Todos los capítulos de สายลับทะลุมิติ ไปเป็นคุณหนูพิษไร้ค่า: Capítulo 11 - Capítulo 20

เซี่ยจินเย่หยุดยืนอยู่กลางห้อง ใช้โอกาสนี้ลอบสำรวจบุรุษแปลกหน้าผู้นี้ชาติก่อนนางเคยเห็นดาราหรือพวกไฮโซคนดังต่าง ๆ ทว่ายามมองดูอีกฝ่ายอย่างชัดเจน นางเพิ่งรู้สึกว่าตนเองเข้าใจคำว่าเหนือชั้นอย่างมิมีใครเทียบติดนั้นเป็นอย่างไรเครื่องหน้าคมเข้ม กรอบหน้าโค้งเหลี่ยมได้รูป แถมดูเส้นผมของบุรุษผู้นี้สิ ช่างดูสุขภาพดีดำสนิทราวกับน้ำหมึกริมฝีปากบางชุ่มชื่น ดวงตารียาวตวัดขึ้นเล็กน้อยทำให้เจ้าของดูหยิ่งยโสแม้นั่งอยู่เฉย ๆ แล้วยิ่งภายในดวงตานั้นมืดสนิทราวกับท้องฟ้ายามราตรี ทำให้ใครที่เผลอจ้องเข้าไปรู้สึกเหมือนตกเข้าไปในเวิ้งความมืดมนไม่มีที่สิ้นสุดเอาเป็นว่าโดยรวมแล้วบุรุษผู้นี้สามารถเดบิวต์เป็นดาราชายได้เลยหากเป็นในชาติที่แล้วของนางเซี่ยจินเย่ชอบมองของสวย ๆ งาม ๆ อยู่แล้วจึงทำให้นางเผลอมองชายหนุ่มตาค้างโดยไม่รู้ตัว“ฮึ่ม”คนถูกมองรู้สึกตัว เรียวคิ้วกระบี่ขมวดยู่เข้าหากัน มุมปากเรียบตึงเป็นเส้นตรงแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่จ้องหน้าข้าคนล่าสุด เกิดสิ่งใดขึ้นกับมัน“...”เซี่ยจินเย่อยากกรีดร้องในใจเมื่อรู้สึกตัวช้าไป สักครู่นี้นางตกหลุมพลางคนงามจนเผลอแสดงกิริยาไร้มารยาทออกไ

“เจ้าค่ะท่านเจ้าหน้าที่หวัง แต่ท่านหวังอย่าเรียกนางจนเอิกเกริกนะเดี๋ยวพวกคนร้ายจะไหวตัวทันหนีไปเสียก่อน”“ก็จริง ข้ามีลูกน้องมามิเยอะเสียด้วยสิ”“ให้บ่าวของมารดาข้าช่วยพังประตูไม้นี้ดีหรือไม่เจ้าคะ”“ดียิ่ง พวกเจ้านี่ช่างเป็นสตรีจิตใจดีที่สุดในเมืองสือเจ้าจริง ๆ”บ่าวชายตัวบึกบึนของฮูหยินกัวพังรั้วไม้แสนอ่อนแอที่เหมือนตั้งปิดเอาไว้กั้นอาณาเขตเฉย ๆ มิแข็งแรงพอสามารถป้องกันคนนอกมิให้บุกรุกเข้ามาด้านในได้ บ่าวสองคนสามัคคีร่วมแรงกันเพียงชั่วแวบเดียวทั้งรั้วทั้งประตูทางเข้าบานเก่าก็พากันพังโครมเอนไปที่พื้นอย่างหมดสภาพ ส่งเสียงดังจนทำให้เจ้าของเรือนวิ่งหน้าตาตื่นออกมาดูว่าเกิดอันใดขึ้น“นั่นพวกเจ้ากำลังทำสิ่งใดกันอยู่ ประตูเรือนของข้า รั้วของข้าไยจึงเป็นเช่นนั้น”เสียงใสก้องกังวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงแตกตื่น ใบหน้างดงามหมดจดที่กัวเจียถงอิจฉาริษยายามนี้ขาวซีดมองมาที่ซากรั้วอย่างตกใจกัวเจียถงรู้สึกสะใจยิ่งนัก ไม่พอ นางยังต้องการเห็นใบหน้างามนั้นเหยเกน่าเกลียดยิ่งกว่านี้ หญิงสาวชี้นิ้วมาทางสตรีที่พาบ่าวและเด็กชายตัวน้อยอีกคนวิ่งออกมาดูพลางตะโกนเสียงดัง“นั่นอย่างไร นางแม่มดที่วางยาพิษคุณชายผู้แสนอ

