All Chapters of ชายาที่ไม่ถูกรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ความอัปยศที่ถูกตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้บรรยากาศภายในเรือนหลักของจวนตระกูลซูมืดมนประหนึ่งเมฆฝนปกคลุมซูจินเอวี๋ยนสะบัดแขนเสื้อสั่งขังภรรยาเอกไว้ในเรือนอย่างเด็ดขาด สั่งห้ามมิให้นางก้าวเท้าออกไปสร้างความเดือดร้อนภายนอกอีก ยามนี้ราชสำนักกำลังจับตามอง คดีกบฏของตระกูลไป๋ถูกกล่าวหายังไม่สะสาง หนำซ้ำท่าทีของฮ่องเต้ที่ปล่อยให้ตงอ๋องออกอาละวาดได้อย่างตามใจชอบ ยิ่งเป็นสัญญาณเตือนว่าผู้ใดที่กล้าเสนอหน้าไปขวางทางย่อมมีจุดจบไม่สวยงามเท่าไหร่นักทว่าสำหรับสุ่ยซื่อ... ความแค้นที่ถูกเข็มเงินตอกซอกเล็บและรอยแผลที่ถูกกรรไกรกรีดแก้มมิอาจมอดดับลงได้ด้วยคำสั่งของสามี“คิดจะให้ข้าอยู่อย่างสงบงั้นรึ... ฝันไปเถอะ!”สุ่ยซื่อกัดฟันกรอดจนเนื้อแก้มกระตุก นางนั่งอยู่หน้าคันฉ่อง มองดูใบหน้าที่ถูกพันด้วยผ้าขาวอย่างชิงชังเมื่อนึกถึงคนที่ทำให้นางต้องเป็นแบบนี้เมื่อกลับมา นางได้แอบส่งจดหมายลับติดต่อไปยัง คนผู้นั้นเพื่อขอความช่วยเหลือ ทว่าจนถึงบัดนี้... กลับไร้ซึ่งเงาหรือจดหมายตอบกลับใด ๆ ราวกับอีกฝ่ายคิดจะถีบหัวส่งและตัดหางปล่อยวัดนางอย่างไร้เยื่อใยในเมื่อพึ่งพาใครไม่ได้ นางก็ต้องหาทางรอดและสร้างอำนาจขึ้นมาด้วยมือข

“เหลวไหล! ผีห่าซาตานตนใดเข้าฝันท่าน ย่อมไม่ใช่ และไม่มีวันใช่เด็ดขาด!” เสวียนเฟิงรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน“นางสนิทสนมกับเจ้า?” เสวียนเว่ยถามพลางยกยิ้มเสวียนเฟิงสะดุ้งตัวลอย รีบส่ายหน้าปฏิเสธ ท่าทางร้อนรนราวกับแมวถูกน้ำร้อนลวก นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างจ้องมองพี่ชายร่วมอุทรเขม็ง“ท่านเอาอะไรมาพูด” เสวียนเฟิงเริ่มตระหนกจนยกมือกัดเล็บรัชทายาทเสวียนเว่ยเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววพระเนตรทอดมองท่าทีของน้องชายอย่างนึกขัน “นางสนิทสนมกับเจ้ายิ่งกว่าผู้ใดมิใช่หรือ ยามที่เจ้าก้าวเข้าสู่สนามประลอง จวนแม่ทัพไป๋ก็เปิดรับเจ้าประหนึ่งเขยแต่งเข้า”“ข้าเพียงแค่เคยไปฝึกวิชาเพลงดาบที่จวนแม่ทัพไป๋อยู่พักหนึ่ง!” เสวียนเฟิงกระแทกเสียงตอบอย่างขัดใจ พลางทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ ยกขาข้างหนึ่งขึ้นกระดิกอย่างหงุดหงิด“นางเห็นข้ามีฝีมือก็คอยเสนอหน้าเข้ามาตีสนิท ข้าเห็นว่านางพอจะสนทนารู้เรื่อง ไม่ได้ทำตัวน่ารำคาญเหมือนพวกคุณหนูในห้องหอ จึงยอมลดตัวพูดคุยด้วยไม่กี่คำ ส่วนเรื่องข่าวลือพิลึกพิลั่นพรรค์นั้น ข้าไม่รู้เรื่องด้วยสักนิด!”“แต่เจ้าก็ปล่อยให้มีข่าวลือเรื่องเจ้ากับนางแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงมาตลอดหลายปี” เสวียนเว

