เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ถูกรักในยุค 80 のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งวันสำหรับร้านน้ำเต้าหู้เลิศรสของหวังลี่อิน แต่แทนที่เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยจะตื่นเต้นหรือดีใจกับกิจการของตนเอง ทว่าคิ้วเรียวเล็กกลับขมวดเป็นปมแน่นราวกับมีเรื่องรบกวนใจอยู่ตลอด ตั้งแต่ตื่นนอนจนเกือบครึ่งค่อนวันก็ยังไม่สามารถคลายออกได้ จนกระทั่งคนเป็นพ่อแม่เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง“ลูกมีเรื่องเครียดอย่างนั้นเหรอ?”เจิ้งฝูทอดมองไปยังใบหน้าคร่ำเคร่งของลูกสาวอย่างนึกเป็นห่วง เธอทนเห็นสีหน้าเช่นนี้มาครึ่งวันแล้ว หากต้องทนต่อไปอีกคงจะต้องเป็นเธอที่อึดอัดใจตายเป็นแน่“หนูยังคิดชื่อร้านไม่ออกเลยค่ะแม่”หวังลี่อินตอบออกมาด้วยแววตาสิ้นหวังที่สุด ใบหน้าได้รูปหม่นเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดความจริงเธอคิดมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว จนตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่มากเธอยังไม่สามารถคิดชื่อร้านออกมาได้เลยหวังเป่าได้ยินสาเหตุก็ยิ้มออกมา เพียงแค่ชื่อร้านก็ทำให้ลูกสาวเคร่งเครียดได้มากถึงเพียงนี้ นับว่าอินอินจริงจังกับกิจการนี้มากทีเดียว“เถียนเถียนเป็นอย่างไร?”หวังเป่ากล่าวขึ้นอย่างอารมณ์ดี พลางยกถ้วยชาร้อนที่ภรรยารินให้ขึ้นมาจิบช้า

เสียงตะหลิวกระทบกระทะและเสียงหั่นผักดังออกมาจากบ้านหวังตั้งแต่ตีสี่ สองแม่ลูกตื่นเช้ากว่าทุกวันเพื่อเตรียมอาหารเช้าไปกินที่ร้าน เพียงครึ่งชั่วโมงเมื่อทุกอย่างถูกบรรจุลงกล่องข้าว ทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมไปทำเรื่องสำคัญในทันทีและยังคงเป็นเช่นเดิมเจิ้งฝูซ้อนจักรยานคันใหญ่ของสามี ตลอดทางมักจะหันมองเด็กสาวสองคนที่ถีบจักรยานคันเล็กอยู่ด้านหลัง ความสดใสและเสียงหัวเราะของเด็กสองคนทำให้เธออดยิ้มตามได้ไม่ยากพลันหวนนึงถึงเมื่อหลายปีก่อนซึ่งหยวนซูมี่ก็เป็นคนถีบจักรยานให้กับอินอินเช่นนี้ แต่ที่ต่างจากตอนนั้นก็คงเป็นลูกสาวของตนที่ดูแข็งแรงขึ้น ทั้งสีหน้าและแววตาก็ดูสดใสจนเธอสังเกตได้เห็นทีว่าจะต้องไปขอบคุณเถ้าแก่ร้านขายยาที่จัดเทียบยาบำรุงร่างกายอย่างดีสูตรนี้ให้เสียแล้ว…และหากหวังลี่อินได้รู้ความคิดของผู้เป็นแม่ก็คงมีสีหน้าย่ำแย่พอสมควรเชียวล่ะ เพราะทุกวันนี้เธอฝืนกินยาต้มรสชาติขมปี๋จนติดลิ้นทุกวันก็เพื่อรักษาน้ำใจของผู้เป็นแม่ ทั้งที่ความจริงแล้วตนเองกำลังกินยาในระบบอยู่จนร่างกายดีวันดีคืนเช่นนี้จักรยานสองคันถูกจอดเอาไว้ไม่ไก

หม้อน้ำเต้าหู้ขนาดใหญ่ถูกสองสหายช่วยกันยกลงจากเตาไฟอย่างระมัดระวัง หยวนซูมี่อาสาล้างทำความสะอาดอุปกรณ์ที่ใช้งานแล้วทั้งหมดเอง ทางด้านหวังลี่อินจึงเริ่มเก็บกวาดของส่วนที่เหลือแทน ทั้งคู่ทำงานเข้าขากันเป็นอย่างมาก ยังไม่ทันเก้าโมงเช้าร้านน้ำเต้าหู้เถียนเถียนก็ถูกเก็บกวาดจนสะอาดเรียบร้อยเหมือนไม่เคยมีความวุ่นวายเกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้“ซูมี่…จะกลับไปทำงานเมื่อไหร่เหรอ?”ในน้ำเสียงใสกระจ่างแน่นอนว่ายังมีความเสียดายปะปนอยู่ไม่น้อยพอได้มาทำงานร่วมกันกับสหายดูแล้ว เธอคิดว่าหยวนซูมี่นั้นเหมาะสมกับร้านเธอมากจริง ๆ ยิ่งตอนที่ลูกค้าห้อมล้อมทุกคนต่างหยิบจับกันมือเป็นระวัง ทว่าหยวนซูมี่กลับทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจ ใบหน้างดงามนั้นมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอด ตลอดเวลาพูดจากับลูกค้าทุกคนอย่างสุภาพเสมอคนที่ทำงานบริการดีเช่นนี้หากปล่อยให้หลุดมือไปจะไม่เสียดายเหรอ…“อีกสองวันน่ะ”ขณะตอบสหายในใจของหยวนซูมี่อยู่ ๆ กลับมีรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา คล้ายกับว่าเธอเองก็ไม่ค่อยแน่ใจที่จะกลับไปที่นั่นสักเท่าไร ยิ่งได้เห็นสถานการณ์ทางนี้แล้วหากเธอ

