All Chapters of ชายาที่ไม่ถูกรัก: Chapter 11 - Chapter 20

วันเวลาในจวนตงอ๋องหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งล่วงเลยเข้าสู่แรมเดือน บาดแผลฉกรรจ์สิบไม้บนแผ่นหลังของซูหว่านโหรวค่อย ๆ ตกสะเก็ดและสมานตัวด้วยตัวยาสมุนไพรล้ำค่าจากคลังหลวง ทว่าสิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดในสายตาบ่าวไพร่ คือการที่นางยังคงพักรักษาตัวอยู่ภายในห้องนอนใหญ่ส่วนตัวของเสวียนเฟิงห้องนอนที่หรูหรา โอ่โถง และอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบุรุษผู้เป็นเจ้าของจวน บัดนี้ถูกยกให้สตรีไร้ฐานะครอบครองเพียงคนเดียว ส่วนตัวตงอ๋องเองกลับย้ายร่างสูงใหญ่ไปหลับนอนอยู่บนตั่งแคบ ๆ ภายในห้องหนังสือไม่ห่างจากเรือนตนเองแม้ระยะทางระหว่างห้องนอนใหญ่กับห้องหนังสือจะห่างกันเพียงไม่กี่ก้าวเดิน ทว่าช่องว่างระหว่างคนทั้งสองกลับกว้างใหญ่ราวกับมีหุบเหวลึกขวางกั้น ตลอดหนึ่งเดือนเต็ม ทั้งสองมิเคยได้พบหน้าหรือสนทนากันแม้แต่ครึ่งประโยคในยามตื่นในยามกลางวัน ซูหว่านโหรวจะตื่นขึ้นมาดื่มยาบำรุงร่างกายตามที่หมอหลวงจัดไว้ กินอาหารจนหมดถ้วย แล้วก็นอนนิ่งมองเพดานห้อง ไม่เรียกร้อง ไม่เอ่ยปากถามถึงผู้ใด และไม่ก้าวเท้าออกไปนอกประตูแม้แต่ก้าวเดียว ประหนึ่งตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไร้ชีวิตจิตใจทว่าในยามค่ำคืน เมื่อราตรีสงัดและลมห

“พอใจท่านแล้วหรือไม่เพคะ...”หว่านโหรวค่อย ๆ พับจดหมายเก็บเข้าอกเสื้ออย่างทะนุถนอม นางเงยหน้าขึ้น ความชิงชังผุดขึ้นจนไม่อาจเก็บสีหน้า“ซูหว่านโหรว...” เสวียนเฟิงเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ยามที่เห็นน้ำตาของนาง หัวใจของเขากลับกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ท่านสงสัยว่าข้าเป็นหนอนบ่อนไส้ ท่านระแวงว่าข้าจะลอบสังหารท่าน!” เสียงหวานเริ่มสั่นเครือและดังขึ้นตามแรงอารมณ์“แต่ท่านแม่ของข้า... สตรีที่ไม่มีแม้แต่แรงจะฆ่ามด สตรีที่ถูกคนตระกูลซูข่มเหงรังแกมาตลอดชีวิต นางทำผิดอันใดต่อท่านหรือเพคะ! เหตุใดท่านต้องกักจดหมายของนาง เหตุใดท่านต้องเผาความหวังสุดท้ายในการมีชีวิตอยู่ของนางทิ้งไป!”“ข้ามิได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น...” เสวียนเฟิงผุดลุกขึ้น ก้าวเข้าหานางด้วยความกระวนกระวายใจ “ข้าเพียงสั่งให้อาเซิงคัดกรองจดหมาย ข้ามิรู้ว่าแม่ของเจ้าจะป่วยหนักถึงเพียงนี้...แต่เจ้าควรฟังข้าอธิบาย”“ท่านมิได้รู้อะไรเลย...หรือแท้จริงแล้วท่านไม่เคยใส่ใจจะรู้กันแน่เพคะ เพียงเพราะเป็นเรื่องของสตรีชั้นต่ำอย่างหม่อมฉันไม่ใช่ไป๋ซีชิงใช่หรือไม่”น้ำเสียงของหว่านโหรวสั่นขึ้นเป็นครั้งแรก นางถอยหลังหนีการเข้าใกล้ของเขา“ท่านรู้เพี

เพียงพริบตาเดียว กองกำลังทหารม้าของตำหนักบูรพาที่ติดตามมาด้านหลังก็ควบทะยานขึ้นมาตีโอบ สกัดกั้นม้าศึกของตงอ๋องให้ออกห่างจากขบวนรถม้าอย่างสิ้นเชิง ดาบคมปลาบสะท้อนแสงแดดขวางทางไว้เป็นแนวหน้ากระดาน บีบให้ม้าของเสวียนเฟิงต้องหยุดชะงักลงกลางถนนเสวียนเฟิงดึงบังเหียนม้าจนม้าศึกยกสองขาหน้าขึ้นส่งเสียงร้องก้อง เขาได้แต่มองตามรถม้าคันนั้นที่ค่อย ๆ แล่นห่างออกไปเรื่อย ๆ สองมือกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเคียดแค้นและความอัดอั้นตันใจที่ไม่อาจชิงตัวนางกลับมาได้ผุดขึ้นเหมือนหน่อไม้ในฤดูฝนสายหมอกยามเช้าตรู่ยังมิทันจางหาย เสวียนเฟิงที่ไม่อาจข่มตานอนได้ตลอดทั้งคืนก็ทนรอไม่ไหว ร่างสูงใหญ่ในชุดรัดกุมสีเข้มทะยานข้ามกำแพงสูง ลอบบุกเข้าสู่เขตเรือนรับรองของตำหนักบูรพาอย่างอุกอาจ ทว่าทันทีที่ปลายเท้าแตะพื้นหิน เสียงหัวเราะลุ่มลึกก็ดังขึ้นจากศาลากลางสวนเสวียนเว่ยในชุดคลุมผ้าไหมสีม่วงเข้มปักลายมังกร ก้าวออกมาต้อนรับผู้บุกรุกด้วยตนเอง ใบหน้าคมคายฉายรอยยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาดั่งพญางูกวาดมองน้องชายต่างมารดาตั้งแต่หัวจรดเท้า“ตงอ๋อง... เหตุใดถึงได้ปีนจวนผู้อื่นเช่นนี้เล่า ไม่มีจวนอยู่หรืออย่างไร”เสวียนเฟิงไม่คิ

