All Chapters of ชายาที่ไม่ถูกรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ตงอ๋องเสวียนเฟิงมีนิสัยประหลาดที่ติดตัวมาตั้งแต่เยาว์วัย สิ่งของชิ้นใดที่เขาหมายตา หรือของใช้ใดที่เป็นของเขา มักปักตราประจำตัวไว้ว่าเป็นของตน ที่ห้ามมิให้ผู้ใดแตะต้องเรียกง่าย ๆ ก็คือไม่ชอบให้ใครมาแย่งของตนและหากมีใครคิดจะยื่นมือมาหยิบฉวย มีอันต้องถูกเขาวางมวยซัดจนหน้าปูดบวมเลือดกบปาก ทว่าความหวงแหนของเขามิได้เกิดจากความเสน่หา หากแต่เป็นความหวงแหนว่าสิ่งที่เป็นของตนทั้งหมด ไม่ว่าของสิ่งนั้นเขาจะต้องการหรือไม่ก็ตามทว่าเช้าวันนั้น ณ ตำหนักบูรพา องค์รัชทายาทเสวียนเว่ยกลับยืนทอดสายตามองเศษผ้าซับเหงื่อลายพยัคฆ์ของน้องชายที่ตกอยู่ข้างเตียงด้วยรอยยิ้มเย็น พระองค์มิได้กริ้วโกรธหรือมีรับสั่งให้ออกตามล่าผู้บุกรุก กลับยกมือส่งสัญญาณให้นางกำนัลนำถาดไม้ประดับมุกเข้ามา เบื้องบนวางชุดล่าสัตว์ทะมัดทะแมงสีเพลิงตัดเย็บอย่างประณีตและคันธนูชั้นเลิศซูหว่านโหรวซึ่งเพิ่งจัดการแต่งกายอย่างมิดชิดเพื่อปกปิดรอยช้ำบนลำคอ ขมวดคิ้วมองสิ่งของตรงหน้าด้วยแววตาฉงน เสวียนเว่ยหันมาสบตานาง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแฝงเล่ห์กลเช่นเคยเรียกได้ว่านอกจากฝ่าบาทคนที่อ่านยากพอกันคือองค์รัชทายาท ไม่เคยมีใครเดาพระประสงค์ออกสักค

สายลมพัดผ่านยอดไม้สูงจนใบไม้แห้งปลิวกระจาย เหล่านกที่อาศัยอยู่ในแมกไม้ต่างบินแตกตื่น ทั่วทั้งผืนป่าล่าสัตว์หลวงหนานย่วนถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศแห่งการประลองกำลังอันดุเดือดทว่าท่ามกลางความกว้างใหญ่ไพศาล ขบวนเสด็จขององค์ฮ่องเต้เสวียนฮุ่ยหลงกลับเคลื่อนผ่านแนวพงไพรอันรกชัฏอย่างไม่หวั่นเกรงอันตรายทหารองครักษ์เสื้อแพรฝีมือฉกาจนับสิบนายกระจายกำลังอารักขาโดยรอบอย่างรัดกุม ทว่าผู้ที่ควบอาชาตามติดอยู่ด้านข้าง กลับเป็นบุรุษในชุดขันทีหลวงสีครามเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาหมดจด คิ้วกระบี่คมกริบ ดวงตาเรียบนิ่งดั่งบ่อน้ำลึกไร้ก้นบึ้งราวกับถอดแบบท่าทางของเจ้าชีวิตอย่างฮ่องเต้มาทุกกระเบียด เรียกได้ว่าสมเป็นนายบ่าวรู้ใจเสียนสวิน หรือที่คนทั่วทั้งวังหลวงเรียกขานกันว่า เสียนกงกง ขันทีคนสนิทผู้เปี่ยมล้นด้วยสติปัญญาและวรยุทธชั้นยอด แม้ภายนอกจะดูสุขุมนุ่มลึก ทว่าฝีมือบุ๋นบู๊กลับยอดเยี่ยมจนเป็นที่ประจักษ์ และเป็นเพียงไม่กี่คนที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัยมอบชีวิตให้ดูแล“เสียนกงกง... เจ้าว่าทิศใดจะมีเสือดาวให้เจิ้นได้ยืดเส้นยืดสายบ้าง” สุรเสียงทุ้มกังวานของโอรสสวรรค์ตรัสถาม สายพระเนตรกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่

