LOGINแน่นอนว่าคุณหนูรองเช่นนางมิควรเกี่ยวข้องกับที่นั่น ทว่าเซี่ยจิงลี่เคยไปที่นั่นอยู่หนหนึ่งจริง ๆนั่นมันสถานที่ที่นางเคยพาพี่สาวต่างมารดาไปมอมสุรารวมทั้งยากระตุ้นกำหนัดเพื่อให้พี่สาวต่างมารดานางเปื้อนราคีนี่นา“มะ ไม่เคยเพคะ หม่อมฉันไม่รู้จักสถานที่แห่งนั้น”“เหอะ ไม่เคยหรือ... พวกเจ้านำเหล็กร้อนมานาบร่างกายนางจนกว่านางจะพูดความจริง”“รับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”“อ๊าย มะ ไม่ อย่า หม่อมฉันไม่เคยไปจริง ๆ เพคะ ฮึก หม่อมฉันคือผู้บริสุทธิ์”“เอานาบบนใบหน้านางที่แรกเลย !”“พ่ะย่ะค่ะ”“อ๊าย... ไม่นะ ไม่ ท่านอ๋อง หม่อมฉันยอมแล้วเพคะ พระองค์ได้โปรดละเว้นชีวิตหม่อมฉันด้วย มะ หม่อมฉันสัญญาว่าจะพูดความจริงทุกอย่างเพคะ ฮึก ฮือ”“พวกเจ้าถอยไปก่อน”“พ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าเคยไปที่นั่นหรือไม่ ไปทำอันใด... หากเจ้าพูดโป้ปดแม้แต่น้อย ข้าจะให้ทหารตัดแขนตัดขาของเจ้าโยนให้พวกเป็ดมันกินเสีย !”“พะ เพคะ ฮึก หม่อมฉันเคยไปอยู่หนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว ไปกับ ฮึก พะ พี่สาวของหม่อมฉัน ฮึก นะ นางขอร้องให้หม่อมฉันไปเป็นเพื่อน ฮึก พี่สาวของหม่อมฉันต้องการดื่มสุราเพคะ หม่อมฉันเป็นห่วงจึงจำใจตามไป”“พี่สาวของเจ้าไปด้วยหรือวันนั้
บทที่สามสิบสาม ที่มาของความวุ่นวาย“...!!...”บุรุษที่โผล่เข้ามามิใช่คนร้ายอย่างที่นางกลัว เขาเป็นคนคุ้นหน้าเลยทีเดียว การมาของเขาแบบกะทันหันเช่นนี้สร้างความประหลาดใจให้หญิงสาวยิ่งนักแท้จริงแล้วกลุ่มคนขี่ม้ากลุ่มใหญ่ที่สร้างความแตกตื่นไปทั่วบริเวณคือคนของเฉินเทียนอีเขาทำอันใดของเขากัน ทำเอานางตกอกตกใจหมดเลยมือบางลดไม้อันเป็นอาวุธป้องกันตัวชั่วคราวลงพลางถอนหายใจ“ท่านอ๋อง มาได้อย่างไรกันเพคะ หม่อมฉันตกใจหมดเลย”“ข้าก็มาตามภรรยาและลูกของข้ากลับบ้านน่ะสิ หึ เจ้าช่างเป็นสตรีใจกล้าเสียจริง หากข้ามาไม่ทันขวางทางพวกเจ้า คงพากันหอบลูกของข้าหนีไปยังที่อันแสนไกลแล้วสินะ... ใจร้าย เจ้าช่างเป็นสตรีใจร้ายยิ่งนัก”“ฮะ !”เซี่ยจินเย่ขมวดคิ้ว กะพริบตามองชายหนุ่มเพ้อเจ้อตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจเขาดื่มสุรามึนเมามาหรืออย่างไรกัน ไยจึงพูดจาเหมือนเอ่ยบทละครโรงงิ้วเช่นนี้ใครหนี ? ใครเป็นภรรยาของเขา ? หนักสุดคือ... ลูก ?ท่านอ๋องมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไหนเขาบอกว่ายังมิเคยแต่งงานกับสตรีใด“ไอ้บุรุษอ่อนแอผู้นั้นข้าจับมันตัดขาตัดแขนดีหรือไม่ เจ้าจะได้หนีไปกับมันไม่ได้ไกล เซี่ยจินเย่ !”“ท่านอ๋องทรงเมาหรื
