เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80 のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

ด้านร้านเถียนเถียนยังคงเป็นไปอย่างราบรื่น เจิ้งฝูอาสาอยู่ช่วยลูกสาวต่อโดยให้สามีถีบจักรยานกลับไปทำงานเพียงลำพัง น้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ที่ขายวันนี้ยังคงปริมาณเท่ากับเมื่อวาน แต่ทว่ากลับขายหมดเร็วกว่าเมื่อวานเสียอีกในเวลาแปดโมงสองแม่ลูกบ้านหวังก็ทยอยเก็บร้านและเตรียมตัวกลับบ้านแล้ว แน่นอนว่าเจิ้งฝูย่อมไม่ปล่อยให้ลูกสาวเป็นคนถีบจักรยาน“แม่คะ บ้านเราเลี้ยงไก่ได้ไหม?”เสียงใสกล่าวขึ้นขณะซ้อนจักรยานแม่มาได้ครึ่งทาง เธอเห็นบริเวณข้างบ้านพอจะมีเนื้อที่ว่างไม่ได้ใช้งานอยู่ แต่การเลี้ยงสัตว์อะไรสักอย่างในครอบครัวหวังนั้นไม่เคยมีปรากฎในความทรงจำเลยไม่แน่ใจว่าสามารถทำได้หรือไม่ วันนี้จึงได้ลองถามแม่ดูเสียก่อน“ได้สิลูก แล้วทำไมอยู่ ๆ ถึงอยากจะเลี้ยง?”เจิ้งฝูถามออกมาด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ อินอินนั้นชักจะคิดอะไรแปลก ๆ ขึ้นทุกวันเรื่องเลี้ยงไก่สำหรับครอบครัวเราไม่ใช่เรื่องต้องห้ามแต่อย่างใด แต่ที่ผ่านมาลูกสาวไม่เคยพูดถึงหรือออกปากว่าต้องการเลี้ยงสัตว์ใด ๆ เลยสักครั้ง“ก็กากถั่วที่เหลือจากที่ร้านต้องทิ้งทุกวัน หนูเสียดาย”ถ

เสียงพูดคุยหยอกล้อของสองสหายดังอย่างต่อเนื่อง ความสบายใจที่ได้รับจากอินอิน ทำให้ลูกสาวบ้านหยวนอดแปลกใจไม่ได้ว่านี่คือ อินอิน สหายของเธอคนนั้นจริงหรือไม่…หากเป็นเมื่อก่อนไม่ว่าเธอกล่าวสิ่งใด อินอินมักจะเห็นพ้องต้องกันเสมอ ไม่โต้แย้ง ไม่แสดงความคิดเห็น เพียงแต่รับฟังและเห็นด้วยเท่านั้นต่างจากอินอินคนที่อยู่ตรงหน้านี้ที่ทำให้หยวนซูมี่อดคิดไม่ได้ว่า สหายของเธอไปเอาความคิดก้าวหน้าราวกับผู้ใหญ่ที่เห็นโลกมามากมายเช่นนี้มาจากไหน ทั้งเวลาที่กล่าวถึงความคิดของตนเองในแววตาล้วนเต็มไปด้วยความมั่นใจและมุ่งมั่น แววตาทอประกายสดใสไร้ซึ่งความกังวลใจแต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรตรงหน้านี้ก็คือสหายของเธอไม่ผิดแน่ สหายที่เติบโตมาพร้อมกันตั้งแต่ยังแบเบาะ ตั้งแต่จำความได้ข้างกายก็มีสหายคนนี้อยู่เคียงข้างมาตลอด ก่อนที่น้องชายจะเกิดเสียอีก แล้วอย่างนี้ยังจะต้องสงสัยอะไรให้มากความ ในเมื่ออินอินในแบบนี้ก็ดีเช่นเดียวกันไม่ใช่หรือก่อนหน้านี้หยวนห่าวอี้ไปเก็บฟืนบริเวณชายป่ากลับมาได้ยินเสียงพูดเจื้อยแจ้วของพี่สาวข้างบ้านก็เร่งฝีเท้ามายังบริเวณกลางบ้านทันที ในทีแรกเขาเข้าใจว่าอินอินก

