีวิตธรรมดาที่แสนเรียบง่ายในบ้านหลังนี้อย่างมีความสุข แม้อากาศจะหนาวเหน็บก็ไม่อาจทำให้ความสุขของคนในบ้านลดน้อยลงแต่อย่างใด ปีก่อน ๆ ที่ผ่านถึงครอบครัวเราจะไม่ได้ลำบาก ทว่าก็ไม่ได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีเช่นนี้เมื่อได้ลองทบทวนดูให้ดี…คนเป็นแม่อย่างเจิ้งฝูรู้สึกว่าในปีนี้ช่างเป็นปีที่ดีของบ้านเราจริง ๆ นอกจากลูกสาวที่กลับมาแข็งแรงอย่างเช่นเด็กสาวปกติแล้ว การเป็นอยู่ของคนในบ้านก็ดีกว่าแต่ก่อนมากทุกวันนี้พวกเรามีกินจนอิ่มท้อง ได้นอนบนที่นอนนุ่มและอบอุ่น อยู่ในบ้านที่ปลอดภัย และที่สำคัญนอกจากเงินกองกลางที่มีมากพอ เราทุกคนในบ้านยังมีเงินเก็บของตนเองด้วยหากถามว่าเรื่องนี้เป็นมาอย่างไร ก็อดไม่ได้ที่จะต้องขอบคุณลูกสาวที่แสนดีของบ้านเรา อินอินถือเป็นของขวัญจากสวรรค์ที่มอบให้กับครอบครัวเราจริง ๆ เธอและสามีคิดเห็นตรงกันในข้อนี้เจิ้งฝูทอดมองไปยังพื้นที่ด้านในบ้านที่ถูกสามีซ่อมแซ่มทุกส่วนโดยวัสดุอย่างดีที่ลูกสาวซื้อมาจากโลกอนาคต ภายในห้องครัวเดิมทีเธอใช้งานห้องนั้นมายาวนานหลายปีโดยไม่ได้สนใจเลยว่าทรุดโทรมเพียงใดจนกระทั่งลูกสาวเสนอให้มีกา

แววตาเช่นนั้นของสหายทำให้หวังลี่อินอดไม่ได้ที่จับมือเรียวหยาบกระด้างของหยวนซูมี่เอาไว้แล้วออกแรงบีบเบา ๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ“ทันสิ ตอนนี้มีโรงเรียนเปิดสอนนักเรียนภาคค่ำอยู่ เธอเรียนเก่งจะตายซูมี่ ถ้าอยากเรียนต่อฉันจะไปสมัครเรียนเป็นเพื่อนเธอ”เมื่อเห็นว่าสหายเพียงหนึ่งเดียวของชีวิตกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงไร้ซึ่งรอยยิ้มทะเล้นอย่างเช่นยามปกติ หยวนซูมี่มีสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย“ผมเห็นด้วยกับอินอิน”เป็นหยวนห่าวอี้ที่ฟังอยู่นานกล่าวเสริมสหายของพี่สาว เขาเองก็คิดไม่ต่างจากอินอิน เดิมพี่สาวของเขาชอบการเรียนรู้ ทั้งยังมีผลการเรียนที่ดีมาตลอด แม้ตอนนี้จะกลับไปเรียนอย่างเดิมไม่ได้ ก็ใช่ว่าชีวิตจะไร้หนทางเสียหน่อยยิ่งปีนี้เขาเห็นคนที่เรียนปวช.และปวส.มากขึ้น มีทั้งนักเรียนที่เรียนเวลาปกติและเรียนภาคค่ำ โดยใช้เวลาว่างหลังจากเลิกงาน เห็นเช่นนี้เขาก็เคยคิดเช่นกันว่าซูมี่น่าจะเรียนแบบนี้ได้ แต่ที่ผ่านมาไม่เคยเห็นพี่สาวพูดถึงเรื่องเรียนต่อ เขาเลยไม่ได้กล่าวออกไป เพราะเรื่องการเรียนของซูมี่ถือเป็นเรื่องที่กระทบต่อจิตใจเธอพอสมควรซูมี่