“ดะ เดี๋ยวสิพี่เกา ท่านแม่ของอี้เอ๋อร์สอนว่าของกินเป็นสิ่งมีค่าจะเอาไปทิ้งเช่นนั้นมิได้นะขอรับ ชะ เช่นนั้นอี้เอ๋อร์เสียสละกินขนมของพี่ชายเองก็ได้...”“หมายความว่าอี้เอ๋อร์ตัวน้อยหายงอนพี่ชายแล้วหรือ”“ใครบอกว่าจะหายงอนพี่เกาเล่า !”มุมปากเด็กน้อยยกยิ้มโดยไม่รู้ตัวขณะนั่งกอดอกผินหน้าไปอีกทาง“อี้เอ๋อร์ไม่กลัวขนมของคุณชายเกาถูกทิ้งให้สูญเปล่าหรือลูก ฮึ”เซี่ยจินเย่ที่นั่งมองสองหนุ่มโต้เถียงกันราวกับเด็กไม่รู้จักโตอยู่นานอดออกโรงช่วยเหลือคุณชายเกาผู้น่าสงสารที่โดนเด็กรังแกมิได้มือบางยกขึ้นมาลูบศีรษะเจ้าก้อนแป้งพลางคลี่ยิ้มบาง ๆ ที่แสนอ่อนโยน“อี้เอ๋อร์หายงอนพี่เกาก็ได้ เป็นเพราะกลัวว่าของอร่อยจะต้องถูกทิ้งหรอกนะขอรับ”“...”เกาซีหมิงส่ายหน้าพลางมองสบดวงตามารดาของเจ้าเด็กดื้ออย่างนึกเอ็นดู“ใช้เวลานานหรือไม่เจ้าคะจึงจะถึงร้านสมุนไพรของสกุลเกาสาขาที่เมืองอี๋เจีย”“เมืองอี๋เจียอยู่ข้าง ๆ เมืองหลวงนี่เอง ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงชั่วยาม หากแม่นางเซี่ยง่วงนอนสามารถพักผ่อนได้เลยนะเดี๋ยวใกล้ถึงแล้วข้าจะปลุกล่วงหน้าให้เอง”“เจ้าค่ะ... อี้เอ๋อร์ง่วงหรือไม่ลูก”“อี้เอ๋อร์ไม่ง่วงขอรับ อี้เอ๋อร์อยากนั่ง
บทที่สามสิบสองตกลงแล้วท่านอ๋องมาทำไมหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายภายในจวนตระกูลเซี่ยถูกคลี่คลาย ฮูหยินใหญ่ของตระกูลโดนเจ้าหน้าที่ทางการจับไปคุมขังข้อหาฆ่าคนตายและวางยาพิษทำร้ายผู้อื่น บรรยากาศภายในจวนเงียบงันชวนน่าอึดอัดเข้าไปใหญ่ เรือนทิศตะวันตกเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้เสียใจของสองอนุที่มารู้ความจริงว่าตนเองเป็นหมันเสียแล้ว เรือนกลางมีหัวหน้าตระกูลเก็บตัวเงียบเชียบอยู่ในห้องนอนโดยรวมแล้วบรรยากาศในจวนชวนให้คนอยู่รู้สึกหดหู่ใจยิ่งนักแน่นอนว่ายกเว้นบรรยากาศในเรือนเซี่ยจินเย่นั้นแตกต่างออกไป สมาชิกภายในเรือนทั้งบ่าวและนายต่างนั่งกินขนมจิบน้ำชาอย่างสบายอารมณ์ อี้เอ๋อร์นั่งเปิดตำราอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ“บ่าวนึกว่าท่านอ๋องมาที่จวนตระกูลเซี่ยเพื่อมาหาคุณหนูเสียอีกนะเจ้าคะ”“เขาอาจมีธุระกับบิดาข้าหรือเปล่า”เฟยซายังไม่รู้ว่านางและเฉินเทียนอีใกล้ชิดมากเกินคนรู้จัก เมื่อสักครู่สาวใช้นางพูดถึงชายหนุ่มจึงทำให้เซี่ยจินเย่เกือบปล่อยขนมในมือหล่นตกพื้น“มิใช่เจ้าค่ะ บ่าวเดินเทียวไปแถวเรือนของนายท่านได้ยินพวกบ่าวที่เรือนนั้นคุยเล่นกันว่าคุณหนูรองแม้มีมารดาติดคุก ทว่านางช่างโชคดียิ่งนักที่มีบุรุษสูงศักดิ์ม