เช้าวันหยุดของหวังเป่าในสัปดาห์นี้ล้วนแตกต่างไปจากเดิมไปไม่น้อย เขาและภรรยายังคงตื่นแต่เช้าเพื่อไปช่วยลูกสาวทำงานที่ร้านเถียนเถียนในทีแรกอินอินก็บอกแล้วว่าร้านเถียนเถียนนั้นเข้าที่เข้าทาง และสามารถทำกันสองคนกับซูมี่ได้ แต่เขาและภรรยาก็ยังคงไม่วางใจ จึงอาสาไปช่วยงานในทุกวันเผื่อว่าเกิดปัญหาจะได้ช่วยเหลือได้ทันท่วงทีเมื่อหวังเป่าและภรรยายืนยันเช่นนั้นคนเป็นลูกสาวก็ไม่อาจห้ามปรามได้อีก เธอจึงเสนอว่าจะให้เงินเดือนทั้งสองคนเดือนละแปดสิบหยวนโดยไม่ลืมกล่าวทิ้งท้ายเอาไว้ว่า ‘ถ้าไม่รับค่าจ้าง ก็ไม่ต้องมาช่วยหนูอีก’นั่นจึงเป็นสาเหตุที่เจิ้งฝูก็เห็นด้วยกับคำพูดของหลานสาว อินอินของเรายิ่งโตขึ้นก็ยิ่งดื้อ แต่ทว่าการดื้อรั้นเช่นนี้ก็ไม่ได้เสียหายแต่อย่างใด อย่างน้อยลูกสาวก็รู้จักการเห็นอกเห็นใจและไม่เอาเปรียบผู้อื่นเจิ้งฝูและสามีจึงยิ้มรับข้อตกลงนั้นของอินอินเอาไว้ด้วยความภาคภูมิใจ ในทุก ๆ วันสองสามีภรรยาจึงตื่นแต่เช้าและไปช่วยงานลูกสาวเสมอ ไม่ใช่เพราะค่าแรงที่ได้รับ แต่การมีร้านเถียนเถียนเกิดขึ้นมาทำให้พวกเขาได้มองดูการเติบโตของลูกสาวอ

“พ่อ! แม่! หนูกลับมาแล้วค่ะ!!”เสียงเล็กใสกล่าวประโยคเดิมที่มักพูดทุกครั้งที่เก็บจักรยานเสร็จเรียบร้อยการตะโกนบอกคนในบ้านทุกครั้งเมื่อกลับมา กลายเป็นความคุ้นชินไปเสียแล้วสำหรับหวังลี่อิน พลันดวงตากลมใสทอดมองสิ่งที่มีอยู่ตรงหน้าด้วยความสุขและสบายใจทุกครั้ง ชีวิตนี้เธอได้มีในสิ่งที่ชีวิตก่อนไม่เคยมีคำว่าบ้านที่ได้หมายถึงเพียง ‘ที่อยู่อาศัย’ เท่านั้น แต่มันคือสถานที่ที่อาจจะไม่ได้ใหญ่โตหรือสะดวกสบายเท่าใดนัก ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นของคนที่รอเธอกลับมาในทุก ๆ วัน…หญิงสาวตั้งมั่นแล้วว่าจะตอบแทนความรักของพวกเขาและอินอินคนก่อน ด้วยการมีชีวิตที่ดีและทำให้พวกเขาเหล่านี้มีความสุขที่สุดให้ได้เสียงตอกตะปูดังแว่วมาจากด้านข้างบ้านทำเอาร่างบางรู้สึกสงสัยขึ้นมา สองเท้าเล็กเดินตามเสียงไปเรื่อย ๆ ก็พบพ่อที่กำลังตอกตะปูอย่างตั้งใจ แม่ทำหน้าที่ผู้ช่วยที่ดี คอยจับไม้ที่คานไว้ใต้หลังคาไม่ให้ขยับสิ่งนี้คืบหน้าไปมากกว่าครึ่งแล้ว จึงดูเป็นรูปเป็นร่างพอให้คนมองได้รู้ว่านี่คือ ‘เล้าไก่’ ที่เธอขอไปเมื่อไม่กี่วันก่อนไม่ผิดแ

ร้านเถียนเถียนถูกกำหนดให้หยุดหนึ่งวันต่อสัปดาห์นั่นก็คือวันนี้ หวังลี่อินขอตื่นสายสักหน่อยเพื่อชดเชยเวลาหกวันที่ผ่านมา ซึ่งเจิ้งฝูก็ไม่ได้ทักท้วงแต่อย่างใด เธอกลับชอบเสียอีกที่ลูกสาวมีเวลาพักผ่อนมากขึ้นหน่อยอินอินพึ่งจะอายุสิบห้าปีเท่านั้น จะมีลูกสาวบ้านไหนบ้างที่มุ่งมั่นจะทำการค้าโดยไม่สนคำนินทา เห็นจะมีแต่ลูกสาวที่ทุ่มเทกับการหาเงินตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อไปทำหน้าที่ของตนเอง จนตอนนี้อินอินทำให้พวกเราเชื่ออย่างสนิทใจว่าลูกสาวนั้นเติบโตเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ แล้วขณะที่ร่างบอบบางกำลังหลับใหลอย่างมีความสุขอยู่นั้น หน้าจอดิจิตอลก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าพร้อมกับส่งเสียง‘ตื้ด ตื้ด ตื้ดดดด!!’คล้ายเป็นสัญญาณแจ้งเตือนบางอย่าง หวังลี่อินผงกหัวขึ้นมาจากหมอนหนุนด้วยสีหน้างัวเงีย เปลือกตาสีไข่ปรือขึ้นเล็กน้อย มองดูกรอบสี่เหลี่ยมเล็กที่เด้งขึ้นมากลางหน้าจอ นัยน์ตากลมไล่อ่านข้อความเชื่องช้า ก่อนจะพยายามตั้งสติใช้ปลายนิ้วจิ้มหน้าจอตรงหน้าข้อความสั้น ๆ ที่ว่า ‘ใกล้เวลาทานยาแล้ว’ ทำให้ร่างบางจำต้องขุดตนเองให้ลุกขึ้นจากการหลับใหลในช่ว