All Chapters of ชายาที่ไม่ถูกรัก: Chapter 51 - Chapter 60

“ท่านแน่ใจหรือไม่ แล้วเด็กคนนั้นเล่าท่านเห็นบ้างไหม!” หว่านโหรวโพล่งถาม มือที่กุมชายกระโปรงสั่นระริก“ในระหว่างที่ข้าน้อยกำลังช่วยทำคลอด ประตูด้านหลังห้องคลอดก็เปิดออกแผ่วเบา... ข้าน้อยเหลือบไปเห็นหญิงรับใช้คนสนิทของนาง อุ้มห่อผ้าแพรสีเลือดหมูเข้ามา ในนั้นมีทารกแรกเกิดที่ส่งเสียงร้องอ้อแอ้ตัวแดงก่ำ ทารกคนนั้นถูกอุ้มเข้ามาจากภายนอกจวน!”“อุ้มมาจากภายนอก...” หว่านโหรวทวนคำ ร่างกายชาวาบไปทั้งร่าง“เจ้าค่ะ! ข้าน้อยตกใจแทบสิ้นสติ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามอันใด เสียงเด็กในครรภ์ก็คลอดออกมาจนสำเร็จ เป็นทารกเพศหญิง ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ดี ทว่ายังมิทันที่ข้าน้อยจะได้ทำความสะอาดตัวเด็ก หญิงรับใช้ผู้นั้นก็คว้าตัวเด็กไป พร้อมกับที่ข้าน้อยได้ยินเสียงกระซิบสั่งการอันเลือดเย็นลอดออกมาจากม่านเตียง”หมอตำแยจางตัวสั่นงันงก แววตาสยดสยองประหนึ่งกำลังเผชิญหน้าสิ่งที่น่ากลัว“ฮูหยินที่เพิ่งคลอดลูกเสร็จ ใบหน้าของนางขาวซีด ทว่าสายตาคู่นั้นกลับนิ่งสนิทดั่งบ่อน้ำลึกไร้ก้น นางมิได้มองทารกที่เพิ่งคลอดเลยแม้แต่น้อย ปากบางเอ่ยกระซิบกับหญิงรับใช้ว่า... ‘จัดการฆ่าปิดปากหมอตำแยเสีย อย่าให้เรื่องคืนนี้เล็ดลอดออกไปแม้

“นั่นสิ...บางทีเราต้องพยายามกันอีกหน่อย”“แล้วเรื่องลอบสังหารท่านรู้หรือไม่ว่าเป็นผู้ใด”“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน ไม่รู้ว่าผู้ใดกันที่กล้าสังหารทั้งสองพระองค์เช่นนี้ แม้แต่ข้ายังไม่เคยคิดเพราะรู้ว่าราชวงศ์เสวียนไม่เคยสิ้นคนเก่ง ทั้งตงอ๋องและรัชทายาทล้วนแล้วแต่เป็นลูกมังกรโดยแท้”“ข้าสู้อุตส่าห์ปล่อยข่าวครึกโครมหลอกล่อให้สุ่ยซื่อร่วมมือกับไท่เฟย สุดท้ายเสียเวลาเปล่าแท้ ๆ หมากอย่างซูหว่านโหรวก็ใช้งานไม่ได้ ตงอ๋องก็ดูจะมีน้ำหนักในพระทัยฝ่าบาทมากกว่าที่คิด”คำพูดนี้ทำให้องค์รัชทายาทที่รอคอยคำตอบกลับรู้สึกว่าเขายังหาคำตอบที่ต้องการไม่ได้พลันหงุดหงิดใจ เพราะพระบิดามอบหมายให้หาคนบงการสังหารที่บนเขาตงอ๋องรอคอยด้วยความไม่พอใจเช่นกัน แต่ทว่าต้องอดทนอีกหน่อยหว่านโหรวยืนฟังทุกถ้อยคำจนตาสว่างที่แท้นางก็เป็นเพียงหุ่นเชิด เป็นเกราะกำบัง และเป็นเหยื่อที่ถูกฟางซื่อเลี้ยงดูมาเพื่อให้รองรับความเกลียดชังของสุ่ยซื่อ!แผนการชั่วช้าที่งานเลี้ยงพระราชทาน การวางยาปลุกกำหนัด ทั้งหมดมิใช่เพื่อส่งเสริมให้นางได้ดี แต่ฟางซื่อจงใจป้ายสีทำลายชื่อเสียงของนาง ยืมมือตงอ๋องที่มีกิตติศัพท์โหดเหี้ยมให้ลงมือสังหารนางทิ้งขณะเ