หลังกินมื้อเที่ยงกับแม่แล้วหวังลี่อินใช้เวลาส่วนตัวอยู่ภายในห้องนอนอย่างสบายใจ เพราะงานบ้านทุกอย่างแม่เป็นคนจัดการจนเรียบร้อย ไม่เหลือสิ่งใดให้เธอทำอีกแล้วเวลาผ่านไปจนกระทั่งบ่ายคล้อยเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยและผู้ช่วยอันดับหนึ่งอย่างห่าวอี้ก็พากันถีบจักรยานไปร้านเถียนเถียนอย่างเช่นก่อนหน้านี้ ซึ่งหน้าที่ในการซื้อวัตถุดิบยังคงเป็นหยวนห่าวอี้ทันทีที่เขาได้เงินพร้อมกับรายการสินค้า สองขาเล็ก ๆ ก็วิ่งจากไปอย่างเร่งรีบ เหลือไว้เพียงเจ้าของร้านเถียนเถียนที่สอดส่ายสายตาไปมา เมื่อแน่ใจว่าจะไม่มีใครเข้ามาพบเห็น จึงได้เริ่มเรียกของในระบบออกมาเติมใส่กล่องวัตถุดิบหลังร้านจนเต็มซึ่งของที่น้องชายตัวเล็กไปซื้อในแต่ละวันนั้นเป็นเพียงสี่ส่วนของปริมาณที่ใช้จริง เมื่อห่าวอี้กลับมาหวังลี่อินจึงนำของที่ซื้อจากระบบมาผสมและเริ่มคัดแยกสิ่งเจือปนทันทีก่อนจะแช่เอาไว้ต้องแน่ใจเสียก่อนว่าธัญพืชเหล่านี้จะไม่มีสิ่งใดเจือปน ขั้นตอนนี้จึงใช้เวลาค่อนข้างมาก เพราะส่วนที่ซื้อมาเมื่อครู่นั้นค่อนข้างเจือปนมาเยอะพอสมควร กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นก็ใช้เวลาไปชั่วโมงกว่าทั้งคู่รีบถีบจักรยานกล

สำหรับบ้านหยวนแล้วลูกสาวคนโตของบ้านมักจะตื่นก่อนทุกคนเสมอ เธอลุกจากเตียงนอนอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้แม่ที่นอนข้างกันรู้สึกตัว สองเท้าเล็กที่ผ่านความยากลำบากมาหลายปี เลือกเดินเข้าไปจัดการงานในครัวก่อนทำเรื่องของตนเองเสียอีกเมื่อวานเธอใช้เงินค่าแรงที่ได้รับจากการทำงานร้านน้ำเต้าหู้เถียนเถียนในการซื้อปลามาหนึ่งตัวกับเกลือป่นอีกเล็กน้อยหลายครั้งที่ได้รับน้ำแกงปลาจากบ้านสหาย เธอสังเกตว่าแม่จะกินข้าวได้มากกว่าปกติ แม้เจ้าตัวจะเอ่ยปากว่าชอบแต่เธอก็พอจะรับรู้ได้ เมื่อวานพอได้ค่าแรงมาเธอจึงตัดสินใจซื้อปลาตัวนี้กลับบ้านมาอย่างไม่ลังเลสองมือเล็ก ๆ ตักน้ำเย็นเฉียบมารดตัวปลา ทำความสะอาดทุกส่วนของตัวปลาอย่างใส่ใจความภาคภูมิใจเล็ก ๆ ที่ก่อเกิดจากการที่ตนหาเงินได้มากพอที่จะซื้อวัตถุดิบมาทำให้แม่กินด้วยตนเองนั้น ทำให้ใบหน้าของหยวนซูมี่มีรอยยิ้มอยู่ตลอด แม่อากาศหน้าเตาจะร้อนระอุมากก็ตามทีที่ผ่านมาเธอทำงานอย่างหนักก็เพื่อจุนเจอครอบครัว ในฐานะที่เป็นเสาหลักของบ้าน การใช้จ่ายเงินในแต่ละครั้งย่อมต้องคิดให้ถี่ถ้วน เมื่อก่อนยังดีที่เธอได้รับค่าแรงอย่างเต็มเม็ดเต็มหน