Todos los capítulos de สายลับทะลุมิติ ไปเป็นคุณหนูพิษไร้ค่า: Capítulo 61 - Capítulo 66

“ท่านอ๋องอย่าโกรธเคืองพี่สาวของหม่อมฉันเลยเพคะ เนื่องจากพี่สาวของหม่อมฉันหน้าตาธรรมดาค่อนไปทางดูมิได้ยิ่ง เกรงว่าจะระคายเคืองสายพระเนตรอันสูงส่งของท่านอ๋องได้เพคะ นางจึงมิชื่นชอบพบปะผู้คนข้างนอก”“อย่างนั้นหรือ”“พะ พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องโถงเยือกเย็นอุณหภูมิราวกับลดต่ำลงอย่างมิอาจทราบสาเหตุได้ ทำให้บุรุษสตรีที่นั่งตัวเกร็งรู้สึกอึดอัดจวนเจียนหายใจไม่ออก จู่ ๆ ก็มีเสียงดังโหวกเหวกโวยวายดังมาจากด้านนอกเรือนห้องโถงเรียกความสนใจจากทุกคน“ข้างนอกเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือท่านพ่อบ้าน”เซี่ยจิ้งยุ่นผุดตัวลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงแว่วคล้ายเสียงของฮูหยินผู้เฒ่า มารดาของตนเอง“ที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเกิดเรื่องแล้วขอรับนายท่าน”“…!!…”“เกิดเรื่องกับท่านแม่หรือ วันนี้มีท่านหมอมาตรวจร่างกายท่านแม่นี่ หรือว่าท่านแม่ข้าป่วยเป็นโรคร้าย”“มิใช่ขอรับ แต่เกิดเรื่อง เอ่อ...” ลูกน้องที่วิ่งไปดูเหตุการณ์วุ่นวายข้างนอกแล้ววิ่งกลับมารายงานเจ้านายเหลือบตามองไปทางแขกผู้มากอำนาจที่กำลังนั่งจ้องเขม็งมาที่เขาเช่นกัน “อะ เอ่อ... ระ เรื่อง...”เซี่ยจิ้งยุ่นมิใช่คนโง่งมขนาดไม่รู้ความนัยจากการกระทำข

“ทะ ท่านแม่เอ่ยสิ่งใดมาน่ะเจ้าคะ ข้ามิเข้าใจ” เซี่ยเจียเฟยเดินเข้าไปกำชายเสื้อสามีตนเองอย่างสับสน พลางส่ายหน้าปฏิเสธหนักแน่นกับสามีตนเอง“ท่านพี่ ข้ามิได้ทำ ข้าโดนท่านแม่รังแกเจ้าค่ะ ฮึก”“หาว่าข้าใส่ความเจ้าหรือ คนอย่างข้าไม่กล้าพูดหากไม่มีหลักฐาน ดูนี่... ใบชาของเรือนอนุทั้งสองคนล้วนเป็นชาที่มีส่วนผสมของยาไร้ทายาท หากไม่ใช่เจ้าซึ่งเป็นสตรีเห็นแก่ตัวแล้วไยในใบชาที่ส่งมาจากส่วนกลางเช่นกันของเรือนเจ้าจึงไม่มีเล่า”“ลูกแม่ นั่น สาวใช้ผู้นั้นสารภาพออกมาแล้วว่าเมียเอกของลูกจ้างให้นางคอยผสมยาพิษลงในใบชาของพวกอนุเพราะนางจำนนด้วยหลักฐาน คนของแม่พบสมุนไพรพิษจำนวนมากซ่อนอยู่ที่ห้องนอนของนาง”ฮูหยินผู้เฒ่าไม่มีทางยอมให้บุตรชายของตนหลงเชื่อวาจาของสตรีที่ทำให้ตระกูลของนางไร้อนาคตเพราะไร้ทายาทอย่างแน่นอนเซี่ยเจียเฟยจำนนโดยหลักฐานอย่างแท้จริง นางทำอันใดผิดพลาดกัน ไยจู่ ๆ แม่สามีจึงมาตรวจสอบโดยที่นางไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้เกือบห้าปีแล้วที่นางคอยให้พวกอนุของสามีตนเองกินยาไร้ทายาท เพราะนางกลัวว่าหากภรรยาคนอื่นให้กำเนิดบุตรชายได้ก่อนตนด้วยนางร่างกายอ่อนแอหลังจากให้กำเนิดลูกสาวคนแรกจนมีลูกคนต่อไปยากนางก

“ดะ เดี๋ยวสิพี่เกา ท่านแม่ของอี้เอ๋อร์สอนว่าของกินเป็นสิ่งมีค่าจะเอาไปทิ้งเช่นนั้นมิได้นะขอรับ ชะ เช่นนั้นอี้เอ๋อร์เสียสละกินขนมของพี่ชายเองก็ได้...”“หมายความว่าอี้เอ๋อร์ตัวน้อยหายงอนพี่ชายแล้วหรือ”“ใครบอกว่าจะหายงอนพี่เกาเล่า !”มุมปากเด็กน้อยยกยิ้มโดยไม่รู้ตัวขณะนั่งกอดอกผินหน้าไปอีกทาง“อี้เอ๋อร์ไม่กลัวขนมของคุณชายเกาถูกทิ้งให้สูญเปล่าหรือลูก ฮึ”เซี่ยจินเย่ที่นั่งมองสองหนุ่มโต้เถียงกันราวกับเด็กไม่รู้จักโตอยู่นานอดออกโรงช่วยเหลือคุณชายเกาผู้น่าสงสารที่โดนเด็กรังแกมิได้มือบางยกขึ้นมาลูบศีรษะเจ้าก้อนแป้งพลางคลี่ยิ้มบาง ๆ ที่แสนอ่อนโยน“อี้เอ๋อร์หายงอนพี่เกาก็ได้ เป็นเพราะกลัวว่าของอร่อยจะต้องถูกทิ้งหรอกนะขอรับ”“...”เกาซีหมิงส่ายหน้าพลางมองสบดวงตามารดาของเจ้าเด็กดื้ออย่างนึกเอ็นดู“ใช้เวลานานหรือไม่เจ้าคะจึงจะถึงร้านสมุนไพรของสกุลเกาสาขาที่เมืองอี๋เจีย”“เมืองอี๋เจียอยู่ข้าง ๆ เมืองหลวงนี่เอง ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงชั่วยาม หากแม่นางเซี่ยง่วงนอนสามารถพักผ่อนได้เลยนะเดี๋ยวใกล้ถึงแล้วข้าจะปลุกล่วงหน้าให้เอง”“เจ้าค่ะ... อี้เอ๋อร์ง่วงหรือไม่ลูก”“อี้เอ๋อร์ไม่ง่วงขอรับ อี้เอ๋อร์อยากนั่ง