“ทูลไทเฮา ตั้งแต่นางสนิทสนมกับไท่เฟย ดูเหมือนจะเป็นช่วงที่นางคิดแย่งตำแหน่งฮูหยินเอก จากนั้นก็ใช้อำนาจบีบบังคับซูจินเอวี๋ยนให้ตั้งนางแทนเพคะ”ดี...ดียิ่งนัก ใช้อำนาจราชวงศ์เพื่อประโยชน์ตนเอง ส่วนไท่เฟยก็คิดจะหากำไรคืนจากอำนาจของตนสินะ ช่างคิดเชื่อมโยงได้เก่งกาจยิ่งนัก“นำเสาวนีย์ของข้าไปจวนไท่เฟย!”เสวียไทเฮาจึงออกพระเสาวนีย์เรียกตัวหย่งไท่เฟยเข้ามาพบในทันที เพื่อเค้นหาความจริงว่าสตรีแซ่ซูผู้นั้นแท้จริงแล้วมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่บรรยากาศภายในตำหนักหย่งโซ่เงียบสงัดจนน่าสะพรึงกลัว กลิ่นกำยานหอมกรุ่นไม่อาจกลบจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากองค์ไทเฮาได้เสวียฉุนไทเฮาประทับนิ่งอยู่บนตั่งหงส์ในพระหัตถ์ถือฝาถ้วยชาเขี่ยใบชาเบา ๆ สายตาคมกริบเหลือบมองไปยังหย่งไท่เฟยที่คุกเข่าอยู่บนพื้นหินอ่อนอันเย็นเฉียบพระนางมิได้สั่งให้ประทานเก้าอี้ และมิได้เอ่ยปากอนุญาตให้ลุกขึ้น ปล่อยให้สตรีที่เป็นถึงอดีตกุ้ยเฟยของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับต้องคุกเข่าจนขาชาหนึบเหงื่อกาฬไหลซึมผ่านไรผมด้วยความหวาดหวั่น ผ่านไปเนิ่นนาน หย่งไท่เฟยจึงทนแรงกดดันไม่ไหว ต้องรีบกราบทูลแก้ต่างเพื่อเอาตัวรอด“ทูลไทเฮาเพคะ เรื่องนี้แม้จะเกิดขึ้น

“ข้าย่อมไม่หยุด... และไม่มีวันหยุด จนกว่าเจ้าจะยอมพูดออกมาว่าไอ้บุรุษสารเลวหน้าไหนที่เจ้าปรารถนา!”“ไม่มีวัน!” นางแผดเสียงตอบกลับ และรู้ว่าเขาแอบฟังเรื่องที่นางพูดคุยกับองค์รัชทายาท“ดื้อรั้นนักนะ... แต่ข้าก็ชอบปราบสตรีที่พยศเช่นเจ้านี่แหละ!”เสวียนเฟิงตวัดแขนแกร่งช้อนร่างระหงขึ้นลอยจากพื้น ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ แล้วทุ่มร่างของนางลงบนเตียงนอนหนานุ่มอย่างไม่ปรานีปราศรัย แล้วโถมเรือนร่างกำยำหนักตามลงไปทาบทับ บดขยี้ริมฝีปากที่เปรอะคราบเลือดลงไปอย่างป่าเถื่อน!ซูหว่านโหรวหลับตาแน่นด้วยความเจ็บใจ นึกก่นด่าการตัดสินใจของตนเองที่สั่งให้เซียนหนิงไปคอยเฝ้าปรนนิบัติดูแลมารดาที่เรือนพักอีกฝั่ง ด้วยไม่อยากให้คนในตำหนักบูรพาต้องมาวุ่นวายการตัดสินใจนั้นกลับกลายเป็นการเปิดช่องว่างให้คนบ้าอำนาจเช่นเขาแอบลักลอบเข้ามาคุกคามนางถึงในห้องนอนอันที่จริง... นางย่อมรู้ดีว่ากำแพงตำหนักบูรพาหรือเวรยามใด ๆ ก็ไม่อาจขวางกั้นบุรุษผู้นี้ได้ เสวียนเฟิงคือตงอ๋อง แม่ทัพใหญ่ผู้วางแผนเก่งกาจ รบมานับร้อยสมรภูมิ มิเคยพ่ายแพ้แก่ผู้ใดทว่าเพราะความชิงชังของฮ่องเต้ผู้เป็นบิดา เขาจึงมิเคยได้รับมอบตราพยัคฆ์สั่งการทหารอย่างแท้