Semua Bab สายลับทะลุมิติ ไปเป็นคุณหนูพิษไร้ค่า: Bab 1 - Bab 10

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอาจดูรวดเร็วสำหรับบางคน ทว่าสำหรับคนร่างกายมีอาการบาดเจ็บสาหัส สิ้นชีวีไปแล้วหนหนึ่งเนื่องจากเสียเลือดมากเกินไปกลับคิดว่าเวลาผ่านไปเชื่องช้ายิ่งนักเซี่ยจินเย่เกือบตายเป็นหนที่สองอยู่แล้ว มิใช่เพราะไร้ความสามารถในการรักษาแผลของตนเองอย่างแน่นอน เพราะชาติที่แล้วนางเรียนจบเกียรตินิยมคณะแพทย์แผนจีนในมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งจึงทำให้โดนองค์กรสายลับระดับประเทศมาทาบทามให้ไปทำงานด้วยทว่าสิ่งที่ทำให้นางเกือบตายคือร่างนี้และลูกน้อยไร้เงินทอง มีติดตัวเพียงไม่กี่อีแปะ นับแล้วไม่ถึงหนึ่งตำลึงเงินเลยด้วยซ้ำจึงไม่มีเงินแม้กระทั่งออกไปซื้อยามารักษาบาดแผลของตนเองหากแต่ในความโชคร้ายยังมีความโชคดีแฝงอยู่ ในช่วงที่เซี่ยจินเย่สลบไร้สติเพราะพิษไข้วันนั้นทำให้นางค้นพบบางสิ่งบางอย่างที่ติดตัวนางมาจากชาติที่แล้วของตนเองในความฝันขณะหลับลึก ที่ข้อมือของนางมีนาฬิกาอัจฉริยะหนึ่งเรือนอันเป็นอุปกรณ์ที่ติดตัวเซี่ยจินเย่ตลอดเวลาในชาติก่อนความสามารถของนาฬิกาเรือนนี้คือมันเปรียบเสมือนห้องสมุดสมุนไพรเคลื่อนที่ เพียงหลับตานั่งสมาธินางก็สามารถค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับสมุนไพรในห้องสมุดได้ และอีกทั้งยังเป็นอ

“ไป พวกเจ้าช่วยกันพังประตูพวกนี้ให้หมด และหากนางขัดกลอนประตูเรือนก็ใช้ไม้ทุบประตูให้หลุดออกเสีย !”“ตะ แต่ หากพวกนางไปฟ้องทางการแจ้งจับพวกเราเล่าเจ้าคะคุณหนูเจียถง”หนึ่งในบ่าวที่ตามมามีอยู่คนหนึ่งขี้กลัวกว่าใครเพื่อนเอ่ยค้านเสียงสั่นเทา“หึ เจ้าจะกลัวไปไย นางมิกล้าไปฟ้องทางการอย่างแน่นอน เพราะอันใดน่ะหรือ เหอะ... เวลานี้หากนางโผล่หัวไปที่นั่นเกรงว่าเป็นนางนั่นแหละที่จะโดนจับเข้าตะรางข้อหาวางยาพิษฆ่าคน ฮะฮ่า...”“จะ จริงด้วย”“ไป พวกเจ้าทำตามที่ข้าสั่งก็พอแล้ว ไป !”“เจ้าค่ะ”“เจ้าค่ะ”“...”บทสนทนาอันแสนเหิมเกริมทั้งเข้าข่ายบุกรุกและทำลายข้าวของของผู้อื่นของแขกมิได้รับเชิญ ล้วนดังเข้ามาในโสตประสาทของเซี่ยจินเย่ผู้กำลังนั่งอยู่บนต้นไม้ต้นใหญ่อันปลูกอยู่ริมรั้วนางทุกประโยคทุกคำคนพวกนี้ช่างน่ารังเกียจยิ่ง !ดวงตาคู่ดำสนิทมองกลุ่มคนที่นางได้จัดหมวดหมู่คนพวกนี้อยู่ในหมวดหมู่ศัตรูในใจเรียบร้อยแล้วหญิงสาวมินั่งรอเวลาให้ผ่านไปเสียเปล่า นางยกนาฬิกาอัจฉริยะของตนเองขึ้นมา ภายในนี้บรรจุอาวุธลับของนางจำนวนไม่จำกัดอยู่ ซึ่งมันคือเข็มที่ทั้งแหลมคมและให้แรงมหาศาลจึงสามารถใช้ยิงจู่โจมศัตรูได้อย่างแ

