Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

Hindi ko alam kung kailan naging totoong-totoo ang lahat.Ilang minuto lang ang nakalipas, nakahiga pa ako sa emergency room habang pilit kinokontrol ang paghinga ko.Ngayon, mabilis nang gumagalaw ang mga nurse sa paligid ko.May mga gamit na inihahanda.May mga dokumentong pinipirmahan.May mga tanong na sunod-sunod.At sa gitna ng lahat ng iyon, isang bagay lang ang paulit-ulit kong naiisip.Malapit ko nang makita ang anak ko."Viara, kailangan na nating dalhin ka sa delivery room," sabi ng doktor habang tinitingnan ang monitor. "Kailangan nating maging handa dahil hindi na natin gustong patagalin pa kung magpatuloy ang contractions at may pagbabago sa monitoring."Tumango ako kahit nanginginig ang kamay ko."Doc... safe ba ang baby?""Sa ngayon, mino-monitor natin nang mabuti ang heartbeat niya. Hindi ko gustong mangako ng bagay na hindi pa natin alam, pero ginagawa namin ang lahat para maging ligtas kayong dalawa."Huminga ako nang malalim."Okay."Mahirap sabihin ang salitang iy

Tahimik ang kwarto nang ilang sandali matapos dalhin ng nurse ang anak ko.Nakaupo si Alistair sa tabi ng kama, pero hindi siya nagsasalita. Paminsan-minsan ay tumitingin siya sa akin, pagkatapos ay sa pintuan kung saan dinala ang baby.Ako naman, nakatingin lang sa kisame.Pagod na pagod ako.Parang ubos na ang katawan ko.Pero kahit ganoon, hindi ko mapigilan ang isip ko.Paulit-ulit kong naaalala ang unang iyak ng anak ko.Ang unang tunog na narinig ko pagkatapos ng ilang oras na takot at sakit.Hindi ko alam kung bakit, pero parang may bahagi sa akin na ayaw pa ring maniwala.Isa na akong ina.May anak na ako.At hindi ko alam kung bakit, pero sa dami ng nangyari sa buhay ko nitong mga nakaraang buwan, iyon lang ang isang bagay na hindi ko pinagsisisihan."Viara."Napalingon ako kay Alistair."Hm?""Okay ka lang?"Tumango ako."Pagod lang.""Kung gusto mong matulog, matulog ka. Ako na ang maghihintay sa nurse."Napangiti ako nang kaunti."Hindi ako makakatulog.""Bakit?""Iniisip

Kinabukasan, maaga akong nagising.Hindi dahil sa ingay o sa sakit ng katawan ko, kundi dahil sa mahinang iyak ng anak ko sa tabi ng kama.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Ilang segundo akong nakatitig sa kisame bago ko naalala kung nasaan ako.Ospital.Nasa tabi ko ang anak ko.At sa kabilang upuan, nakatulog si Alistair habang nakasandal ang ulo sa gilid ng upuan.Napangiti ako nang makita siya.Mukhang hindi siya natulog nang maayos buong gabi.Tumayo ang nurse para tingnan ang baby at maya-maya ay ako na ang muling kumuha sa kanya. Marahan ko siyang kinalong habang hinihimas ang maliit niyang likod."Shh... Mommy's here."Unti-unting humina ang iyak niya.Napatingin ako sa mukha niya.Hindi ko pa rin ma-process na ilang oras pa lang ang nakalipas mula nang makita ko siya sa unang pagkakataon, pero pakiramdam ko ay matagal ko na siyang kilala."Good morning, baby," bulong ko. "Sorry kung natulog si Mommy. Pagod lang talaga.""She doesn't seem to mind."Napalingon ako.Gis

Tahimik ang umaga sa loob ng hospital room.Mas maliwanag na ang paligid kumpara noong gabi. Pumasok ang sikat ng araw sa pagitan ng kurtina at bahagyang tumama sa maliit na crib sa tabi ng kama ko.Nakatitig lang ako sa anak ko.Mahimbing siyang natutulog habang bahagyang gumagalaw ang maliit niyang kamay.Ilang beses ko na siyang tiningnan mula nang ipanganak siya, pero hanggang ngayon, hindi pa rin ako nagsasawang titigan siya.Parang bawat minuto ay may bago akong napapansin.Ang maliit niyang ilong.Ang pisngi niyang parang ang lambot-lambot.Ang manipis na buhok sa ulo niya.At higit sa lahat, iyong maliit niyang bibig na minsan ay biglang kumikilos na parang may panaginip.Napangiti ako."Baby..."Marahan kong hinaplos ang pisngi niya."May pangalan ka na ba?"Wala siyang sagot.Siyempre.Natulog lang siya na parang wala siyang pakialam sa problema naming mga matatanda.Napatawa ako nang mahina."Ang dali ng buhay mo. Matulog ka lang.""She's listening."Napalingon ako.Nasa ta

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil sa mahinang liwanag na pumapasok sa pagitan ng kurtina.Hindi ko agad binuksan ang mga mata ko.Pagod pa rin ang buong katawan ko. Masakit ang likod ko, mabigat ang ulo ko, at parang kahit ilang oras pa akong matulog, hindi pa rin sapat.Pero may narinig akong mahinang tunog mula sa tabi ko."Shh..."Napangiti ako bago pa man ako tuluyang dumilat.Si Alistair iyon.Nakatayo siya sa tabi ng crib habang hawak si Amara.Mukhang ilang oras na siyang gising."Good morning," mahina niyang bati nang mapansin niyang nakatingin na ako."Good morning.""Did you sleep well?""Actually, yes."Napatingin ako sa baby."Siya?""Nagising dalawang beses.""Twice?""Yes."Napangiti siya nang bahagya. "The first time, I managed. The second time, she decided she wanted everyone awake."Napatawa ako nang mahina."At ano'ng ginawa mo?""Kinarga ko. Naglakad ako. Kinausap ko. Tapos nung akala ko tulog na siya, bigla siyang dumighay."Napatawa ako."Alistair.""What?"