All Chapters of ชายาที่ไม่ถูกรัก: Chapter 31 - Chapter 40

เสวียนเฟิงปรายตามองท่าทีตื่นตูมของสตรีสูงศักดิ์ทั้งสอง ก่อนจะแค่นยิ้มกวนประสาท“ไม่รู้สิพ่ะย่ะค่ะ... เสด็จพ่อไล่ข้ากลับมาก่อน ตรัสว่าที่เหลือจะทรงจัดการเอง ส่วนเรื่องอื่นพวกท่านก็รอคอยดูกันเอาเองเถอะ”“เจ้า!” เสวี่ยไทเฮาเซถลาจนนางกำนัลต้องรีบเข้าไปประคอง พระนางยกมือขึ้นกุมหน้าอก หายใจหอบถี่ด้วยความโกรธจัด สตรีในดวงใจของฮ่องเต้คลอดตัวบัดซบอะไรออกมากันแน่ ถึงได้ไร้หัวใจและขวางโลกได้ถึงเพียงนี้!ท่ามกลางความโกลาหลที่ยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าซอยถี่ของสตรีผู้หนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากแนวด้านหลังพลับพลา“โหรวเอ๋อร์! ลูกแม่!”ซูหว่านโหรวชะงักกึก หันขวับไปตามเสียงทันที ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างผอมบางของ ฟางเสี่ยวหราน มารดาผู้ให้กำเนิด กำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดินฝ่าวงล้อมของทหารเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“ท่านแม่!” หว่านโหรวสะบัดตัวให้หลุดจากพันธนาการของเสวียนเฟิง รีบถลันเข้าไปประคองร่างของมารดาไว้“ท่านแม่... เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ร่างกายท่านยังไม่หายดีเลยนะเจ้าคะ!”“แม่เป็นห่วงเจ้า...” ฟางเสี่ยวหรานเอ่ยเสียงสั่น ลูบใบหน้าของบุตรสาวด้วยความโล่งอก “เมื่อเช้านี้คนของตำหนักบู

เสวียนเฟิงไม่ตอบคำถามนั้น เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “สาวใช้ประจำตัวเจ้าก็ให้ตามไปดูแลนางที่นั่น หากเจ้ายังไม่วางใจก็จงรู้ไว้เสีย ว่าตราบใดที่คนผู้นั้นอยู่ในความดูแลของข้า ตระกูลซูหน้าไหนก็ไม่มีปัญญายื่นมือมาระรานได้เด็ดขาด... ไปขึ้นรถม้า!”ร่างของนางถูกยัดเข้าไปในรถม้าอย่างไม่ปรานีปราศรัย ประตูไม้หนาหนักปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงล้อเกวียนที่บดขยี้พื้นดินมุ่งหน้าออกจากเขตล่าสัตว์หลวง หว่านโหรวนั่งนิ่งอยู่มุมหนึ่ง ลอบมองเสี้ยวหน้าของบุรุษตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสนระคนหวาดระแวง‘ทำไมต้องเป็นเรือนนอกจวน... หรือเขากำลังวางแผนอะไรอยู่กันนะ’ล้อรถม้าหมุนวนผ่านเส้นทางขรุขระ จนกระทั่งแสงอาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้า ลมยามเย็นเริ่มพัดผ่านอย่างเหน็บหนาว ในยามโหย่ว รถม้าของตงอ๋องก็เคลื่อนตัวมาหยุดลงหน้าจวนอันโอ่อ่ามีรูปสลักหินพยัคฆ์ตั้งอยู่ด้านหน้าดูน่าเกรงขามพ่อบ้านใหญ่พร้อมด้วยขบวนบ่าวไพร่นับสิบชีวิตออกมายืนตั้งแถวต้อนรับอย่างพร้อมเพรียง ทว่าทันทีที่เสวียนเฟิงก้าวลงมาจากรถม้าพร้อมกับอุ้มซูหว่านโหรวแนบอก บรรยากาศหน้าจวนก็พลันแข็งค้าง เหล่าบ่าวไพร่บางส่วนที่เคยปรนนิบัติลอบสบตากัน แววตาแข็งกระด้างและดูแคลน

หว่านโหรวสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับน้ำเสียงให้จริงจัง “เราต้องเริ่มสืบจากคืนงานเลี้ยงที่จวนหย่งไท่เฟย คืนนั้นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด ข้าโดนวางยาที่ทำให้สติเลื่อนลอย ท่านโดนยาปลุกกำหนัด ข้ายังไม่ได้สติจนถูกขับไล่ออกจากจวน ส่วนท่านก็ถูกดึงเข้ามาพัวพัน หากเราไม่รู้ว่าใครเป็นคนลงมือในคืนนั้น เราจะไม่มีวันรู้เลยว่าพวกมันต้องการอะไรกันแน่”“เจ้าไม่รู้สึกตัวและจำไม่ได้เลยหรือ...ข้าอุตส่าห์ทำเต็มที่” ตงอ๋องขมวดคิ้วมุ่นรู้สึกว่าตนเองเปลืองแรงเปล่า“ท่านอ๋อง!”เมื่อโดนขู่เสียงเข้มเขาจึงปรับสีหน้าให้จริงจัง“อืม... ข้อนี้ข้าเห็นด้วย” เสวียนเฟิงพยักหน้า แววตากลับมาคมกริบดุจเดิม “ในเมื่อตอนนี้ลานล่าสัตว์หลวงถูกสั่งปิดตาย ห้ามข้าราชบริพารทุกคนเดินทางกลับเมืองหลวงเป็นเวลาสามวันเพื่อตรวจตราความปลอดภัย นี่จึงเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่พวกเราจะส่งคนไปลอบสืบในตำหนักของไท่เฟยโดยที่นางยังไม่ทันตั้งตัว”“ท่านส่งคนไปแล้วหรือ?”“ส่งไปตั้งแต่ข้าพาสตรีของข้าอย่างเจ้ากลับมาถึงจวนแล้ว” เสวียนเฟิงตอบอย่างยโส“นี่ท่านเหตุใดไม่บอกแล้วรังแกข้าจนไร้เรี่ยวแรง”“นี่...ข้าไม่ชอบทำงานให้ใครเปล่าหรอกนะ ขนาดบิดายังต้องจ่

