Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

Hindi nakatulog si Viara nang gabing iyon.Kahit nakahiga na siya sa kama, hindi pa rin tumitigil ang utak niya. Paulit-ulit niyang binabalikan ang mga nangyari—ang resulta na nagsasabing si Alistair ang ama ng anak niya, ang pag-amin ni Alarick na matagal na niyang alam ang tungkol dito, at ang mga alaala niyang unti-unting bumabalik tungkol sa gabing hindi niya maalala nang buo.Mas lalong gumulo ang lahat dahil hindi niya alam kung alin ang dapat niyang paniwalaan.Alarick had lied to her.Alistair was claiming to be the father of her unborn child.At may ibang taong posibleng sangkot sa gabing iyon.Bandang alas-dos ng madaling-araw, tuluyan siyang bumangon. Umupo siya sa gilid ng kama at hinawakan ang tiyan niya.“Anak…” mahina niyang sabi, “kahit ano pa ang lumabas sa lahat ng test na ito, hindi kita pababayaan.”Hindi niya alam kung bakit iyon ang unang pumasok sa isip niya.Siguro dahil sa lahat ng nangyayari, ang bata lang ang isang bagay na sigurado siyang hindi niya kayang

Hindi nagsalita si Viara habang nasa loob sila ng sasakyan.Nakaupo siya sa likod, nakasandal sa bintana, habang hawak pa rin ang envelope ng preliminary DNA result. Ilang minuto na silang umaandar pero ni isang salita ay wala siyang sinabi. Si Daniel ay tahimik na nagmamaneho, habang si Alistair ay nasa kabilang side ng sasakyan, hindi rin siya kinakausap.Sa isip ni Viara, parang sabay-sabay nagkakagulo ang lahat.Ang asawa niyang nagsinungaling.Ang lalaking lumabas na ama ng kanyang anak.Ang gabing hindi niya maalala.Ang babaeng may relasyon sa asawa niya.At ngayon, may taong nagmamanipula pa ng mga ebidensya.Hindi na niya alam kung alin ang dapat niyang harapin muna.Pagdating sa bahay, bumaba siya agad ng sasakyan.“Viara,” tawag ni Alistair.Hindi siya lumingon.“Sandali.”Huminto siya sa may pintuan, saka dahan-dahang humarap.“Ano?”“Gusto kong malaman kung okay ka.”Napatawa siya nang mahina.“Okay?”“Oo.”“Alistair, sa tingin mo ba may parte sa akin na okay pa?”Napatah

Hindi alam ni Viara kung bakit pumayag siyang makipagkita kay Alarick nang silang dalawa lamang.Siguro dahil kahit tapos na ang desisyon niya, may mga bagay pa rin siyang gustong marinig mula sa lalaking minsan niyang pinangarap makasama habang buhay.O baka gusto lang niyang marinig ang isang bagay na matagal na niyang hinihintay.Isang totoong paghingi ng tawad.Hindi yung “sorry” na sinasabi para matapos ang away.Hindi yung sorry na may kasunod na dahilan.Gusto niyang marinig ang isang sorry na walang depensa.Nagkita sila sa isang maliit na restaurant na madalas nilang puntahan noong bago pa lang silang mag-asawa. Hindi iyon marangya. Tahimik lang ang lugar, kaunti ang tao, at halos pareho pa rin ang itsura ng mesa kung saan sila unang nag-usap tungkol sa mga plano nila pagkatapos ng kasal.Umupo si Viara sa harap ni Alarick.Ilang segundo silang parehong walang imik.Sa wakas, si Alarick ang unang nagsalita.“Salamat at pumayag kang makipagkita sa akin.”“Hindi ibig sabihin no

Hindi agad umalis si Serena.Paglabas niya sa lounge, ilang hakbang pa lang ang nagagawa niya nang mapahinto siya sa hallway. Nakatitig siya sa sahig habang mahigpit na hawak ang strap ng bag niya.Alam niyang may mga bagay siyang dapat sabihin kay Viara.Pero hindi niya alam kung paano.Hindi dahil naaawa siya kay Alarick.Hindi rin dahil gusto niyang makuha ang simpatya ni Viara.Ang totoo, natatakot siya.Sa mga nakaraang araw, ilang beses niyang sinubukang sabihin ang nalalaman niya. Ilang beses din siyang umatras dahil alam niyang kapag sinabi niya ang buong katotohanan, hindi na niya mababawi iyon.Pero ngayon, matapos marinig ang sinabi ni Viara na tapos na ang bahagi niya sa buhay nito, napagtanto niyang baka iyon na ang huling pagkakataon niyang itama kahit kaunti ang mga kasinungalingang naging dahilan ng pagkasira ng buhay ng ibang tao.Kaya bumalik siya.Pagbukas niya ng pinto ng lounge, napatingin agad si Viara.“Hindi pa ba tayo tapos?”“May nakalimutan akong sabihin.”“

Matagal na hindi nagsalita si Viara matapos sabihin ni Alistair ang pangalan ng taong nasa larawan.Hindi niya alam kung ano ang mas mahirap tanggapin—ang katotohanang maaaring may taong malapit sa pamilya nila na sangkot sa nangyari noong engagement night, o ang katotohanang matagal nang may alam si Alistair tungkol dito pero pinili nitong manahimik.Nakatayo lang siya sa gitna ng sala, hawak ang larawan.“Bakit hindi mo sinabi sa akin noon?” tanong niya sa wakas.Hindi agad sumagot si Alistair.“Hindi ko alam kung paano.”“Hindi iyon sapat.”“Alam ko.”“Lagi mong sinasabi iyon.”Napatingin siya rito.“Alam ko. Alam ko. Pero hindi mo pa rin sinasabi kung bakit.”Huminga nang malalim si Alistair.“Dahil sa simula, akala ko kaya kong ayusin nang tahimik.”“Hindi mo inayos.”“Hindi.”“Mas lalo mong pinahaba.”“Oo.”“Habang ako, wala akong alam.”“Oo.”Napapikit si Viara at marahang pinisil ang sentido niya.“Hindi ko alam kung dapat ba akong magalit sa’yo o magpasalamat dahil may mga ba