“ฮูหยินรองได้โปรดให้พวกข้าน้อยเข้าไปข้างในเรือนก่อนเถอะขอรับ”“ข้าเป็นห่วงหลานชายของข้า จะมิยอมให้นังโชคร้ายนี่เข้าไปเด็ดขาด !”“ฮูหยินรองดูรักใคร่หลานชายตนเองดีเหลือเกินนะเจ้าคะ หากข้ามิรู้จักตระกูลเกาคงคิดว่าผู้ป่วยคือบุตรของฮูหยินรองแล้วเสียอีก”เซี่ยจินเย่อดสงสัยท่าทางเป็นเดือดเป็นร้อนแทนบิดามารดาที่แท้จริงของนางมิได้จริง ๆสตรีผู้นี้ทำให้นางเสียเวลาชีวิตยิ่งนัก“เจ้าจะหาว่าข้าสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นหรือ เจ้า !”“มิได้เจ้าค่ะ ข้ามิได้เอ่ยเช่นนั้นเลยสักคำ”ท่าทีไม่สั่นสะเทือนสักนิดของเซี่ยจินเย่ช่างเป็นเสมือนน้ำมันราดรดบนกองไฟยิ่งนัก ทำให้ฮูหยินรองเกาจุนซีพุ่งเข้ามาหมายจะทำร้ายร่างกายเซี่ยจินเย่อีกรอบ ทว่าหนนี้ถือเป็นโอกาสดีงามของฝ่ายตรงข้าม เซี่ยจินเย่เบี่ยงตัวหลบการจู่โจมของนางอย่างง่ายดายพร้อมกับเบี่ยงตัวเดินลอดผ่านเข้าไปยังเรือนหลังใหญ่ในทันที“เอาไว้ข้าเสร็จธุระข้างในแล้วเดี๋ยวค่อยมาด่าข้าต่อนะเจ้าคะ ฮูหยินรอง” เซี่ยจินเย่ตั้งใจยิ้มเยาะเย้ยให้อีกฝ่ายที่เสียรู้แก่นางมิอาจขัดขวางนางได้อีกต่อไป ก่อนจะเดินตามบ่าวสาวใช้ที่มายืนคอยอยู่สักพักใหญ่เข้าไปข้างในเรือน“เจ้า !”สิ่

“ฮะฮ่า”“หัวเราะทำไมอี้เอ๋อร์เจ็บนะ พวกพี่ชายนิสัยมิดี ท่านแม่บอกว่ามิให้ยุ่งกับพวกคนเกเร”เด็กน้อยยันมือเพื่อลุกขึ้นยืนทว่ากลับโดนเด็กเกเรผลักลงไปอีกรอบ คราวนี้ทั้งสามคนกระจายตัวล้อมรอบตัวเด็กน้อย สร้างความหวาดหวั่นให้เด็กน้อยผู้โดนรุมยิ่งนักอี้เอ๋อร์พยายามมิให้ตัวสั่นเทาแล้วทว่าเขาฝืนตัวเองมิได้ ตัวเขามันสั่นเอง น้ำตาก็เหมือนกัน ท่านแม่บอกว่าเป็นเด็กผู้ชายต้องเข้มแข็ง แต่เวลานี้อี้เอ๋อร์ทำตามคำสอนท่านแม่มิได้เลยสักอย่าง“ฮึก จะกลับบ้าน จะกลับบ้าน”อี้เอ๋อร์กอดหนังสือในอ้อมแขนแน่น ปากน้อยพึมพำฟังมิได้ศัพท์“ไอ้เด็กนี่มิมีบิดา มารดานางมิกล้ามาเอาเรื่องพวกเราหรอก แกล้งมันได้เต็มที่”“ข้าอยากเตะก้นมันยิ่งนัก”“ข้าอยากลองตบหน้า ข้ามิเคยตบหน้าใครเลยสักที”“เอาเลย ๆ”“ฮึก ฮึก”เด็กน้อยไม่มีทางหนีจึงได้แต่นั่งกอดตัวเองด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ มองเด็กชายอายุมากกว่าย่างกรายเข้ามาด้วยใบหน้ารื่นเริง ยิ่งเด็กน้อยร้องพวกนั้นก็ยิ่งหัวเราะเสียงดัง“ไอ้เด็กมิมีบิดาสั่งสอน”“อย่าเข้ามานะ โอ๊ย...” แม้เป็นแรงเตะจากเด็กทว่าทำให้เด็กน้อยอายุเพียงสี่หนาวนิด ๆ รู้สึกเจ็บมาก “อี้เอ๋อร์ผิดอะไร ทำไมต้องร