ในเช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่ประตูท้องพระโรงเปิดออก ฎีกากล่าวโทษฉบับหนาเตอะของตงอ๋องเสวียนเฟิงก็ถูกยื่นตรงเข้าสู่พระหัตถ์ขององค์ฮ่องเต้เสวียนฮุ่ยหลง!เนื้อหาในฎีกาฉบับนั้นมีทั้งพยานบุคคล และหลักฐานเชื่อมโยงอย่างชัดเจนว่า หย่งไท่เฟยและสุ่ยซื่อร่วมมือกันวางยาปลุกกำหนัดในงานเลี้ยงพระราชทาน เพื่อหวังทำลายชื่อเสียงของตงอ๋องซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์หวัง แทรกแซงอำนาจ แต่ทว่ากลับไม่ได้กล่าวถึงแม่ทัพไป๋ด้วยตามที่บอกองค์รัชทายาทไปก่อนหน้าเมื่อประกอบกับเหตุการณ์ที่หย่งไท่เฟยยกพวกไปถล่มจวนขุนนางขั้นสี่เมื่อวาน ยิ่งเป็นหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำถึงความเหิมเกริมไร้ขื่อแป!แน่นอนว่าจดหมายไท่เฟยที่คิดจะส่งถึงไทเฮายังไม่ถึงหน้าวังเรื่องราวก็กลับตาลปัตรไปแล้วโอรสสวรรค์ทรงพระพิโรธอย่างถึงที่สุด ทรงตบโต๊ะทรงงานเสียงดังสนั่นจนขุนนางทั้งราชสำนักหมอบกราบตัวสั่นสะท้าน“หย่งไท่เฟยกระทำการเหิมเกริม ไร้คุณธรรมแห่งเชื้อพระวงศ์ แทรกแซงราชสำนักและคิดร้ายต่อเชื้อพระวงศ์!” สุรเสียงทรงอำนาจดังก้องท้องพระโรง ทำให้เหล่าขุนนางต่างตัวสั่น ทั้งคิดจะกลับไปถามภรรยาที่บ้านว่าไปมีความสนิทชิดเชื้อกับหย่งไท่เฟยหรือไม่แต่ใต้เท้าซูนั้นหน้

บันไดหินทอดยาวดิ่งลงสู่ความมืดมิดใต้ผืนดิน ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่ำลงไปให้ความรู้สึกเย็นเยียบเสียดกระดูก กลิ่นดินชื้นแฉะผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยอวลเตะจมูก ทำให้ซูหว่านโหรวต้องยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก หัวใจของนางเต้นระรัวประหนึ่งกลองศึก ยามทอดสายตามองแผ่นหลังกว้างของตงอ๋องเสวียนเฟิงที่กำลังกุมมือนางไว้แน่นแสงคบเพลิงวาววับสะท้อนหยาดน้ำที่เกาะพราวตามผนังหิน ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูคุกชั้นในสุด เสียงกรีดร้องก่นด่าอันแหบแห้งก็ดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วห้องขัง“ปล่อยข้า! พวกเดรัจฉาน! ปล่อยข้าออกไปประเดี๋ยวนี้!”ร่างของหญิงชราในชุดผ้าฝ้ายมอซอถูกล่ามโซ่ตรวนเส้นหนาไว้กับเสาหินใจกลางห้อง แขนทั้งสองข้างถูกขึงตึงขึ้นเหนือศีรษะ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงสีดอกเลาเปรอะเปื้อนคราบโคลนและฝุ่นผง ทว่าดวงตาคู่นั้นที่โผล่พ้นม่านผมกลับมิได้มีความหวาดหวั่นอันใด มันเต็มไปด้วยประกายดุร้าย ก้าวร้าว และเคียดแค้นไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่กำลังจนตรอกหว่านโหรวชะงักฝีเท้า ร่างกายของนางพลันเย็นเฉียบเมื่อจดจำใบหน้าของสตรีที่ถูกขึงพืดอยู่เบื้องหน้าได้อย่างแม่นยำ“แม่นมหลิว...”สตรีผู้นี้คือคนสนิทที่อยู่ข้างกายฟางเสี่ยวหรานมา

สายลมยามราตรีพัดกรูผ่านช่องหน้าต่างรถม้า ชายผ้าม่านสีเข้มสะบัดไหวสะท้อนแสงจันทร์สลัว ซูหว่านโหรวนั่งนิ่งงันอยู่บนเบาะหนานุ่ม ดวงตาเหม่อลอยประหนึ่งไร้วิญญาณ ปลายนิ้วทั้งสิบจิกเกร็งเข้าหากันจนข้อนิ้วขึ้นรอยขาวซีด เสียงสายโซ่ตรวนที่กระทบพื้นหินและเสียงกรีดร้องโหยหวนของแม่นมหลิวในคุกใต้ดินยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในแก้วหูไม่ยอมจางหายความจริงที่ว่ามารดาผู้ให้กำเนิดอาจมิใช่มารดาแท้ ๆ และความทรงจำวัยเยาว์ที่เคยคิดว่ามารดายอมก้มหัวเพื่อปกป้องนาง แท้จริงแล้วกลับเป็นการโยนนางลงสู่บ่อโคลนให้ผู้อื่นเหยียบย่ำ ดั่งคมมีดที่เฉือนหัวใจของนางออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยฝ่ามือหนาอบอุ่นเลื่อนเข้ามากอบกุมมือน้อยที่สั่นเทาของนางไว้ เสวียนเฟิงมิได้เอ่ยวาจาปลอบประโลมอันหวานหู หากแต่กระชับฝ่ามือแน่นขึ้น ถ่ายทอดความรักผ่านผิวเนื้อ แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ทอดมองนางนิ่ง เป็นสายตาที่บอกให้รู้ว่าไม่ว่าปลายทางเบื้องหน้าจะมืดมนเพียงใด เขาก็จะไม่มีวันปล่อยให้นางเผชิญหน้าเพียงลำพังรถม้าเคลื่อนตัวช้าลงก่อนจะหยุดสนิทหน้าเรือนไม้หลังหนึ่งท้ายตรอกเปลี่ยว อาเซิงเปิดม่านรถม้าออก ก้มศีรษะลงส่งสัญญาณ“ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”เสวียนเ