ดวงตาฉ่ำน้ำของหลินเจาเจาค่อย ๆ หันขวับไปจับจ้องที่ร่างของซูหว่านโหรวหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความเวทนาเอ่อล้นคลอเบ้า นางมองเห็นร่องรอยความทุกข์ระทม ความโดดเดี่ยว และแววตาที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเด็กสาวตรงหน้า หลินเจาเจาสาวเท้าก้าวเข้าไปหาหว่านโหรวอย่างช้า ๆ มือที่สั่นเทายกขึ้นหมายจะสัมผัสพวงแก้มขาวซีด นางปักใจเชื่อไปแล้วว่าเด็กสาวผู้น่าสงสารที่ถูกสลับตัวมา ย่อมต้องเป็นสายเลือดแท้ ๆ ของนางที่พลัดพรากไปแต่แรกคลอด“ลูกแม่... เป็นเจ้าใช่หรือไม่ เจ้าต้องทนทุกข์มามากเหลือเกิน...”ทว่า... ยังมิทันที่ปลายนิ้วของหลินเจาเจาจะได้สัมผัสผิวกายของหว่านโหรว เสียงหัวเราะอันแหลมสูงและเย็นยะเยือกของฟางเสี่ยวหรานก็พลันระเบิดขัดขึ้นมาเสียก่อน“เหอะ... ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”ฟางซื่อแผดหัวเราะลั่นราวกับคนเสียสติ ร่างกายบิดเกร็งด้วยความขบขันระคนสาแก่ใจ ดวงตาคู่งามที่เคยแสร้งทำเป็นหยาดเยิ้มบัดนี้ฉายแววอำมหิตจนน่าขนลุก นางกวาดสายตามองหลินเจาเจาสลับกับหว่านโหรวด้วยความสมเพช“หลินเจาเจา... เจ้าคงกำลังฝันหวานอยู่สินะ ว่านังเด็กชั้นต่ำตรงหน้านี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้า!”หลินเจาเจาชะงักฝีเท้าค้าง มือที่ยื่นออ

“ใช่น่ะสิ! ย่อมต้องเป็นข้าอยู่แล้ว จะเป็นใครไปได้อีก คนที่องอาจกล้าหาญตั้งแต่เด็กคนนั้นย่อมต้องเป็นข้า”“แต่ว่า... ตอนนั้นข้าไปหาเขาอีกแต่มีคนในวัดบอกข้าว่า เด็กชายผู้นั้นป่วยหนักจนตายไปแล้วนี่เพคะ ข้านอนร้องไห้อยู่เป็นเดือน”“เหอะ! ป่วยตายอันใดกัน” เสวียนเฟิงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ริมฝีปากกระตุกยิ้มเยาะ “นั่นเป็นเพราะบิดาของข้าต่างหาก ตาแก่นั่นลงมือเฆี่ยนตีข้าเสียจนเกือบตาย เฆี่ยนด้วยมือตัวเองด้วยนะ ก็แค่ข้าเอาลัญจกรของเขาไปทดสอบความแข็งแรงนิดหน่อยแล้วมันดันแตกแค่นั้น ดีที่ข้าหนังเหนียวและอดทนเก่ง ยื้อชีวิตรอดมาได้ต่างหากเล่า...”ซูหว่านโหรวเข้าใจแล้วว่าเหตุใดฮ่องเต้ถึงมีท่าทางราวกับอยากฆ่าตงอ๋องทุกเมื่อ เขามันน่าเอาขี้เถ้ายัดปาก จริง ๆ นั่นแหละ ใครใช้ให้เขาดื้อขนาดโยนตราลัญจกรเล่นกัน!“แต่เอ๊ะ”ชายหนุ่มหรี่ตาคมกริบลง จ้องมองใบหน้าเนียนใสที่เริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างจับผิด“ที่เจ้าเคยพูดกับเสวียนเว่ยว่า รักแรกในวัยเยาว์ของเจ้าคือเด็กชายผู้หนึ่ง... ไม่ใช่ว่าแท้จริงแล้ว เจ้ารักข้ามาตั้งแต่ตอนนั้นหรอกรึ?”ใบหน้าของซูหว่านโหรวพลันร้อนผ่าว ลามไปจนถึงใบหู นางรีบก้มหน้าหลบสายตาวิบวับของเขาอย่างลน

ขันทีเฒ่าคุกเข่าถือแส้จามรี ละล่ำละลักอ่านพระเสาวนีย์อยู่หน้าประตูเรือน ทว่าเสวียนเฟิงที่ยืนพิงกรอบประตู แทะผลผิงกั่ว อย่างสบายอารมณ์ กลับปรายตามองอย่างเย็นชา“ไปบอกยายแก่นั่น...” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้าผู้ใด “ชายาของข้าไม่สะดวก และไม่ว่างไปพบนาง ชายาข้าต้องนอนกลางวันเพื่อพักผ่อน หากยายแก่อยากพบหน้านางมากนัก ก็จงนั่งเกี้ยวมาหาเอาเองที่นี่ จวนตงอ๋องยินดีเปิดประตูกว้างต้อนรับไทเฮาเสมอ!”ขันทีเฒ่าสะดุ้งสุดตัว มือไม้สั่นจนแส้จามรีแทบร่วง เหงื่อกาฬไหลซึมท่วมแผ่นหลังมีที่ไหนในแผ่นดินต้าเจิง ที่บังอาจสั่งให้ไทเฮาผู้เป็นถึงพระอัยยิกาเสด็จมาคำนับหลานสะใภ้ถึงจวน! หากเขานำถ้อยคำนี้กลับไปกราบทูล มีหวังหัวของเขาได้หลุดออกจากบ่าเป็นแน่แท้!“ทะ... ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเป็นเพียงผู้ส่งสารตามพระเสาวนีย์เท่านั้น โปรดอย่าทำให้กระหม่อมลำบากใจเลย...”“ในเมื่อเป็นแค่คนส่งสาร...” เสวียนเฟิงถ่มเปลือกผิงกั่วลงพื้นเฉียดปลายเท้าขันที “เช่นนั้นก็จงรีบไสหัวกลับไปเสีย ก่อนที่ข้าจะสั่งคนตัดลิ้นเจ้าโยนให้สุนัขกิน!”ขันทีเฒ่าหวีดร้องเบา ๆ ด้วยความขวัญผวา รีบหมุนตัววิ่งสะดุดชายเสื้อเตลิดหนีออกจากจวนตง