“นี่ตาแก่! พูดจาให้มันน้อย ๆ หน่อย!” เสวียนเฟิงก้าวขึ้นหน้า บดบังสตรีของตนไว้ด้านหลังอย่างปกป้อง “ข้ากำลังช่วยท่านไม่ให้สายเลือดตระกูลเสวียนต้องกุดด้วนอยู่ต่างหาก! ข้าอุตส่าห์หาลูกสะใภ้ที่ดีมาให้ท่าน แต่นางกลับถูกคนที่เป็นเมียรักของบิดาท่านร่วมมือกับคนชั่วใส่ร้าย ป้ายสี ข้าในฐานะสามีย่อมต้องทวงคืนความเป็นธรรมให้ภรรยา!”แน่นอนที่เรียกมาวันนี้คงเพราะเขาไปขู่ไท่เฟยนั่นเอง“เหอะ! เพิ่งจะมานึกได้เรอะ!” ฮ่องเต้แค่นเสียงประชด พระพักตร์บิดเบี้ยวด้วยความโมโห “เรื่องมันผ่านมาตั้งเป็นเดือนแล้ว เจ้ามัวแต่ทำอะไรอยู่ พอตอนนี้จะมาโวยวายทวงความเป็นธรรม ไท่เฟยก็เป็นถึงผู้อาวุโส เจ้าไปเอามีดจ่อคอนางเมื่อเช้า คิดว่าข้าไม่รู้รึไง!”“ก็แล้วนางเป็นแม่ท่านหรือไร! แล้วเหตุใดต้องไว้หน้านางด้วย! ตระกูลหย่งก็แค่มดปลวกในมือ ข้าจะบดขยี้ก็ยังได้” เสวียนเฟิงกอดอกเชิดหน้า สายตาเต็มไปด้วยความดื้อดึง“ปากเจ้าให้มันน้อย ๆ หน่อย” เสวียนฮุ่ยหลงคร้านจะต่อว่าจึงได้แต่ปราม“หากลูกชายสุดที่รักของท่านอย่างเสวียนเว่ยไม่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง ป่านนี้ข้าลากคอกบฏมาตัดหัวโยนแทบเท้าท่านได้ตั้งนานแล้ว เอาเถอะ... เรื่องบนหน้าผาให้พี่ชาย

อีกสองวันถัดมา...ร่างที่เคยสง่าและเย่อหยิ่งถูกเหวี่ยงลงกระแทกพื้นหินหน้าจวนตระกูลซูดั่งกระสอบขยะ สุ่ยซื่อส่งเสียงครางโหยหวนในลำคอ สภาพของนางสะบักสะบอมจนแทบดูไม่ได้ อาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีฉีกขาดวิ่นเปรอะเปื้อนคราบเลือดและสิ่งปฏิกูลที่ราดรดตอนหวาดกลัว นิ้วมือบวมเปล่งมีโลหิตสีคล้ำซึมผ่านซอกเล็บที่ถูกแทงด้วยเข็มเงิน ใบหน้าที่เคยผัดแป้งหนาเตอะบัดนี้ซีดเผือดราวกับศพตายซาก รอยข่วนขูดขีดบนโหนกแก้มตอกย้ำถึงความเหี้ยมโหดของคุกใต้ดินจวนตงอ๋องสามวันฮูหยินหายไปแต่สภาพที่กลับมาแทบดูไม่ได้“ฮูหยิน! นี่ท่าน! ฮูหยิน!” บ่าวไพร่ที่เฝ้าประตูหน้าจวนต่างหวีดร้องด้วยความตกใจ รีบวิ่งกรูกันเข้ามาพยุงร่างนายหญิงของตนเข้าไปด้านในในช่วงเวลาเดียวกัน รถม้าประจำตำแหน่งของใต้เท้าซูจินเอวี๋ยนเพิ่งจะเคลื่อนตัวกลับมาถึงจวน ขุนนางวัยกลางคนที่เพิ่งได้รับการปล่อยตัวจากการกักบริเวณสอบสวนเรื่องคดีล่าสัตว์หลวงในวังหลวงสามวันสามคืน ก้าวลงมาจากรถม้าด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า ทว่าทันทีที่เห็นสภาพปางตายของภรรยาเอก ความเหนื่อยล้าก็พลันมลายหายไป แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะที่ลุกโชน!“ใครทำ! ใครมันบังอาจทำร้ายฮูหยินของข้าถึงเพียงนี้!” ซูจินเอ