อาชาเหงื่อโลหิตสีขาวส่งเสียงร้องแหลมสูงยามที่กีบเท้าหน้าตะกุยหยุดลงบนลานหินแคบ เศษหินก้อนเล็กร่วงกราวลงสู่ก้นเหวลึกที่เบื้องล่างมีเพียงสายหมอกหนาทึบเคลื่อนปิดบังชัยภูมิด้านล่างซูหว่านโหรวดึงสายบังเหียนที่บาดฝ่ามือจนเจ็บแปลบ นางคุมม้าไม่ได้มาตั้งแต่ถูกลูกธนูไล่ต้อน ไม่นึกว่าเส้นทางที่หนีเอาชีวิตรอด จะนำพานางมาโผล่ตรงชะง่อนผาตาบอดแห่งนี้และที่นี่... ห่างไกลจากลานประลองล่าสัตว์หลวงมากเกินกว่าที่พลุสัญญาณเตือนภัยจะส่งเสียงไปถึง อีกทั้งด้านล่างเป็นป่าทึบสายตานางกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว เงาร่างของกลุ่มมือสังหารชุดดำหลายสิบนายที่ตั้งค่ายกลปิดล้อมพื้นที่ไว้เป็นสามด้านอย่างแน่นหนาทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ คือกลุ่มคนที่ถูกล้อมอยู่ด้านในด้านหน้าสุด องค์ฮ่องเต้เสวียนฮุ่ยหลงยืนแผ่นหลังตั้งตรง พระหัตถ์ไพล่อยู่ด้านหลังอย่างสงบนิ่ง โดยมีร่างของเสียนกงกงยืนคุมเชิงอยู่เบื้องหน้า ดาบยาวในมือของขันทีหนุ่มสะท้อนแสงอาทิตย์วาววับ ปลายดาบชี้ไปทางกลุ่มคนชุดดำอย่างพร้อมปะทะทุกเมื่อถัดออกไปอีกฝั่ง องค์รัชทายาทเสวียนเว่ยยืนเคียงข้างไป๋ซีชิง รัชทายาทผู้มีรอยยิ้มลึกล้ำยังคงมีสีหน้าราบเรียบ

บรรยากาศบนชะง่อนผาตึงเครียดลงหลังจากฟังการวิเคราะห์ของซูหว่านโหรว แน่นอนว่าสายตาเคลือบแคลงมองไปยังจุดเดียวเสียงลมกรรโชกหวีดหวิวปะทะหน้าผาหินสูงชัน เบื้องล่างมีเพียงสายหมอกหนาทึบที่เคลื่อนตัวปกคลุมหุบเหวลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง และไม่รู้ว่าหากตกลงไปจะโดนเข้ากับสิ่งใดบ้าง หรือมีอะไรรออยู่เบื้องล่างคำกล่าวหาที่หลุดออกจากปากของซูหว่านโหรวทำเอาความเงียบสงัดเข้ากลืนกินพื้นที่ในพริบตา ทว่าไป๋ซีชิงที่ถูกผลักให้ตกเป็นเป้าสายตากลับมิได้กรีดร้องหรือแสดงท่าทีตื่นตระหนกจนเสียกิริยาร่างระหงในชุดล่าสัตว์สีขาวบริสุทธิ์ยังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม แม้กระบี่ในมือจะสั่นไหวเล็กน้อย ทว่าสายตาที่จ้องมองกลับมายังซูหว่านโหรวนั้นมีแต่ความระแวง“หว่านโหรว... เจ้าคิดจะหาแพะรับบาป ก็ช่วยเปิดตาดูให้กว้างด้วยว่าข้าเองก็เป็นคนที่ถูกพวกมันต้อนมาจนมุมที่นี่เช่นกัน!”น้ำเสียงของไป๋ซีชิงหนักแน่น ไร้ซึ่งความลังเล นางเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนงในสายเลือดตระกูลแม่ทัพใหญ่ ปฏิเสธข้อกล่าวหาโดยยกเหตุผลมาหักล้างได้อย่างน่าเชื่อถือ“ข้าเป็นบุตรีของแม่ทัพไป๋ บิดาข้าภักดีต่อราชสำนักมาหลายชั่วอายุคน ไฉนเลยข้าจะต้องมาคิดคดทรยศแผ่นดินเย

สายลมหวีดหวิวปะทะผิวกายตลอดเส้นทางลาดชัน ทว่าความอบอุ่นจากแผ่นอกกำยำเบื้องหลังกลับแผ่ซ่านเข้ามาไม่หยุดหย่อน วงแขนแกร่งดุจคีมเหล็กของตงอ๋องยังคงโอบรัดรอบเอวบางของซูหว่านโหรวไว้แน่นหนา บังคับให้นางต้องเอนแผ่นหลังแนบชิดไปกับเรือนกายสูงใหญ่ของเขาอย่างไม่อาจขัดขืนได้ซูหว่านโหรวเอี้ยวใบหน้ามองเสี้ยวหน้าคมคายที่ยังคงเชิดรั้นอย่างไร้ความกังวล คิ้วเรียวขมวดมุ่น อดรนทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากถามขึ้นด้วยความกังขา“ท่านอ๋อง... ท่านไม่คิดจะกลับไปดูหรือ นั่นฝ่าบาทเชียวนะเพคะ”เสวียนเฟิงเพียงกระตุกมุมปาก ยักไหล่เบา ๆ ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสบายอย่างไม่ยี่หระ“ไม่ใช่เรื่องของข้าเสียหน่อย ตาแก่นั่นหนังเหนียวเคี้ยวยาก มีทั้งเสียนกงกงคอยกางปีกปกป้อง ไหนจะมีองครักษ์เงาซ่อนอยู่อีกนับร้อย หากแค่มือสังหารไม่กี่สิบคนยังเอาตัวไม่รอด ก็สมควรสละบัลลังก์ไปได้แล้ว”คำตอบอันโอหังไร้ความกตัญญูทำเอาหว่านโหรวแทบสำลักลมหายใจ นางตวัดสายตามองเขาอย่างจริงจัง พลางคิดว่าไป๋ซีชิงรนหาที่ตายเองใช่หรือไม่ที่เอาตัวไปขวางลูกธนูนั่น แต่นางก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี“แล้วท่านไม่กลัวว่าคนจะหาว่าท่านเป็นกบฏหรือ ทิ้งบิดากับพี่ชายไว้ท่ามกลางดงดาบแ