เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80

ในยามบ่ายคล้อยพระอาทิตย์พลันอ่อนแสงลงอีกไม่นานก็จะถึงเวลาพลบค่ำ ภายในบ้านหวังเกิดเรื่องราวที่บีบคั้นหัวใจของคุณนายของบ้านอย่างถึงที่สุด เจิ้งฝูหยิบผ้าสีขาวสะอาดชุบน้ำอุ่นมาทำความสะอาดคราบเลือดบริเวณหางคิ้วของลูกสาวอันเป็นที่รักอย่างเบามือ แววตาสั่นไหวมีหยาดน้ำตาคลอหน่วยคล้ายจะหลั่งออกมาอยู่รอมร่อคราบเลือดที่ไหลจากหางคิ้วผ่านแก้มขาวใสลงมาจนถึงกรอบหน้าได้รูปของลูกสาวนั้นมากเกินกว่าที่คนเป็นแม่จะรับได้ ผ้าขนหนูสีขาวถูกล้างน้ำอยู่หลายครั้งกว่าจะทำความสะอาดคราบสีแดงบนใบหน้าของลูกสาวจนหมดจด เจิ้งฝูมองน้ำในกะละมังที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยหัวใจที่บีบรัดอย่างหนักข้างกันมีเด็กชายอายุสิบสามปีอย่าง หยวนห่าวอี้ เฝ้ามองร่างบางของพี่สาวข้างบ้านที่นอนหลับใหลไม่ได้สติด้วยความรู้สึกร้อนใจจนนั่งไม่ติดหลังจากแบกร่างของอินอินมาจากชายป่าที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน ตลอดทางใช้เวลาราวสิบนาที แต่ทว่าหัวใจของเขานั้นราวกับถูกบีบคั้นในทุกก้าวเดิน ทั้งกังวล ทั้งเป็นห่วง ยิ่งเห็นเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดจากหางคิ้วของอินอิน และคราบเลือดบนไหล่ของตนเองเขายิ่งรู้สึกกั

ตลอดทั้งคืนหวังลี่อินติดอยู่ในห้วงของความฝันอันแสนยาวนาน ในฝันปรากฏภาพเรื่องราวของเด็กสาวอายุเพียงสิบห้าปีที่มีชื่อแซ่เดียวกันใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในยุคที่อดอยากแร้นแค้น เพราะมีครอบครัวที่ดีโอบอุ้มชีวิตของเธอเอาไว้ ‘หวังลี่อิน’ คนนี้จึงเติบโตเป็นอย่างดีเรื่องราวของชีวิตตลอดสิบห้าปีดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและแสนธรรมดา ทุกสิ่งที่ควรได้รับก็ล้วนได้รับมาทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นอาหาร เสื้อผ้า ยารักษาโรค หรือแม้แต่การศึกษาที่เด็กผู้ชายบางบ้านก็อาจจะเอื้อมไม่ถึงด้วยซ้ำครอบครัวหวังในปี 1982 นั้นไม่ได้ยากจนข้นแค้นอย่างครอบครัวชาวนาส่วนใหญ่ในยุคนี้ พ่อหวังเป็นถึงผู้จัดการโรงงานยาสูบ ถือว่ามีชามข้าวเหล็กในมือก็ว่าได้ ส่วนแม่หวังเป็นถึงลูกสาวของนายทหารมียศมีตำแหน่งพื้นฐานบ้านเดิมถือว่าไม่ได้น้อยหน้าใครส่วนตัวหวังลี่อินเองก็เป็นเด็กสาวที่ประพฤติตัวอยู่ในกรอบอันดีงามเสมอมา ผลการเรียนก็นับว่าอยู่ในเกณฑ์ที่พ่อแม่สามารถนำมาอวดเพื่อนบ้านได้อย่างภาคภูมิใจเชียวล่ะแต่จะติดก็ตรงที่เธอมีสุขภาพไม่ค่อยดีนัก ในตอนนั้นแม่หวังอายุครรภ์ได้เพียงแปดเดือนก็คลอดลูกสาวคนนี้ออก

ในเมื่อไร้ที่พึ่งให้ถามไถ่ ทางเดียวที่เหลืออยู่คือการพึ่งพาตนเองและสมองอันชาญฉลาดที่ติดตัวมา พลันใบหน้าได้รูปเผยยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจหวังลี่อินเหลือบมองหน้าจอโปร่งแสงตรงหน้าด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น มุมซ้ายของจอมีปุ่มแรกที่แสดงคำว่า ‘สินค้า’นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนไม่รอช้าแตะลงบนปุ่มนั้นอย่างไม่ต้องคิดมาก พลันภาพที่แสดงบนหน้าจอก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีปุ่มอีกหลายปุ่มให้เลือกใช้งาน สังเกตว่ากว่าเจ็ดส่วนของตัวเลือกทั้งหมดมีรูปแม่กุญแจอันเล็ก น่าจะหมายความว่ายังไม่สามารถใช้งานได้ในตอนนี้ เช่นนั้นแล้วหวังลี่อินจึงเริ่มสำรวจปุ่มที่ใช้ได้ก่อนหญิงสาวเลือกแตะอีกครั้งที่ปุ่มสินค้าทั่วไป เหมือนว่าจะถูกจัดหมวดหมู่ออกเป็นสองชนิดคือ ‘อุปโภคและบริโภค’ ซึ่งก็คือสินค้าที่พบเห็นได้ในห้างสรรพสินค้าทั่วไปในชีวิตที่แล้ว สังเกตได้จากบรรจุภัณฑ์ที่ดูทันสมัยและน่าใช้งานก็รู้ได้ทันทีส่วนปุ่มอื่นก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรมากมายนัก หวังลี่อินใช้เวลาเรียนรู้ระบบที่ได้รับมาอยู่นานหลายนาที จนกระทั่งพบกับปุ่มหนึ่งที่ทำให้ริมฝีปากบางอ้ากว้าง พร้อมกับดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นเต้น‘วินิจฉัยและรักษา’เธอรู้สึก