ในปีนี้ทางการจะยกเลิกการใช้คูปองสำหรับสินค้าหลายอย่าง แม้จะไม่ได้เคร่งครัดเท่าแต่ก่อน ทว่าสำหรับคูปองสินค้าอุตสาหกรรมนั้นยังจำเป็นต้องใช้อยู่เช่นเดิม หรือหากไม่มีคูปองก็ต้องเพิ่มเงินจำนวนมากเพื่อซื้อหาสินค้าแทนอย่างเช่นจักรยานคันใหม่ที่หวังลี่อินต้องลงทุนใช้เงินทุนสะสมของร้านเถียนเถียนซื้อมาโดยไม่มีคูปองสักใบ ซึ่งเธอซื้อมาในราคาห้าร้อยกว่าหยวน ซึ่งถึงแม้จะมีเงินเก็บอยู่มาก แต่เงินห้าร้อยหยวนนี้นับว่าไม่น้อยเลยก่อนตัดสินใจซื้อจักรยานหวังลี่อินลองกดดูในระบบเห็นว่าจักรยานที่ลักษณะและคุณสมบัติใกล้เคียงกับจักรยานยุคนี้ ใช้เงินเพียงร้อยหยวนนิด ๆ ก็สามารถกดซื้อได้แล้ว ซึ่งเธอรู้สึกเสียดายเงินที่จ่ายไปในวันนี้พอสมควร แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อมันจำเป็น หากจะซื้อในระบบมาใช้เธอก็ยังหาเหตุผลมาหักล้างไม่ได้หากมีคนสงสัยขึ้นมาจักรยานคันใหญ่หาใช่เนื้อหมูที่จะแอบซื้อมาไว้ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องนำมาใช้งานให้ผู้คนเห็น เพื่อแลกกับความปลอดภัยของชีวิตตนเองและครอบครัวในภายภาคหน้าอย่างไรก็จำต้องยอมเสียเงินหลายร้อยหยวนซื้อมาเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยตั้งใจแล้วว่ารถจักรยานคันนี้จะซื้อ

ในระหว่างที่เถ้าแก่เนี้ยร้านเถียนเถียนกังวลเรื่องการขยายร้านเพิ่มอยู่นั้น พอดีกับแผงขายผลไม้ด้านข้างประกาศเซ้งพอดี หวังลี่อินจึงให้พ่อเป็นคนออกหน้าติดต่อเซ้งให้เธอโดยทันทีหวังเป่าก็ยังคงเป็นหวังเป่าคนเดิม เขาทำงานเป็นพนักงานโรงงานมาตลอดจนกระทั่งไต่เต้ามาถึงการเป็นผู้จัดการโรงงาน ฉะนั้นแล้วการค้าหรือการลงทุนยังเป็นเรื่องที่เขาไม่ค่อยเข้าใจนักอย่างเช่นโครงการขยายร้านของลูกสาว ก่อนที่จะไปติดต่อเซ้งให้ตามคำขอของลูกสาว คำว่า ‘สิ้นเปลือง’ ก็ถูกนำมาใช้อีกครั้ง และแน่นอนว่าคนเป็นลูกสาวจำต้องอธิบายแผนงานในอนาคตของร้านเถียนเถียนให้ผู้เป็นพ่อฟังอีกราวสิบนาทีกว่าจะเข้าใจกันแผงขายผลไม้ข้างกันนั้นมีขนาดพื้นที่มากกว่าร้านเถียนเถียนถึงสองเท่า เมื่อรวมกับร้านเดิมที่มีอยู่แล้ว เท่ากับว่าร้านน้ำเต้าหู้ของเธอกินพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของด้านหน้าตลาด นั่นจึงทำให้หวังลี่อินพึงพอใจเป็นอย่างมากทันทีที่การเซ้งร้านผ่านไปได้ด้วยดี เงินที่สะสมเอาไว้สำหรับต่อยอดกิจการถูกดึงมาปรับปรุงร้านใหม่อย่างไม่ต้องสงสัย โดยให้พ่อเป็นผู้รับหน้าที่ควบคุมงานในครั้งนี้ซึ่งเธอต