Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

Hindi ko agad sinabi kay Alistair ang tungkol sa mensaheng natanggap ko.Ilang beses kong binasa iyon sa screen ng cellphone ko, pero kahit ilang minuto pa akong nakatitig, hindi nagbago ang laman.Pumirma ka na? Mabuti. Dahil ngayon, wala nang dahilan para itago pa sa’yo ang totoo tungkol sa gabing iyon. Kung gusto mong malaman kung sino ang tunay na nasa likod ng lahat, huwag mong sabihin kahit kanino na natanggap mo ang mensaheng ito.Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa katawan ko.Kakagaling ko lang sa isang desisyong matagal kong iniiwasan. Pumirma na ako sa divorce papers. Akala ko pagkatapos noon, kahit paano, makakahinga na ako.Pero hindi pala.May isa pang bagay na kailangan kong harapin.At sa pagkakataong iyon, hindi ko alam kung sino pa ang pwede kong pagkatiwalaan.Kahit si Alistair.Kaya nang gabing iyon, habang nakaupo ako sa sofa at tahimik na nakahawak sa tiyan ko, isang bagay lang ang malinaw sa isip ko.Kailangan ko munang lumayo.Hindi dahil galit ako sa ka

Hindi ko akalain na darating ang araw na kailangan kong balikan ang bahay na minsan kong inisip na magiging tahanan ko habang-buhay.Nasa harap ako ng malaking gate nang ilang minuto bago ko tuluyang pinababa kay Daniel ang kamay ko sa doorknob.Tahimik ang paligid.Walang tunog ng sasakyan ni Alarick.Walang boses niya mula sa loob.Walang musika na madalas niyang pinapatugtog kapag nagtatrabaho siya sa sala.Parang ibang bahay na ito.Pero alam kong hindi naman nagbago ang bahay.Ako ang nagbago."Sigurado ka bang gusto mong ikaw mismo ang mag-impake?" tanong ni Daniel habang binubuksan ang trunk ng sasakyan.Tumango ako."Oo. Kailangan kong ako mismo ang pumili ng mga dadalhin ko.""Pwede naman akong tumulong.""Salamat, Daniel. Pero kaya ko."Tumingin siya sa akin nang ilang segundo bago tumango."Okay. Pero huwag mong pilitin ang sarili mo. Buntis ka pa rin. Kapag napagod ka, sabihin mo lang."Napangiti ako nang kaunti."Alam ko."Dahan-dahan akong pumasok sa bahay.Pagbukas ko p

Alas-siyete na ng gabi nang muling tumunog ang doorbell.Nasa kusina ako noon, abala sa paghahanda ng simpleng hapunan. Simula nang umalis si Mira, naging tahimik na naman ang bahay. Sanay na akong may boses niya sa paligid, may mga tanong, may mga biro, kaya nang tuluyang bumalik ang katahimikan, napansin ko na naman kung gaano kalaki ang bahay kapag mag-isa ka.Napatingin ako sa wall clock."Sinong pupunta ngayon?"Hindi ko naman inaasahan si Mira. Sinabi niyang uuwi muna siya sa kanila at tatawag na lang pagkatapos niyang makarating.Muling tumunog ang doorbell.Mas matagal ngayon.Tumigil ako sa ginagawa ko.Dahan-dahan akong naglakad papunta sa pintuan.Hindi ko agad binuksan.Tiningnan ko muna ang maliit na screen ng security camera.At nang makita ko kung sino ang nasa labas, parang biglang bumilis ang tibok ng puso ko.Si Alistair.Nakatayo siya sa harap ng pinto.Simple lang ang suot niya. Dark shirt, maayos na pantalon. Walang kasama. Walang driver na nakikita. At may dalawa

Makalipas ang ilang araw mula nang pag-awayan namin ni Alistair tungkol sa trabaho ko, naging mas tahimik ang mga sumunod na araw.Totoo sa sinabi niya, hindi na siya basta pumupunta sa bahay.Hindi na rin siya basta nagpapadala ng mga gamit.Kapag may kailangan siyang sabihin, nagme-message muna siya.At kung hindi ko sinasagot, hindi na siya sumusunod ng panibagong mensahe.Sa totoo lang, dapat ay gumaan ang pakiramdam ko.At gumaan naman.Pero may kakaibang bahagi sa akin na napapansin ang pagkawala niya.Hindi ko iyon inaamin kahit kanino.Lalo na kay Mira.Alam kong kapag sinabi ko sa kanya iyon, siguradong sisimulan na naman niyang asarin ako.Kaya mas pinili kong manahimik.Habang lumalaki ang tiyan ko, mas lalo rin akong nagiging abala sa paghahanda para sa panganganak. May mga araw na halos wala akong ibang iniisip kundi ang baby.Mga damit.Diapers.Hospital bag.Medical records.At kung ano ang magiging buhay namin pagkatapos.Isang hapon, matapos ang prenatal checkup ko, n

Mas mabilis palang lumipas ang mga araw kapag ang bawat umaga ay may kasamang pagod.Noong una, iniisip ko lang kung paano ko aayusin ang mga gamit ng baby, kung kailan ako tuluyang lilipat sa Manila, at kung paano ko pagsasabayin ang trabaho at pagiging ina.Pero habang lumalaki ang tiyan ko, parang bawat linggo ay may bagong sakit na kasama.Minsan likod.Minsan balakang.Minsan binti.At may mga gabi na hindi ko na alam kung paano ako hihiga nang hindi naiipit ang tiyan ko.Malapit na talaga.Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.Malapit na akong manganak.At kahit ilang beses ko iyong sabihin, hindi pa rin nawawala ang kaba.Isang madaling-araw, nagising ako dahil sa matinding sakit sa puson.Napahawak ako agad sa tiyan ko."Aray..."Huminga ako nang malalim at sinubukang umupo.Hindi naman tuloy-tuloy ang sakit.Lumipas ang ilang segundo at humupa rin.Pero nang bumangon ako para uminom ng tubig, muling sumakit.Mas malakas.Napahawak ako sa gilid ng kama."Baby, huwag