“ที่แท้เหตุผลก็เพียงเท่านี้เอง นางเป็นสาวใช้ของข้า ข้าจะทำโทษนางโดยการเฆี่ยนตีและขายเข้าสู่ตลาดทาสเสีย เจ้าพอจะหายโกรธเคืองนางหรือไม่เซี่ยจินเย่”ฮูหยินกัวรีบเสนอตัวเองก่อนที่จะมีใครเอ่ยบทลงโทษ เพราะหากเรื่องนี้แดงลามไปถึงกรมทางการจริง ๆ เกิดมีการสอบสวนขึ้น เกรงว่าสิ่งที่พวกนางทำลับหลังจะถูกเปิดเผยออกมายังไม่ทันที่บ่าวของฮูหยินกัวจะสามารถลากตัวสาวใช้คนผิดกลับบ้านได้ น้ำเสียงใสกังวานทว่าทำให้ผู้ที่ได้ฟังรู้สึกขนลุก ลางสังหรณ์ไม่ดีกำลังคืบคลานเข้ามาเซี่ยจินเย่พูดทั้ง ๆ ที่บนใบหน้าประดับรอยยิ้มหวานหยด“ไหน ๆ ท่านเจ้าหน้าที่หวังก็เดินทางมาถึงที่นี่แล้ว ตัวข้าเวลานี้นับเป็นประชาชนคนหนึ่งมีเรื่องเดือดร้อนจะเรียกร้องท่านพอดีเลยเจ้าค่ะ มิทราบว่าจะเป็นการรบกวนเจ้าหน้าที่หวังหรือไม่”“...”เรื่องเดือดร้อน ?หลายคนต่างพากันขมวดคิ้วสงสัยไปตาม ๆ กัน“เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่หวังอยู่แล้ว แม่นางเซี่ยจินเย่มิต้องเกรงใจหรอก ไหน ๆ ข้าก็มาเยี่ยมที่บ้านเจ้าแล้ว พูดมาเถอะเผื่อตัวข้าช่วยเหลือสิ่งใดเจ้าได้บ้าง”“ฮูหยินใหญ่เกาช่างเป็นสตรีที่มากความเมตตายิ่งเจ้าค่ะ”เซี่ยจินเย่คิดไม่ผิดจริง ๆ ที่เจาะจงให้ค

ถึงแล้วใช้เวลาเพียงหนึ่งก้านธูปก็เห็นร้านผ้าไห่ถังอยู่ปลายสายตา เซี่ยจินเย่มิได้ตั้งใจเดินเข้าไปสอบถามสิ่งที่ต้องการรู้ตรง ๆ กับคนของร้านไห่ถังอยู่แล้ว การกระทำนั้นมันสิ้นคิดเกินไป เกรงว่าจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นเสียเปล่านั่นร้านด้านข้างของร้านผ้าไห่ถังคือร้านดื่มน้ำชาลี่จือ ร้านนี้ต่างหากคือสถานที่ที่เซ่ยจินเย่หมายตาเอาไว้ร้านน้ำชาลี่จือเป็นร้านขนาดเล็ก ลูกค้าส่วนใหญ่จึงเป็นบรรดาชาวบ้านในเมืองสือเจ้าแห่งนี้ ขนาดร้านไม่ใหญ่มาก พอจุลูกค้าไม่เกินยี่สิบคนเท่านั้นตอนที่เซี่ยจินเย่เดินเข้าไปในร้านมีลูกค้านั่งอยู่เนืองแน่น โต๊ะเกือบทุกโต๊ะเต็มหมด ดังนั้นจึงเป็นโอกาสดีที่เซี่ยจินเย่จะเดินเข้าไปนั่งยังที่ว่างที่เหลือแทรกไปกับโต๊ะที่มีคนนั่งจับจองอยู่แล้วหญิงสาวกวาดสายตามองรอบร้านอย่างรวดเร็วตรงนั้นมีสตรีสองคนรุ่นราวคราวเดียวกันกำลังนั่งสนทนากันอย่างออกรสออกชาติ โต๊ะของพวกนางมีที่ว่างอยู่หนึ่งที่ ดังนั้นเซี่ยจินเย่จึงไม่ลังเลที่จะเดินไปนั่งยังที่ตรงนั้นสองสตรีรุ่นป้าหันมามองผู้ร่วมโต๊ะคนใหม่เล็กน้อย พอเห็นว่าเป็นบุรุษตัวเล็กหน้าตาเป็นมิตร ดูไร้พิษภัยผู้หนึ่ง ที่แม้เจอกันครั้งแรกก็ส่งย

เซี่ยจินเย่จึงตัดสินใจลืมตาขึ้นปรากฏว่าพวกนางกำลังตกดิ่งลงเบื้องล่างจริง ทว่าบุรุษที่ตกลงมาด้วยกันพยายามใช้กำลังภายในของตนเองจับยึดเถาวัลย์อันแล้วอันเล่าเพื่อลดความเร็วในการตกลงของพวกนาง โดยเขาใช้ตัวเองโอบกอดนางป้องกันมิให้โดนเถาวัลย์ฟาดใส่เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ทว่าด้วยแรงเสียดสีจากอากาศและแรงกระแทกกับพวกต้นไม้ที่พอตกลงมาข้างล่างเรื่อย ๆ ยิ่งเจอทำให้เซี่ยจินเย่ที่เหนื่อยล้าสะสมมาด้วยอยู่แล้วใกล้สติหลุดหายไปอยู่เต็มแก่... จนในที่สุดร่างบอบบางก็ทนมิไหว ก่อนที่ทั้งสองร่างจะตกกระแทกและกลิ้งไปบนพื้นข้างล่างนั้นหญิงสาวก็ไร้สติอยู่กับตัวเสียแล้วณ จวนตระกูลเกาภายในเรือนหลังใหญ่อันเป็นเรือนพำนักของทายาทคนสำคัญของตระกูลเกาสายหลักคุณชายเกาซีหมิง บุตรชายคนเดียวของประมุขตระกูลเกาและฮูหยินใหญ่เมื่อก่อนบ่าวรับใช้ในเรือนหลังนี้มีจำนวนมากที่สุดทั้งบ่าวชายและบ่าวหญิง ทว่าวันเวลาผ่านไปย่อมมีการเปลี่ยนแปลง เมื่อคุณชายคนสำคัญล้มป่วยกลายเป็นคนป่วยติดเตียง หากวันไหนอาการทรงตัวคุณชายก็จะตื่นขึ้นมา มีสติรับรู้ทว่าร่างกายไร้เรี่ยวแรงไม่สามารถขยับตัวได้ ตื่นขึ้นมาก็มีแต่ทำให้ยิ่งจิตใจเศร้าโศกถดถอย จากค