“ทะ ท่านแม่เอ่ยสิ่งใดมาน่ะเจ้าคะ ข้ามิเข้าใจ” เซี่ยเจียเฟยเดินเข้าไปกำชายเสื้อสามีตนเองอย่างสับสน พลางส่ายหน้าปฏิเสธหนักแน่นกับสามีตนเอง“ท่านพี่ ข้ามิได้ทำ ข้าโดนท่านแม่รังแกเจ้าค่ะ ฮึก”“หาว่าข้าใส่ความเจ้าหรือ คนอย่างข้าไม่กล้าพูดหากไม่มีหลักฐาน ดูนี่... ใบชาของเรือนอนุทั้งสองคนล้วนเป็นชาที่มีส่วนผสมของยาไร้ทายาท หากไม่ใช่เจ้าซึ่งเป็นสตรีเห็นแก่ตัวแล้วไยในใบชาที่ส่งมาจากส่วนกลางเช่นกันของเรือนเจ้าจึงไม่มีเล่า”“ลูกแม่ นั่น สาวใช้ผู้นั้นสารภาพออกมาแล้วว่าเมียเอกของลูกจ้างให้นางคอยผสมยาพิษลงในใบชาของพวกอนุเพราะนางจำนนด้วยหลักฐาน คนของแม่พบสมุนไพรพิษจำนวนมากซ่อนอยู่ที่ห้องนอนของนาง”ฮูหยินผู้เฒ่าไม่มีทางยอมให้บุตรชายของตนหลงเชื่อวาจาของสตรีที่ทำให้ตระกูลของนางไร้อนาคตเพราะไร้ทายาทอย่างแน่นอนเซี่ยเจียเฟยจำนนโดยหลักฐานอย่างแท้จริง นางทำอันใดผิดพลาดกัน ไยจู่ ๆ แม่สามีจึงมาตรวจสอบโดยที่นางไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้เกือบห้าปีแล้วที่นางคอยให้พวกอนุของสามีตนเองกินยาไร้ทายาท เพราะนางกลัวว่าหากภรรยาคนอื่นให้กำเนิดบุตรชายได้ก่อนตนด้วยนางร่างกายอ่อนแอหลังจากให้กำเนิดลูกสาวคนแรกจนมีลูกคนต่อไปยากนางก
บทที่สามสิบเอ็ดพิษไร้ทายาทในชา“ท่านแม่ มีเรื่องอันใดเร่งด่วนเรียกใช้ซินหงหรือเจ้าคะ”เพียะ !ยังไม่ทันได้รับคำอธิบาย อนุสามเดินเข้ามาข้างในเรือนก็ถูกฝ่ามือของหญิงชราตบเข้าเต็มแรงจนหน้าหัน ปรากฏรอยแดงบนพวงแก้ม“ท่านย่าได้โปรดใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ สอบถามความให้รู้เรื่องก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ”เซี่ยจินเย่เห็นดวงตาเอ่อล้นด้วยน้ำตาของอนุสามจึงอดรู้สึกสงสารมิได้“เจ้ามันสตรีเลี้ยงเสียข้าวสุก คิดร้ายใช้ยานรกวางยาพิษไร้ทายาทในเรือนข้าอย่างนั้นหรือ ข้าจะตีเจ้าให้ตายไปเสีย นังชั่ว”“ท่านแม่พูดสิ่งใด ซินหงมิเข้าใจ ฮึก ข้าทำสิ่งใดผิดเจ้าคะ”“จินเย่ ยังปกป้องอนุของพ่อเจ้าอีกหรือ ชาที่นางมอบให้เจ้ามีส่วนผสมของยาพิษไร้ทายาท นางต้องการให้เจ้าเป็นหมันน่ะเข้าใจหรือไม่ ถอยออกมาให้ห่างจากนาง”“ฮึก ข้ามิได้ทำเช่นที่ท่านแม่ใส่ร้ายข้า ข้ามิได้ทำเช่นนั้นนะคุณหนูใหญ่”เซี่ยจินเย่โดนสาวใช้ของฮูหยินผู้เฒ่าดึงออกมา“ท่านหมอเจียงบอกว่าในชาของเจ้ามีพิษ เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือ”“ในชาที่อนุสามให้ข้ามีพิษอันใดหรือเจ้าคะท่านหมอ” เซี่ยจินเย่หันมาสอบถามหมอวัยกลางคนให้แน่ชัด“มีส่วนผสมของสมุนไพรที่มีฤทธิ์มิเป็นผลดีต่อการตั้ง