ทว่าบนโต๊ะกินข้าวของเช้านี้ไม่ได้มีเพียงพ่อหวังอย่างที่คิดไว้ ข้างกันยังมีหยวนห่าวอี้ที่ยืนถือหม้อใบเล็กคาดว่าคงเป็นน้ำแกงอะไรสักอย่าง ปากหม้อยังมีควันลอยออกมาส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ“ผมมาเยี่ยมอินอิน ส่วนน้ำแกงไก่นี่พี่ซูมี่ฝากมา”เด็กชายกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงฉะฉาน โดยไม่ลืมนำเสนอสิ่งที่นำมาด้วย ก่อนจะวางลงบนโต๊ะอาหารอย่างเบามือที่จริงแล้วหลังจากเล่าเรื่องทั้งหมดให้ที่บ้านฟัง พี่สาวของเขาก็เป็นสหายของอินอินอยู่แล้วก็อยากจะมาเยี่ยมเช่นเดียวกัน แต่ติดตรงที่ต้องรีบไปทำงานแต่เช้าตรู่ หากจะมาเยี่ยมก่อนไปทำงานก็จะเป็นการรบกวนคนเจ็บที่กำลังพักผ่อนเสียมากกว่า จึงได้ตุ๋นน้ำแกงไก่หม้อนี้ฝากมา ส่วนตนเองก็ออกไปทำงานตั้งแต่ย่ำรุ่งแล้ว“ขอบใจนะ นายอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ”เมื่อมีน้ำใจมาเยี่ยมก็ย่อมต้องมีน้ำใจกลับไปให้มากสักหน่อย จากความทรงจำครอบครัวหยวนก็ไม่ได้สุขสบายนักในตอนนี้ หากจะเลี้ยงข้าวห่าวอี้สักมื้อก็คงไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรเด็กชายวัยสิบสามมีสีหน้าเสียดายเล็กน้อย เขาไม่ใช่เสียดายที่ไม่อาจกินอาหารดี ๆ ตรงหน้าได้ แต่เพียงเสียดายที่

หวังลี่อินเดินตามพ่อแม่หวังไปเงียบ ๆ ตลอดทางดวงตากลมโตสำรวจไปรอบกายอย่างตื่นเต้น รู้สึกว่าตนเองโชคดีมากแล้วที่เกิดมาในบ้านหวังที่ค่อนข้างมีอันจะกินอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นหากได้เกิดเป็นลูกชาวนา ด้วยร่างกายอันเปราะบางนี้ไม่แน่ว่าเธออาจจะสิ้นชีพอีกครั้งจากบ้านหวังที่เธออาศัยอยู่เดินออกมาเพียงไม่กี่นาที ผ่านหน้าโรงงานยาสูบมาเพียงไม่กี่สิบเมตรก็เจอตึกแถวสี่ชั้น แต่ละชั้นมีห้องที่แบ่งออกราวสิบกว่าห้อง เวลาเช้าเช่นนี้แน่นอนว่าบริเวณหน้าบ้านพักคนงานแห่งนี้มีคนเดินไปมาขวักไขว่ไม่น้อยบ้างก็เตรียมตัวไปทำงาน บ้างก็กำลังหุงหาอาหาร บ้างก็ยืนตากผ้าอยู่ระเบียงหน้าห้อง เสียงพูดคุยจอแจจนหวังลี่อินรู้สึกได้ถึงความวุ่นวายและข้อดีที่พ่อหวังตัดสินใจซื้อบ้านเป็นหลังอยู่แทนที่จะอาศัยที่บ้านพักสวัสดิการแห่งนี้ดูแล้วที่นี่ก็ไม่ได้ต่างจากยุคของเธอมากนัก ผู้คนยังคงแออัดเช่นเดียวกัน แต่ที่นี่เพียงไม่ได้ดูเจริญเท่าในอนาคตก็เท่านั้น รถยนต์มีให้เห็นแทบนับคันได้ ผู้คนส่วนใหญ่มักจะเดินเท้า หรือหากมีฐานะมากหน่อยก็เดินทางด้วยจักรยานซึ่งก็ไม่ได้มีจำนวนมากนัก สำหรับสังคมโรงงานเช่นนี้หวังเป่า